Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ρηχά Νερά Βαθιά Μυστικά…

Πριν από είκοσι χρόνια περίπου το κοινό ανακάλυπτε την ομορφιά της θάλασσας με την ταινία “Το απέραντο γαλάζιο”. Είκοσι χρόνια αργότερα, ανακαλύπτει συνεχώς το γεγονός ότι η θάλασσα βάλλεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της: είτε πρόκειται για το πρόβλημα με τα φύκια στη Μεσόγειο και στις Ευρωπαϊκές όχθες του Ατλαντικού, είτε για την εξαφάνιση των κοραλλιογενών υφάλων στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό, είτε τέλος για το φαινόμενο εγκατάλειψης των απόγονων από τις πολικές φώκιες και τους πιγκουίνους λόγω έλλειψης τροφής, υπάρχει παντού μια φωνή κινδύνου που πρέπει να την ακούσουμε. Στη σελίδα  ARTIVIST διαβάσαμε ένα άρθρο της Ζωής Βολιώτη για άλλο ένα θλιβερό φαινόμενο, τη συστηματική σφαγή των δελφινιών από Ιάπωνες ψαράδες με σκοπό την πώληση της σάρκας τους ως τροφής και αναδημοσιεύουμε το ενδιαφέρον κείμενο της.

 

«O Έλληνoαμερικανός Λούη Ψυχογιός (Louie Psihoyos), φωτογράφος του National Geographic για πολλά χρόνια, σκηνοθέτησε το 2009 το ντοκυμαντέρ «Ο όρμος» (The Cove, 2009). Η ταινία βραβεύτηκε το 2010 με το Oscar καλύτερου ντοκυμαντέρ και αφορά την ετήσια διαδικασία εξόντωσης 23.000 δελφινιών στην Ιαπωνία.

Πιο συγκεκριμένα το ντοκυμαντέρ αποτυπώνει τη θανάτωση ή αιχμαλωσία 1.500 περίπου δελφινιών στο Tawiji, όπου ψαράδες, εκμεταλλευόμενοι την ευαισθησία των δελφινιών στον ήχο, τα οδηγούν σε έναν ερημικό όρμο (εξού και το όνομα του ντοκυμαντέρ) όπου και τα θανατώνουν. Τα περισσότερα από τα δελφίνια σφαγιάζονται για να πουληθεί το κρέας τους. Τα ομορφότερα επιζούν καθώς επιλέγονται για να πουληθούν και να καταλήξουν σε κάποιο σόου…

Το ντοκυμαντέρ αφηγείται την προσπάθεια του ίδιου του σκηνοθέτη, μιας ομάδας ακτιβιστών και του πρώην παρουσιαστή του αμερικανικού τηλεοπτικού σόου «Φλίπερ, το Δελφίνι» Ric O’Barry να αποκαλύψουν τη σφαγή. Οι ακτιβιστές χρησιμοποιούν στρατιωτικό εξοπλισμό και «τακτικές πολέμου» για να πλησιάσουν τον όρμο και να καταγράψουν με κάμερες αυτό που συμβαίνει καθώς φύλακες περιπολούν την παραλία απαγορεύοντας την οποιαδήποτε φωτογράφιση ή καταγραφή. Η παντελής άρνηση των ιαπωνικών αρχών να συνεργαστούν μετέτρεψε την ταινία σε θρίλερ. Η αφήγηση εξελίσσεται σε παράλληλες θεματικές ενότητες. Οι προετοιμασίες για την κρυφή επιχείρηση καταγραφής της σφαγής δελφινιών εναλλάσσονται με την πολιτική καταγραφή της στάσης της Ιαπωνίας στους διεθνείς οργανισμούς, και την αδυναμία των τελευταίων να επιβάλλουν την απαγόρευση αυτής της πρακτικής.

Η ταινία δεν έχει προβληθεί στην Ιαπωνία, εκτός από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκυο και ο δήμαρχος του Taiji, Kazutaka Sangen, διαμαρτυρήθηκε για τη βράβευση του με Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. «Νομίζω ότι είναι λυπηρό το γεγονός ότι η ταινία παρουσιάζει ως γεγονότα, υλικό που δεν έχει επιστημονική απόδειξη», δήλωσε ο ίδιος στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters, ενώ υποστήριξε πως το κυνήγι είναι νόμιμο στην Ιαπωνία και ζήτησε στάση σεβασμού απέναντι στις παραδόσεις διαφορετικών πολιτισμών.

Παρόλο που σε αρκετά σημεία η ταινία θυμίζει περισσότερο κατασκοπικό θρίλερ με ήρωα τον σούπερ σταρ Ric O’Barry ως άλλο Ράμπο, το νόημα της περνάει στο θεατή. Πρέπει να σημειωθεί εδώ επίσης πως η επιλογή του βασικού θέματος, η σφαγή των δελφινιών, είναι αρκετά «πιασάρικη». Τα δελφίνια είναι όμορφα ζώα, πανέξυπνα, χαριτωμένα, γλυκά, φιλικά προς τον άνθρωπο. Ο θεατής συγκινείται εύκολα και αν μη τι άλλο ευαισθητοποιείται. Η αισθητική τους αξία είναι μεγάλη και αυτό αυξάνει αυτόματα και την εγγενή τους αξία. Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα ζωάκια του πλανήτη που σφαγιάζονται, θανατώνονται άμεσα από τον άνθρωπο ή έμμεσα από τις επιβλαβείς δραστηριότητες του και δεν είναι τόσο χαριτωμένα; Πώς ευαισθητοποιείται το κοινό για την αξία π.χ. των πληθυσμών των εντόμων που απειλούνται καθημερινά προς εξαφάνιση από τη χρήση ισχυρών τοξικών στις καλλιέργειες; Δείτε το, σκεφτείτε το και πείτε μας τη γνώμη σας…»

Σχολιάστε το άρθρο

  • Ωραίες φιλοδοξίες! Αλλά όταν δυστυχώς ΑΚΟΜΑ δεν ευαισθητοποιούνται για τα δελφίνια ούτε στην Ιαπωνία, ούτε στη Δανία… τι να λέμε…
    Αγωγή. Αγάπη. Επιμονή (ξεροκεφαλιά μάλλον!), αυτά μου’ρχονται στο μυαλό. Και μπράβο στον Λ. Ψυχογιό!

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Πριν μερικές ημέρες τιμήθηκε με το γερμανικό κινηματογραφικό βραβείο Μπάμπι, στην κατηγορία «Η γη μας», ο πρωταγωνιστής της ταινίας The Cove, ο ακτιβιστής και υπερασπιστής των δελφινιών Ric O’Barry. Στην δεκαετία του ’60 ο Ric O’Barry αιχμαλώτιζε και εκπαίδευε δελφίνια για τη γνωστή τηλεοπτική σειρά «Φλίππερ». Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι αυτό που έκανε δεν ήταν καλό και πέρασε στην απέναντι όχθη. Ίδρυσε μια οργάνωση που ενημερώνει τον κόσμο για τα δεινά των δελφινιών που ζουν αιχμάλωτα. Καθώς παραλάμβανε το βραβείο του, έκανε έκκληση στο κοινό να μην αγοράζει εισιτήρια για θεάματα με δελφίνια.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.