Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Όλα τα λεφτά για ένα αρκουδάκι…

Το νεογνό που μόλις έχει εγκαταλείψει τη στενή και προστατευτική μήτρα της μάνας του νοιώθει ανασφάλεια από τη νέα του ελευθερία και ζει σ’ ένα ψυχολογικό και σωματικό κλοιό κοντά της. Η διαδικασία αυτονόμησης του θα γίνει σταδιακά, και θα αρχίσει πολύ πριν μπορέσει να τρέξει προς όπου τα τέσσερα μέλη του τον οδηγήσουν. Λέω να σταθώ σ’ αυτό το σημείο, γιατί αυτή η διαδικασία περιέχει στοιχεία που ξεπερνούν τα στενά όρια της βρεφικής ηλικίας και μας αγγίζουν σαν ενήλικες με έναν πολύ πιο γενικό και βαθύ τρόπο.

Ας ακολουθήσουμε τη χρονολογική σειρά των γεγονότων.

Στην αρχή της ζωής, η μητέρα προσαρμόζεται σχεδόν απόλυτα στις ανάγκες και επιθυμίες του βρέφους και πάνω στο κούμπωμα αυτό δημιουργείται μια αυταπάτη: το βρέφος αναπτύσσει έναν υποκειμενικό εσωτερικό μαστό, σε αντίθεση με τον αντικειμενικό εξωτερικό μαστό της μάνας του, το νομίζει πραγματικό και έχει την αυταπάτη της παντοδυναμίας επάνω του. Όμως, βαθμιαία, εκείνη θα διαλύσει αυτή την κατάσταση ψευδαίσθησης εισάγοντας όλο και περισσότερες ματαιώσεις στην εκπλήρωση των αναγκών του βρέφους. Του επιτρέπει έτσι να κάνει ένα ταξίδι από το καθαρά υποκειμενικό στην αντικειμενικότητα, να δεχτεί την πραγματικότητα και να βιώσει την εμπειρία.

Σ’ αυτή τη διαδικασία προόδου, μπορεί να δει κανείς ένα ορατό σημείο που θα πάρει τη θέση της αυταπάτης: την προσκόλληση του βρέφους σ’ ένα απόκτημα – ένα μαλακό αντικείμενο όπως ένα χνουδωτό ζωάκι, ένα πάπλωμα, αλλά και μια μελωδία, μια λέξη κτλ. Ονομάζεται αυτό ενδιάμεσο αντικείμενο γιατί δεν είναι για το βρέφος ούτε κάτι εσωτερικό του ή μια ψευδαίσθηση (ο φανταστικός μαστός) αλλά ούτε ένα εξωτερικό αντικείμενο. Λίγο από τη μητέρα, λίγο από κείνο, ενδιάμεσο μεταξύ της πραγματικότητας και του φανταστικού, της παρουσίας και της απουσίας, της ασφάλειας και της ανασφάλειας, όλων των προσδοκιών και για όλες τις περιπτώσεις. Του επιτρέπει να δεχτεί την απουσία της μητέρας του, κρατώντας την συμβολικά παρούσα αλλά και να πραγματοποιήσει καινούργιες εμπειρίες χωρίς να διαταράσσεται η εσωτερική ισορροπία του, σαν να το χρησιμοποιεί για ασπίδα προς τον έξω κόσμο. Και αυτό το ενδιάμεσο είναι ο χώρος όπου όλα τα συναισθήματα επιτρέπονται, αγάπης, μίσους, τρυφερότητας αλλά ακόμα και βαναυσότητας.

Ε και;

Με τον καιρό, το βρεφικό μεταβατικό αντικείμενο θα περιπέσει σε λήθη, θα χάσει τη σημασία του αλλά τα μεταβατικά φαινόμενα θα πληθύνουν και θα διαχυθούν σε ό,τι σχετίζεται με φαντασία και δημιουργικότητα. Και αυτό, καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής, ώστε να υπάρξει μεσολάβηση μεταξύ της εσωτερικής ψυχικής πραγματικότητας και της εξωτερικής πραγματικότητας. Ένας χώρος ουδέτερος για ανάπαυση και ανακούφιση από την πίεση της γεφύρωσης μεταξύ των δυο αυτών κόσμων.

Ενδιαφέρον πώς όλα ξεκινούν από μια πλάνη και μια έλλειψη, για να καταλήξουν σ’ έναν καθαρά ανθρώπινο και προσωπικό τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας, αυτόν της φαντασίας και της δημιουργίας.


Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.