Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ο ιππότης και το τάμα του

bataille_d_azincourt

15 Μαρτίου 1311, ακριβώς πριν από 700 χρόνια 1, 2. Είναι νωρίς το πρωί και η καταχνιά δεν έχει διαλυθεί ακόμα, αλλά οι βαριές πανοπλίες των Φράγκων γυαλίζουν στο φως. Σε μια πεδιάδα, άλλοτε λίμνη αποξηραμένη, που περιτριγυρίζεται από λόφους, δύο στρατοί είναι παραταγμένοι. 20.000 Φράγκοι με τους 200 εκλεκτούς ιππότες τους. Οι αντίπαλοι πολύ λιγότεροι, περίπου 5000 Καταλανοί, μισοκρυμμένοι στην άκρη της πεδιάδας, κοντά στη λοφοσειρά. Ο Φράγκος Δούκας εποπτεύει σύντομα την περιοχή. Με μια ανυπόμονη κίνηση κάνει ένα νεύμα στον αξιωματικό του. Είναι σίγουρος για τη νίκη. Κοιτάζει απέναντι μακριά τα λάβαρα του εχθρού. Θυμάται τη χτεσινή τελευταία κουβέντα με εκείνους που πήγανε με τους απέναντι.

Άρχοντά μου, καλύτερα να πεθάνουμε με τα αδέρφια μας παρά να πολεμήσουμε ενάντιά τους

Σκέφτεται πόσο γενναιόδωρα έδωσε την απάντησή του:

Έχετε την άδεια να πεθάνετε με τους άλλους.

Πριν τη μάχη, και από τις δύο πλευρές, ήδη κάποιοι είχαν κάνει το τάμα τους, άλλοι είχαν κάνει τη διαθήκη τους όπως ο Δούκας. Κάποιοι, μπορούμε να φανταστούμε, μόνο την προσευχή τους. Σηκώνει το χέρι του και το κατεβάζει με δύναμη, διατάζοντας κατά μέτωπο επίθεση. Στη μέση της πεδιάδας, ορμούν τα άλογα και η κραυγή του άρχοντα πολλαπλασιάζεται από τους ιππότες και το πεζικό, οι κραυγές τους πυκνώνουν, μαύρο σύννεφο πάνω στο πράσινο τοπίο.

Το άλογο του μεγάλου Δούκα προπορεύεται και μαζί του η αφρόκρεμα των Φράγκων ιπποτών και τοπικών αρχόντων. Λίγες φορές είχε δει η χώρα τους φοβερούς σιδερόφρακτους ιππείς σε μάχη, με το λάβαρο των Βριέννων να ανεμίζει μπροστά τους.

Δεν πρόλαβαν να φτάσουν στη μέση της πεδιάδας, και ανακαλύπτουν ότι κάτω από το ήρεμο γρασίδι κρυβόταν ο επικίνδυνος βάλτος. Ήταν όμως αργά για να κάνουν πίσω. Η φόρα της επίθεσης, η βαριά πανοπλία και το φόρτωμα των αλόγων, έκανε τους ιππότες να βουλιάζουν όλο και πιο βαθιά στη λάσπη. Από απόσταση άκουγαν με τρόμο τους Καταλανούς να κραυγάζουν θριαμβευτικά “Aragon! Aragon!” Τα βέλη τους έπεφταν πάνω τους σαν βροχή. Κάποια άλογα έπεφταν στο πλάι μαζί με τους πάνοπλους ιππείς τους. Κάποια άλλα, έχοντας κολλήσει στη πυκνή λάσπη, στέκονταν ακίνητα, σαν ανδριάντες.

Οι Φράγκοι πάλεψαν μέχρι τον τελευταίο, για την «πατρίδα» τους, για την περιοχή που ήταν δική τους ήδη εδώ και 100 χρόνια. Σύμφωνα με τις Καταλανικές πηγές, πάνω από 20.000 στρατιώτες και οι 700 Φράγκοι ιππείς εκτός από δύο επιζώντες χάθηκαν εκείνη τη μέρα.

