Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Οικογενειακά πορτραίτα

portraits_genetique_ulric_collette

Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι πολύ ιδιαίτεροι δεσμοί. Προϊόν της τύχης, φυσικοί αλλά και πολιτισμικοί σε χαρακτήρα, γεννούν υποχρεώσεις που μας βαραίνουν, εντάσεις που μας πνίγουν αλλά και χαρές που μας μεγαλώνουν. Δεν μπα να αλλάζουμε, να γερνάμε παραμένουν αμετάβλητοι. Θα είμαστε πάντα το παιδί κάποιου και κάποιας. Ο γιος μεγάλωσε και έγινε νεαρός αλλά θα είναι πάντα στα μάτια των γονέων του και το μωρό που άλλαζαν. Αποτελούν σχεδόν μια εξαίρεση σε έναν κόσμο που υμνεί την ελεύθερη επιλογή και τη συνεχή αναθεώρησή της: δημιουργούν μια πιο δυνατή σχέση από ότι αυτή του ζευγαριού γιατί εδραιώνονται στην παιδική ηλικία και δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε επί της ουσίας. Πώς να το κάνουμε, μια παιδική ηλικία δεν σβήνεται ακόμα και αν γεννά εντάσεις ακόμα και αν τραβήξουμε μια διαχωριστική γραμμή. Η οικογένεια είναι αυτή που μας δομεί για να γίνουμε μεθαύριο ένα έμφυλο άτομο. Και εκεί κάπου μέσα μας όλοι οι συμμετέχοντές της κατοικούν και δρουν με κάποιο τρόπο. Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας:

(δείτε τα γενετικά πορτραίτα του Ulrich Colette όπου ο φωτογράφος συνδύασε το ήμισυ πορτραίτο μελών μιας οικογενείας για να αναδείξει τις ομοιότητες μεταξύ τους).

Αν πούμε λοιπόν ότι είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα οικογενειακό κελί απ’ το οποίο δεν δραπετεύουμε ποτέ, ποιά λύση υπάρχει για να βρούμε τη γαλήνη; Πώς θα έρθει η σχετική ψυχική υγεία και μ’ αυτήν η ωριμότητα; Μήπως με το να μετρήσουμε τα μπαγκάζια-εφόδια που λάβαμε και όχι αυτά που χάσαμε και να πούμε ότι τέλος πάντων η προσωπική ιστορία μας δεν έχει δα και τόσο ενδιαφέρον; Υπάρχουν άλλα πράγματα να δούμε και να σκεφτούμε απ’ το να αναμασήσουμε την ίδια και την ίδια ιστορία… Με άλλα λόγια, η οικογένεια μπορεί να γίνει το βάθρο μιας προσωπικής ζωής από όπου θα ξεπηδήσει ο καλύτερος εαυτός μας ή είναι χαμένη υπόθεση και ένα κρυφό δράμα;


Σχολιάστε το άρθρο

  • Το γράμμα «φι» είναι το αρχικό των λέξεων που δίνουν συνώνυμο στη λέξη οικογένεια για μένα – και για πολλούς, νομίζω: Φωλιά – Φυλακή
    Στην εφηβεία μου και στην πρώτη νιότη – ως πρόσφατα, δηλαδή – ένιωθα την οικογένεια να με εμποδίζει, να με αναστέλλει
    Αργότερα, καθώς οι γονείς άρχισαν να γερνούν, ένιωσα πολύ τρυφερά για κείνους και ξύπνησαν οι αναμνήσεις των ωραίων στιγμών – και δεν ήταν λίγες, αντίθετα
    Τώρα, που οι γονείς χρειάζονται τη φροντίδα μου, θυμάμαι καθαρότερα πόσο με φρόντισαν και με ενθάρρυναν και με προστάτεψαν
    Νομίζω, τελικά, το ζήτημα είναι να λύσουμε το κουβάρι εντός μας. Μπορεί, πράγματι, για προβλήματα που αντιμετωπίζουμε να ευθύνονται οι γονείς μας – επίκτητες ή κληρονομικές αδυναμίες, λάθος οδηγίες χρήσης ζωής κ.λπ. Ας κοιτάξουμε στην κατεύθυνση της λύσης, ωστόσο. Επειδή κι εκείνοι τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουν και μπορεί με κάποιον τρόπο να προέρχονται από τους δικούς τους γονείς – και ούτω καθεξής – ώστε να μην τα αναπαράγουμε οι ίδιοι και δυσκολεύουμε τη ζωή των παιδιών μας.

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Καλησπέρα Aeglie.
    Συμφωνούμε στην τοποθέτηση σου και στην διαφορετική αξιολόγηση της έννοιας «οικογένειας» ανάλογα με την ηλικία.
    Ας ελπίσουμε ότι έχουμε τελικά τη δυνατότητα ή την ωριμότητα, να επιλέξουμε το «δρόμο της λύσης».

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.