Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Στο Παρίσι και στο Λονδίνο

Πάντα προφητικός ο Όργουελ είχε γράψει το 1933, το πρώτο του μεγάλο μυθιστόρημα με τίτλο Down and Out in Paris and London*. Δεν ξέρω πώς είχε μεταφραστεί στα ελληνικά αλλά θα μπορούσε να είναι κάτι σαν Άστεγοι στο Παρίσι και το Λονδίνο ή Απένταροι ή Περιθωριακοί ή κάτι τέτοιο. Το αυτοβιογραφικό αυτό έργο ασχολείται με την φτώχεια στις δυο μεγάλες πόλεις της Ευρώπης όπου ο συγγραφέας έζησε μέσα στην ανέχεια με κάποιες περιστασιακές δουλειές στο Παρίσι ενώ στο Λονδίνο έζησε εντελώς σαν άστεγος και σαν αλήτης.

«Πάντοτε στις πρωτεύουσες, το αίμα των ανθρώπων φτηνότερα πουλιέται», έγραφε ο Ρουσσώ και φαίνεται ότι από την εποχή του κι από την εποχή του Όργουελ τίποτα δεν έχει αλλάξει. Εκεί όπου υπάρχει μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού, αναπόφευκτα οργιάζει η φτώχεια, η κακομοιριά και η αθλιότητα. Για κάποιο λόγο στην Αγγλία ανέκαθεν ήταν πιο αισθητή η διαφορά των τάξεων και η μιζέρια της εργατικής τάξης. Θυμόμαστε και τον Ντίκενς με τις συμμορίες των παιδιών που έκλεβαν τους περαστικούς, με τα φοβερά πτωχοκομεία, τα workhouses που ήταν χειρότερα από φυλακές. Όχι ότι και η Γαλλία πάει πίσω δηλαδή. Εδώ και πολλές δεκαετίες στις παρυφές των μεγάλων της πόλεων συναντάμε τα τρομακτικά τεράστια συγκροτήματα κατοικιών όπως ακριβώς και στον βορρά της Αγγλίας. Εκεί επικρατεί κατάθλιψη και παντελής απουσία ελπίδας για το μέλλον.

Οι σημερινοί άστεγοι, πάντως, απ’ό,τι φαίνεται δεν είναι κάποιοι που επέλεξαν να ζούνε έτσι γιατί είχαν μια κλίση προς το ποτό ή τα ναρκωτικά. Είναι άτομα που μέχρι σήμερα ζούσαν κανονικά κάτω από μιά στέγη και είχαν δουλειά. Άτομα με σπουδές και μόρφωση.

Μια ανατριχιαστική ιδέα για αυτούς τους ανθρώπους, τους υπερήφανους αλλά άτυχους, τους καινούριους αστέγους, τους rough sleepers όπως τους ονομάζουν στην Μεγ. Βρετανία, ίσως γιατί δυσκολεύονται να βρούνε πού να κοιμηθούν ή γιατί αναγκάζονται να κοιμούνται σε σκληρά κρεββάτια, μπορείτε να πάρετε από το παρακάτω βίντεο:

Στη Γαλλία των αλλοτινών γραφικών «κλοσάρ» (η δική τους ψυχούλα μόνο ήξερε πόσο «γραφικοί» ένοιωθαν) ένα εκατομμύριο συνταξιούχοι θεωρούνται φτωχοί, ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα έξοδα του ενοικίου και της καθημερινής τροφής. Οι οργανώσεις της εκκλησίας πολλαπλασιάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Δείτε κι άλλο ένα βίντεο:

Και στην Αθήνα τα ίδια. Ξέρουμε ότι ο δήμος, η εκκλησία και πολλοί εθελοντές προσπαθούν να δώσουν στέγη και τροφή. Αν κλείσουμε τα μάτια για ένα λεπτό, μπορούμε να φανταστούμε ότι είναι δυνατόν να συμβεί στον καθένα μας.

 

 

*Μετά από αναζήτηση στο ίντερνετ, βρήκα σε άρθρο εφημερίδας ότι ο τίτλος του βιβλίου είχε αποδοθεί στα ελληνικά ως «Οι Άθλιοι του Παρισιού και του Λονδίνου».

Σχολιάστε το άρθρο

  • Πρέπει να τολμήσουμε την επιστροφή – αυτό θα μας βοηθήσει να διαπεράσουμε αυτή την περίοδο παρακμής με τις λιγότερες απώλειες: επιστροφή στη φύση και τη λιτή κοινοτική ζωή. Μπορούμε και με λιγότερα – τα οποία μπορούν και να είναι καλλίτερα. Μπορεί έτσι να ζήσουν περισσότεροι άνθρωποι φτωχά αλλά λιγότεροι άθλια.

  • Pingback: Όργουελ και Χάξλεϊ — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.