Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Αγάπη

Αρκετοί είχαν προβλέψει ότι η κρίση θα μας έφερνε πιο κοντά στους συμπολίτες μας, στους συνανθρώπους μας, στους συμπατριώτες μας. Έτσι κι έγινε. Η ανάγκη, όντως, μας έκανε πιο αλληλέγγυους. Αίφνης ακούς για «κοινωνικά παντοπωλεία», για «φαρμακεία αλληλεγγύης», για εθελοντισμό, λέξεις και έννοιες σχεδόν άγνωστες μέχρι σήμερα στην πλειονότητα των Ελλήνων.

Σαν λαός έχουμε δυο απ’τις πιο θλιβερές πρωτιές σ’όλον τον κόσμο: να είμαστε αποκρουστικά ατομικιστές και να φθονούμε τον διπλανό μας.

Λοιπόν, τώρα φαίνεται ότι η ένδεια μας κάνει λίγο πιο ανθρώπινους και αρχίζουμε να δείχνουμε καλωσύνη και αγάπη, συμπάθεια και συμπόνοια.  Δεν είμαστε πια επιδεικτικοί με τα πλούτη μας, υπερόπτες με τα κατορθώματά μας, δεν ζηλεύουμε πια το αυτοκίνητο ή το εξοχικό του διπλανού. Ξαφνικά η ανέχεια μας κάνει πιο συμπονετικούς, λιγότερο ανάλγητους. Και πιο εργατικούς. Τρέχουμε να βοηθήσουμε τον διπλανό μας. Να κάνουμε πιο όμορφη την πόλη μας. Να προσφέρουμε ανακούφιση σε αρρώστους, παιδιά, ηλικιωμένους, ανέργους, φυλακισμένους, ξένους, επαίτες, αστέγους. Ξαφνικά γινόμαστε πιο Χριστιανοί, ανακαλύπτουμε την ουσία και την καρδιά του Χριστιανισμού, ακόμα κι αν δηλώνουμε άθεοι. Σε λίγο θα φτάσουμε να ευχαριστούμε τον δικό μας Ρωμαίο αυτοκράτορα, τον δικό μας Κόμμοδο και την σκληρόκαρδη, ληστρική παρέα του που επί χρόνια μας έπαιρναν όχι μόνο τα λεφτά μας, όχι μόνο τη γλώσσα μας, αλλά και την αξιοπρέπεια και την ηθική μας. Θα τους ευχαριστήσουμε που διέλυσαν εντελώς το κράτος μας ώστε να μην λειτουργεί απολύτως τίποτα, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η περίθαλψη, ούτε η παιδεία κ.ο.κ. Θα τους ευχαριστήσουμε γιατί αν δεν μας είχαν καταστρέψει τελείως, δεν θα είχαμε τώρα λόγο να χαρίσουμε στον πλησίον μας την αγάπη μας, τον χρόνο μας, το υστέρημά μας και να γνωρίσουμε την χαρά της προσφοράς.

Θα τους ευχαριστήσουμε για τα βάσανα που επεφύλαξαν σε εμάς τους μέχρι πρότινος καλομαθημένους και χορτασμένους, αφού χάρη στα βάσανα αυτά θα ξαναβρούμε την συμπόνοια μέσα μας. Δεν είναι λίγο αυτό, όσο ειρωνικό κι αν φαίνεται.

Η αγάπη και η προσφορά, το να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις κάτι εις αντάλλαγμα, είναι κάτι πολύ σημαντικό, ίσως το υψηλότερο και ομορφότερο αίσθημα.

Αλλά εδώ θα ήθελα να πω ότι υπήρχαν ανάγκες και πριν την οικονομική κρίση. Και τότε είχαμε γέρους, αρρώστους, παιδιά, αστέγους, φυλακισμένους, ξένους. Όμως είχαμε πολύ λίγους εθελοντές. Αυτούς τους εθελοντές τους προ της κρίσης, που δούλευαν και εξακολουθούν να δουλεύουν οργανωμένα ή μεμονωμένα, θα ήθελα να τους ευχαριστήσω θερμά και πολύ περισσότερο απ’όσο τους σημερινούς, τους ευκαιριακούς.  Γιατί η αγάπη τους ήταν και είναι διαχρονική, όχι περιστασιακή.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Το έλαβα με μαίηλ και το βρήκα ενδιαφέρον και σχετικό με αυτό το άρθρο. Ακόμα και αν δεν έχετε καμμιά σχέση με θρησκεία και εκκλησία, ρίξτε του μια ματιά. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο γιατί τα λέει συμπυκνωμένα και συγκροτημένα.

  • Pingback: Ο Φθόνος | People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.