Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

Είδα στη φαντασία μου ένα θέαμα σαν μια μεγάλη παγανιστική ιεροτελεστία: γέροι σοφοί καθισμένοι σε κύκλο να παρακολουθούν τον επιθανάτιο χορό μιας νεαρής, την οποία θυσιάζουν για να κερδίσουν την εύνοια του θεού της Άνοιξηςγράφει στα Χρονικά του ο συνθέτης Ιγκόρ Στραβίνσκι για το έργο του “Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης”. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε στο Παρίσι το 1913, με χορογραφία του Vaslav Nijinski και με τα Ρώσικα Μπαλέτα του Serge de Diaghilev και προκάλεσε πραγματικό σκάνδαλο. “Άφησα την αίθουσα στις πρώτες νότες του πρελούντιου, οι οποίες πυροδότησαν αμέσως γέλια και κοροϊδία. Ένοιωσα αγανάκτηση. Αυτά τα επεισόδια ήταν στην αρχή μεμονωμένα αλλά γενικεύτηκαν σύντομα για να μεταμορφωθούν σε έναν φοβερό πάταγο“ λέει πάλι ο συνθέτης. Το μπαλέτο αυτό θεωρείται ακόμα σήμερα ως ένα από τα κυριότερα μουσικά έργα του 20ου αιώνα γιατί εκμοντέρνισε απότομα τη μουσική. Έχει εμπνεύσει πολλούς μεγάλους χορογράφους όπως τους Maurice Béjart, Pina Bausch, Angelin Preljocaj, Martha Graham, Uwe Scholz και Emanuel Gat που έδωσαν την δική τους ερμηνεία στο έργο. Δύσκολο στο άκουσμα και στο θέαμα ομολογώ, προσδεθείτε…

Σχολιάστε το άρθρο

  • Η μουσική του Στραβίνσκυ επηρέασε πάρα πολλούς συνθέτες του 20ου αιώνα. Η τεχνοτροπία του, η ρυθμική αγωγή και εναλλαγή στην μουσική του, επαναλαμβάνεται πολλές φορές ακόμη και στις μουσικές επενδύσεις ταινιών του Χόλλυγουντ.

    Η „Ιεροτελεστία“ έφερε διχασμό στο κοινό, σε σημείο να παίξουν ξύλο μέσα στην αίθουσα στην κυριολεξία! Ο μόνος που κατάλαβε τι εστί Στραβίνσκυ μέσα από εκείνη την εκτέλεση ήταν ο Μωρίς Ραβέλ.

    Επί τη ευκαιρία, ένα άλλο σπουδαίο έργο της ρωσικής περιόδου τού Στραβίνσκυ (ακολούθησε η νεοκλασσική και η σειραϊκή)είναι οι „Γάμοι„ („Les Noces“) που είναι ακόμη πιο πρωτοποριακό. Και μόνον η ενορχήστρωσή του το μαρτυρά: 2 πιάνα, 4 κρουστοί και φωνές!

    Απολαύστε το…

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Ευχαριστώ Philip για όλες αυτές τις πληροφορίες, αν και η μουσική του Stravinsky παραμένει «something of an acquired taste» για τους περισσότερους. Θέλει εξάσκηση το αυτί…

  • Όσον αφορά τη χορογραφία του Νιζίνσκι, ακόμα κι ο ίδιος ο Στραβίνσκι τη βρήκε «εξεζητημένη κι αναποτελεσματική», σύμφωνα με τον Griffiths. Το δεύτερο βιντεάκι είναι ο θυσιαστήριος χορός, αν δεν απατώμαι, το κατεξοχήν εμβληματικό τμήμα του έργου. Εδώ φαίνεται αυτό που λέει κι ο/η Phillip για τη ρυθμική αγωγή. Τη βάζει πιο μπροστά από την ίδια την αρμονία και είναι αυτή που καθοδηγεί τη μουσική. Κάνει συνεχείς αλλαγές των μετρικών ενδείξεων, με άνιση διάρκεια των μέτρων, πράγμα αδιανόητο για τα χρόνια εκείνα. Ο ρυθμός, αυτή η πρωτόγονη δύναμη που θέλει να αναδείξει ο συνθέτης, μάλλον θα έπρεπε να ήταν σε όφελος του ακροατηρίου, που έχει μια εγγενή έφεση για το ρυθμό, δεδομένων (;) των αφρικανικών καταβολών μας.
    Από την άλλη, εικοστός αιώνας ήταν και πέρασε. Η πρωτοπορία άφησε τα ίχνη της, που σβήστηκαν όμως άκομψα από τα κακέκτυπα και τους μαϊμουδισμούς των νεότερων. Αν όντως θέλουμε εξάσκηση, ας ακούσουμε Σκαλκώτα για αρχή, π.χ. τους 36 χορούς του….
    Ας πάω να δω τώρα το δεύτερο ημίχρονο της Μάντσεστερ…..(!)

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Έτσι μπράβο Μακ. Όχι μόνο βαριά κουλτούρα, είμαστε πολύπλευρες προσωπικότητες.

Αφήστε ένα σχόλιο για το philip Ακύρωση απάντησης

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.