Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Δέος ή βαρετή υποχρέωση;

Με αφορμή ένα καινούριο βιβλίο για το μέλλον της λογοτεχνίας, ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο και ο σεναριογράφος Zαν-Κλωντ Καριέρ ομολογούν ότι δεν έχουν διαβάσει κάποια κλασσικά έργα που αποτελούν σταθμούς της παγκόσμιας διανόησης.

Ο Έκο λέει ότι προσπάθησε τρεις φορές να διαβάσει το περίφημο Vanity Fair του Θακερέϊ και δεν τα κατάφερε ενώ ο Καριέρ μιλάει για τους ανθρώπους που λίγο πριν πεθάνουν σκέφτονται ότι δεν πρόλαβαν να διαβάσουν τον Προυστ! Καλά, ίσως αυτή να μην είναι πραγματικά η σκέψη ενός ετοιμοθάνατου αλλά οπωσδήποτε ο Προυστ συγκαταλέγεται στους κλασσικούς, σ’αυτούς που χάνει κανείς αν δεν τους διαβάσει.

Αλήθεια, εσείς έχετε διαβάσει ολόκληρο το Vanity Fair; Τα έργα του Προυστ; Την Ιλιάδα και την Οδύσσεια; Τον Πόλεμο και Ειρήνη; Τους Δαιμονισμένους; Τον Κάφκα; Ποιούς κλασσικούς δεν καταφέρατε ποτέ ν’αγγίξετε και ποιούς θα θέλατε πολύ να διαβάσετε; Σας προκαλεί δέος η ιδέα ή μήπως το βλέπετε σαν μια βαρετή υποχρέωση; Εξομολογηθείτε όπως τόλμησαν να κάνουν ο Έκο και ο Καριέρ!

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Σε συνδυασμό και με την ανάρτηση Διάβασμα https://peopleandideas.gr/2010/10/04/reading-2/ που επανήλθε, νομίζω ότι τα «κλασσικά» αναγνώσματα δε βρίσκουν αναγνώστες όχι γιατί έχασαν τη μαγεία τους, αλλά γιατί μας φαίνονται ότι κυλάνε αργά, σε μια εποχή που τρέχει σαν εκείνο το χαμστεράκι στη ροδα του. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ταινίες και με τη μουσική.
    Ο χρόνος για ένα βιβλίο είναι πλέον δυσεύρετος και σε ενδιαφέρει όχι το ταξίδι του, αλλά μόνο το να φτάσεις στο τέρμα του, για να πάρεις το επόμενο καράβι, σαν καλός καταναλωτής.
    Προσωπικά, έχω τον Αλεξέι Φιοντόροβιτς να με κοιτάει και να τον κοιτάω κάμποσα χρόνια. Δε μαλώνουμε όμως, γιατί ξέρω ότι θα είναι εκεί πάντα και θα με περιμένει.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Τον Αλεξέϊ Φιοντόροβιτς και τ’αδέλφια του; Αν είναι καλή μετάφραση, μην τον κοιτάς, όρμα…
    Το διάβασμα στα χρόνια του φαστ φουντ λοιπόν. Έτσι είναι, όπως τα λες. Πλην όμως το διάβασμα των κλασσικών είναι μια απόφαση που πάντα σε ανταμείβει. Και παρεμπιπτόντως το Vanity Fair είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.

  • Εισαγωγή-επιμέλεια από τα ρώσσικα-Έλλη Αλεξίου, Μετάφραση: Κωστελένος. Οι δασείες και οι περισπωμένες με βοηθούν βέβαια στο κλίμα παλιών αιώνων, αλλά είπαμε, ο χρόνος στο βιβλίο κυλάει σαν εκείνους τους αγρότες του Jack Daniels, που έπαιζαν με τους φελλούς. Από την άλλη, ποιος με κυνηγάει;;;;;
    Έχεις δίκιο Λητώ, ευκαιρία να ψάξω και για το Vanity.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    🙂 @Λητώ. Μετά από τα τόσα που έχουμε πει για τον αγαπημένο Φιοντόρ, μπορώ να ζητήσω επισήμως και δημόσια ένα άρθρο γι’αυτόν;
    @Makailer. Έχει απόλυτο δίκιο θα ξεκινήσεις με τ’αδέλφια. Να προσθέσω σε αυτά που λες ότι δεν μπορώ να διαβάσω πλέον λογοτεχνία που να μην έχει και φιλοσοφία. Οπότε δεν αισθάνομαι τύψεις ή δέος για κάτι ή κάποιον (π.χ. Προυστ το ομολογώ), ή απαίσια καταναλώτρια αλλά σκέφτομαι ότι κάθε πράγμα έρχεται στην ώρα του. Εξάλλου αναρωτιέμαι πολλές φορές αν τελικά είναι το βιβλίο που σε βρίσκει ή εσύ αυτό…

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλά, μπορείς να επιλέξεις ένα ιδιαίτερο θέμα, ή έναν χαρακτήρα… δεν σε φοβάμαι καθόλου :-).

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Όσον αφορά τους κλασσικούς δεν συμφωνώ με τη ρήση του M.Twain ότι κλασσικό είναι κάτι που όλοι θα ήθελαν να έχουν διαβάσει και κανείς δεν θέλει να το διαβάσει.

  • Pingback: «Το Ημερολόγιο ενός Τρελού” του Νικολάι Γκόγκολ — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο για το makailer Ακύρωση απάντησης

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.