Φαίνεται απίστευτο, αλλά η παραπάνω μάχη δεν έγινε σε κάποια πεδιάδα της βόρειας Ευρώπης αλλά στην Ελλάδα, κάπου κοντά στον Αλμυρό του Βόλου ή, κατά μία παλαιότερη άποψη, στην Κωπαΐδα της Βοιωτίας. Ο Φράγκος Δούκας ήταν ο Gauier de Brienne, δούκας των Αθηνών και των Θηβών, που έδωσε μάχη με την Καταλανική Εταιρεία, την οποία διοικούσε ο Roger de Flor. Οι Φράγκοι κυρίαρχοι της περιοχής ζήτησαν από τους Καταλανούς μισθοφόρους, θεωρώντας τους πλέον απειλή, να αποχωρήσουν από την Ελλάδα. Εκείνοι αρνήθηκαν και έτσι έγινε η μάχη, στην οποία το άνθος των Γάλλων ιπποτών αποδεκατίστηκε και τη δυναστεία των δουκών από τη Βουργουνδία αντικατέστησαν οι μισθοφόροι από την Καταλωνία για τα επόμενα 70 χρόνια.

Στην πραγματικότητα, οι επιζώντες Φράγκοι ιππείς ήταν έξι, και με την ιστορία ενός από αυτούς, συναντήθηκε κάποια στιγμή και εμένα ο δρόμος μου:

Πριν από λίγο καιρό πήγα στο Ακραίφνιο, ένα χωριό της Βοιωτίας κοντά στην Εθνική Αθηνών – Λαμίας, για την αναστήλωση της βυζαντινής εκκλησιάς του Αη Γιώργη. Το χτίσιμό της έγινε μετά από το τάμα που έκανε ένας από τους έξι Φράγκους ιππότες που σώθηκαν από εκείνη τη φονική μάχη, του Φλαμανδικής καταγωγής Antoine le Flamenc ή Antonio da Flamma ή «του θεοσεβεστάτου καβαλάρη μισέρ Αντώνη Ντε Φλάμα» στην επιγραφή. Σήμερα, στο πιο σκοτεινό σημείο του ναού, πίσω από τον νεώτερο επισκοπικό θρόνο είναι ζωγραφισμένοι δύο άγγελοι, οι μόνες τοιχογραφίες που είναι ορατές από αυτές που έγιναν με παραγγελία του ντε Φλάμα-γιατί η εκκλησιά τοιχογραφήθηκε άλλες δύο φορές από τότε. Οι άγγελοι που απεικόνισε ο άγνωστος ζωγράφος, δεν είναι παρά αυτοί που φυλάνε τον τάφο του ιππότη, που μετά από όλους αυτούς τους αιώνες μένει εκεί, μικρή μαρτυρία μιας άλλης, χαμένης εποχής.

Αν θέλετε να μάθετε την συνέχεια της ιστορίας του ιππότη διαβάστε εδώ

Notes:

  1. J. Lorgnon, Livre de la conqueste de la princée de lAmorée, Παρίσι 1911 (Γαλλικό κείμενο του Χρονικού του Μορέως)
  2. W. Miller, The Latins in the Levant, A History of Frankish Greece (1204-1566). London, 1908 226-233

Σχολιάστε το άρθρο

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πάρα πολύ ωραίο κείμενο Εύη. Λυρικό, συγκινητικό, ποιητικό. Ευχαριστούμε. Πάλι μάθαμε κάτι σήμερα.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Απίστευτη ιστορία που δεν είχα ακούσει ποτέ. Πολύ ωραία αφήγηση Εύη. Σ’ευχαριστώ και ΄γω.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Λόγω πολλών ασχολιών, η Evi άργησε να γράψει κάτι στο P&I. Μόλις, όμως, έγραψε…έγραψε! Το κείμενό της μπήκε αμέσως στα δημοφιλέστερα άρθρα.

  • Ευχαριστώ για τη δημοσίευση!
    Η ιστορία αυτή με συνεπήρε τόσο που δεν γινότανε να μην τη μοιραστώ…

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.