Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Μπερενίς Άμποτ

Το 1923, ο Μan Ray (δείτε παλαιότερο αφιέρωμά μας) έψαχνε να βρει για το στούντιό του στο Μονπαρνάς του Παρισιού κάποιον υπάκουο υπάλληλο που να ΜΗ γνωρίζει τη τέχνη της φωτογραφίας. Προσλαμβάνει την Μπερενίς Άμποτ (Berenice Abbott). Η εικοσιπεντάχρονη Αμερικανίδα με σπουδές γλυπτικής στο Βερολίνο και στο Παρίσι, τον εντυπωσιάζει. Την αφήνει να χρησιμοποιεί το εργαστήριό του για δικό της λογαριασμό και μόλις τρία χρόνια αργότερα, η Μπερενίς κάνει την πρώτη της έκθεσή της!

Όπως περιγράφει η ίδια τη σχέση της με τη φωτογραφία : «I took to photography like a duck to water. I never wanted to do anything else.» [Μπήκα στη φωτογραφία όπως μπαίνει η πάπια στο νερό. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο]

Έτσι ξεκίνησε η καριέρα της. Με πορτραίτα των διασήμων του Παρισιού (J. Cocteau, J. Joyce κτλ) και δίπλα στη μεγαλύτερη καλλιτεχνική μορφή της εποχής.

Θα εκθέσει στο Salon de l’Escalier ή στο Premier Salon Indépendant de la Photographie (Πρώτο Ανεξάρτητο Σαλόνι της Φωτογραφίας) μαζί με το δάσκαλό της αλλά κι άλλους. Αποκτά μάλιστα και το δικό της στούντιο.

Παρ’ όλη την επιτυχία της, φεύγει το 1929 για τη Νέα Υόρκη με σκοπό να καταγράψει την αλληλεπίδραση ανάμεσα στις τρεις πτυχές της αστικής ζωής: την ποικιλία των ανθρώπων της πόλης, τα μέρη που ζουν, εργάζονται και παίζουν και τις καθημερινές δραστηριότητές τους. Η πρόθεσή της συμπίπτει με την εποχή της, μια εποχή αρχιτεκτονικών και κοινωνικών αλλαγών. Το εγχείρημα ονομάζεται «Changing New York» και έχει στόχο να κάνει συνειδητή στον θεατή τη στενή αλληλεπίδραση μεταξύ του αστικού περιβάλλοντος και της συλλογικής συμπεριφοράς: το δεύτερο είναι αποτέλεσμα του πρώτου και αντίστροφα. Γενικότερα, το έργο της αποτελεί έναν έπαινο του Μεγάλου Μήλου (το παρατσούκλι της Νέας Υόρκης απ’ τη δεκαετία του ’70) και ένα σημάδι της πεποίθησής της ότι μια σύγχρονη εφεύρεση όπως η φωτογραφική μηχανή αξίζει να τεκμηριώσει τον εικοστό αιώνα.

Απέφευγε την αισθητική προτιμώντας την αντίθεση του παλιού με το καινούργιο:

Συχνά τα κτήρια εμφανίζονται απειλητικά:

 

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.