Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Το παλτό της μητέρας μου | Marie-Margaux Tsakiri-Scanatovits

«Το παλτό της μητέρας μου » που βγήκε το 2010 είναι η πτυχιακή εργασία μιας νεαρής Ελληνο-Ιταλίδας σχεδιάστριας, της Marie-Margaux Tsakiri-Scanatovits που αποφοίτησε από το Royal College of Art του Λονδίνου. Συγκαταλέγεται στα ωραιότερα κινούμενα σχέδια που έχω δει! Η ταινία βασίζεται σε πραγματική συνομιλία μεταξύ της ίδιας και της Ιταλίδας μητέρας της γύρω από τη ζωή της τελευταίας στην Αθήνα της μεταπολίτευσης. Η μητέρα της μιλάει για την μητρότητα, τη δυσκολία της να προσαρμοστεί σε μια ξένη γλώσσα, σε μια ξένη κουλτούρα, στην αδυναμία της να βρει γύρω της ομορφιά σε οποιοδήποτε σπίτι ή οποιονδήποτε δρόμο. Μιλάει για την παρουσία της Ελληνίδας γιαγιάς, το αίσθημα ότι είναι ξένη στην οικογένεια, την ουσιαστική της μοναξιά και τις κρυφές και αόρατες προσπάθειες φυγής της απ’την πραγματικότητα : « το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξύπναγα ήταν να προσποιούμαι ότι κοιμάμαι ». «Η ζωή είναι ένας περίπατος που πρέπει να τον μοιράζεσαι  με τον άλλον σε όλες τις πτυχές του» συμβουλεύει την κόρη της. Σε πόσα πράγματα δεν έπρεπε να είχε δώσει τόση σημασία και πόσα άλλα παρέβλεψε ; Λόγια που έχουμε πει και σκέψεις που έχουμε κάνει. Η επιθυμία της επιστροφής στη γενέτειρά της αναμιγνύεται όμως και με την αγάπη της για τις ελληνικές μυρωδιές- τη μυρωδιά της θάλασσας, του αέρα…

Τα εξαιρετικά σκίτσα της Tsakiri-Scanatovits πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα του 2010, λίγο πριν φύγουν οριστικά οι γονείς της για την Ιταλία. Όπως λέει η ίδια τα σχεδίασε προσπαθώντας να λειτουργήσει ως τουρίστρια και όχι ως μόνιμη κάτοικος. Πρόσεξε έσι καλύτερα την πυκνή κυκλοφορία, το παράνομο παρκάρισμα, τα θυμωμένα πρόσωπα των ηλικιωμένων γυναικών. Η λεπτότητα των σχεδίων με το μινιμαλιστικό αλλά υποβλητικό στυλ (« γύριζα απ’τη δουλειά στις 10 το βράδυ και εσύ φυσικά κοιμόσουν», μεταφράζεται εικαστικά σε δυο πατούσες σε οριζόντια θέση), ενώ η ζεστή φωνή της αφηγήτριας, οι ήχοι της πόλης που ακούγονται κατά διαστήματα, και το περιεχόμενο της αφήγησης συνθέτουν ένα πολύ αληθινό και συγκινητικό αποτέλεσμα γεμάτο απ’την αγάπη μεταξύ μητέρας και κόρης, μελαγχολία για την Αθήνα και τη ζωή που περνάει.


Σχολιάστε το άρθρο

  • Ωραία, μας τακτοποίησε τους Έλληνες και την Αθήνα η μαμά. Όχι ότι έχει άδικο δηλαδή. Δεν θυμάμαι αν τό’χε πει ο Τσαρούχης, – ο οποίος σαν τον Όσκαρ Ουάϊλντ, τον Μπέρναρντ Σω και τον Μαρκ Τουέϊν άφησε πολλά έξυπνα αποφθέγματα-, ότι ευεργέτης της Αθήνας δεν θα είναι αυτός που θα χτίσει αλλά αυτός που θα γκρεμίσει και θ’αφήσει χώρους ελεύθερους και ανοιχτούς να τους χαίρεται ο κόσμος. Κι αυτός, συμπληρώνω εγώ, που θα πληρώσει και κηπουρούς για να ποτίζουν και να κλαδεύουν και να συντηρούν ωραίους κήπους με δέντρα, λουλούδια και φυτά της τοπικής χλωρίδας. Και η χλωρίδα ας ελπίσουμε να φέρει πίσω και την πανίδα που έχει εξαφανιστεί απ’την Αθήνα, πουλιά και έντομα και ό,τι άλλο χρήσιμο. Την πιο ωραία κι ιστορική πόλη όλης της Ευρώπης ίσως όλου του κόσμου, την καταντήσαμε ένα τέτοιο χάλι που ούτε στα πιο τριτοκοσμικά μέρη δεν υπάρχει. Κατά τ’άλλα, από καλλιτεχνικής πλευράς, ήταν πρωτότυπο το φιλμ της κοπέλας.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Όταν παντρευτεί κανείς με ξένο ή ξένη, όταν δεν πάρει δηλαδή «παπούτσι από τον τόπο του» που λέγανε παλιά, μόλις παρέλθει ο πρώτος έρωτας, αρχίζει να νοιώθει μοναξιά γιατί δεν μπορεί να μοιραστεί απόλυτα μέσω της γλώσσας ούτε τις παιδικές του αναμνήσεις, ούτε τα ίδια αστεία, ούτε τα ίδια αγαπημένα τραγούδια. Φυσικά αναπτύσσεται κάποια οδός επικοινωνίας αλλά δεν μπορείς να ταυτιστείς εντελώς με τον άλλον σε ορισμένα πράγματα.