Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Συγγνώμη κυρίες και κύριοι οδοντίατροι, αλλά…

dentiste_1

Καθισμένη στο άχαρο σαλόνι του οδοντιάτρου, περιμένοντας να τελειώσει η κόρη μου τα σφραγίσματά της και να έρθει η δική μου σειρά για το μαρτύριο του τροχού, έχοντας ξεχάσει τα πρεσβυωπικά γυαλιά μου στο σπίτι (= αδύνατον να διαβάσω τα γνωστά περιοδικά που βρίσκονται πάνω στο γνωστό τραπεζάκι) και απεγνωσμένα προσπαθώντας να διώξω απ’το μυαλό μου την εικόνα του Laurence Olivier ως σαδιστή-ναζιστή οδοντιάτρου Dr. Szell, να τρυπάει με τον τροχό το δόντι του χειροπόδαρα δεμένου άτυχου Dustin Hoffman, ρωτώντας τον διαρκώς “Is it safe? Is it safe?” (“Μarathon Man” 1976 – John Schlesinger), τελικά πήρα τη μεγάλη απόφαση. Θα φύγω, σκέφτηκα, θα πάω σπίτι μου και θα κάνω αυτό που έκανε και ο Nick Nolte που υπέφερε από πονόδοντους στο “Affliction” (1998). Θα πιώ ένα νεροπότηρο ουίσκι (!), θα πάρω μια τανάλια (!!) και θα το βγάλω μόνη μου !. Πόσο δύσκολο να είναι; Σιγά μην πονάει πιο πολύ από την εξαγωγή… Χμμμ, όχι και πολύ λογικό!

Παρέμεινα στην θέση μου λοιπόν κι αποφάσισα να υπομείνω με γενναιότητα το επερχόμενο βασανιστήριό μου. Το πολύ-πολύ να ουρλιάξω απ’τον πόνο (ή τον φόβο) μιά-δυό φορές σαν τον πελάτη του οδοντιάτρου στο “Finding Nemo” (2003), ενώ η κορούλα μου θα με παρακολουθεί, όπως παρακολουθούσε απορημένος μέσα από το ενυδρείο ο μικρούλης Νέμο. Εξ άλλου ο οδοντίατρος μας είναι ένας ήρεμος και ευγενής άνθρωπος που καμιά σχέση δεν έχει με τον τρελοσαδιστή-ροκαμπιλλά Steve Martin στο “Little Shop of Horrors” (Frank Oz 1986), που «ροκάρει», βασανίζοντας τους δύστυχους ασθενείς του, που μάλλον δεν ευχαριστιούνται το τραγούδι του. Αλλά ούτε κι εγώ έχω καμιά σχέση με τον τρελάρα νεαρούλη Jack Nicholson, στο πρώτο “Little Shop of Horrors” (Roger Corman, 1960), που μαζοχιστικά απολάμβανε τους χειρισμούς του ατζαμή γιατρού. “Goody, goody, here it comes” αναφώνησε, βλέποντας τον τροχό να τον πλησιάζει!!!

Φαίνεται λοιπόν πως η ιδέα του οδοντιάτρου, τρομάζει και φέρνει περίεργες σκέψεις και φοβίες, σε πολλούς ανθρώπους, κι όχι μόνο σε μένα. Γι’ αυτό και στον κινηματογράφο, εμφανίζονται ως «παράξενοι», αστείοι ή και άκρως τρομακτικοί. Ενώ οι άλλοι γιατροί έχουν εμπνεύσει τόσους ρόλους ωραίων και γοητευτικών. Για σκεφτείτε πόσες τηλεοπτικές σειρές με υπέροχους, ενδιαφέροντες, ή μυστηριώδεις γιατρούς έχουν βγει κατά καιρούς (General Hospital, Grey’s Anatomy, Dr.House, Dr. Kildare, κ.λπ.). Αλλά, θυμάστε να έχει βγει κανένα “Dentist τάδε” ; Δεν νομίζω… Ακόμα και στο Novocaine (2001- D. Atkins), o Steve Martin (πάλι…) που αρχικά εμφανίζεται ως πετυχημένος και ευπαρουσίαστος οδοντίατρος, στη συνέχεια , αφελώς φερόμενος, ενδίδει στις ερωτικές προτάσεις της πανούργας Helena Bonham Carter, που του “την πέφτει” μόνο και μόνο για να του βουτήξει όσες ναρκωτικές ουσίες είχε στο ιατρείο του και να μπλεχτεί έτσι άσχημα.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, ότι με όλες αυτές τις εικόνες στο μυαλό μου, δυσκολεύομαι να δω με συμπαθητικό μάτι τις οδοντιατρικές εργασίες. Ένας φόβος με διακατέχει πάντα, πως καθώς μου φτιάχνει τα δόντια, θα θυμηθεί κάτι άσχημο και θα αρχίσει να μου κάνει φριχτά βασανιστήρια, όπως στο έργο τρόμου The Dentist (Brian Yuzna-1996), όπου ο πρωταγωνιστής κάθε φορά που σκεφτόταν την γυναίκα του που τον απατούσε, «καθάριζε κι έναν πελάτη»…


Σχολιάστε το άρθρο

  • AX τουτοι οι οδοντιατροι, δες που ολους τους χριαζόμαστε. Ευχομαι να ειμασταν|ειμουνα σαν τους καρχαριες να μην τους εχω ανάγκη. Ωραιο το άρθρο +1 απο μενα. Φιλάκια. –οδοντιατρος βολου

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.