Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Μα ποιά είναι τέλος πάντων αυτή η Ρούμπη;

(ή Μια ευκαιρία να πω κάτι για κάποια τραγούδια που αγαπώ)

Όταν ήμουν μικρή, πολύ μικρή, θυμάμαι πολύ συχνά να ακούγεται από το ραδιόφωνο –ως επιτυχία της εποχής- το Γιαρούμπι σε εκτέλεση Πόπης Αστεριάδη. Και ως μικρό κοριτσάκι που ήμουν, νόμιζα πως το τραγούδι αναφερόταν σε κάποια κοπέλλα ονόματι Ρούμπη. Δηλαδή «για (την) Ρούμπη χάνομαι, για (την) Ρούμπη πεθαίνω, για Ρούμπη τα ποτήρια σπάστα, κ.τ.λ.» Και συνέχισα να ζω σ’αυτήν την πλάνη για πολλά-πολλά χρόνια…

Και στη διάρκεια αυτών των χρόνων άρχισα να παρατηρώ ότι εκτός από την ελληνίδα Ρούμπη, στην Αμερική και στην Αγγλία υπήρχαν και πολλές άλλες συνονόματές της.

Η πρώτη μάλιστα Ρούμπη που είχα προσέξει, ήταν Αγγλίδα κυπριακής καταγωγής. Δηλαδή, το Rubylove του Cat Stevens. Ένα τραγούδι σε 7/8 , με ολίγον μπουζούκι (!), αισθηματικούς στίχους, μισούς στα ελληνικά, μισούς στα αγγλικά, από το σπουδαίο άλμπουμ του 1970 “Teaser and the Firecat”. Μοναδικός ηχογραφημένος δεσμός του Cat Stevens με την ελληνοκυπριακή καταγωγή του, που αν και ήταν γλυκανάλατο και κάπως φτωχό τραγούδι μέσα σ’έναν δίσκο – διαμάντι, έγινε και επιτυχία. Λίγο το μπουζούκι, λίγο οι εύκολοι στίχοι…

Και μετά βεβαίως, ήρθε η Ruby Tuesday, των αγαπημένων μου Rolling Stones, που για πολλά χρόνια υπήρξε το Νο.1 τραγούδι μου. Τώρα, αν την έλεγαν Ruby, αν την έλεγαν Tuesday ή και τα δυο μαζί, αν ήταν η Ruby της Τρίτης ή η ρουμπινένια Tuesday, υπήρχε μια σύγχυση στο παιδικό μυαλό μου… Για μένα ήταν ακόμα μια Ρούμπη. Το κομμάτι το είχαν γράψει ο Keith Richards μαζί με τον Brian Jones (παρ’όλο που στα credits του δίσκου φαίνονται σαν συνθέτες οι Jagger – Richards), μάλλον για μια απ’αυτές τις κοπέλλες που ακολουθούν παντού τα ροκ συγκροτήματα ή ίσως και μια φίλη του Keith Richards, τη Linda Keith, η οποία είχε περάσει και από τη ζωή του Jim Hendrix. Εξ άλλου, από τους στίχους μπορεί κανείς εύκολα να συμπεράνει ότι η Ruby Tuesday ήταν πολύ «ανεξάρτητη»  και αν και έδινε χαρά και φως στον εκάστοτε σύντροφό της, δύσκολα θα έμενε για πολύ κοντά σε κάποιον. Ο ίδιος o Richards πάντως είχε πει πως ήταν από εκείνα τα κομμάτια που γράφεις αφού σε έχει παρατήσει κάποια και μένεις μόνος με το πιάνο και την κιθάρα, κι είναι τόσο εύκολο να βγει, αφού είναι αληθινό, το νιώθεις εκείνη τη στιγμή. Στην ηχογράφηση του τραγουδιού ο Brian Jones ανέλαβε πιάνο και recorder, ενώ οι Keith Richards και Βill Wyman παίζουν μαζί το διπλό μπάσσο. Ο Bill πίεζε τις χορδές στην ταστιέρα και ο Keith έπαιζε τις χορδές στο σώμα του μπάσσου! Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1967 σαν β’ πλευρά στο single “Let’s spend the night together”, μπήκε και σε δύο συνεχόμενα άλμπουμ τους στις Η.Π.Α. (“Between the buttons” & “Flowers”). To 1991 το ξαναβρίσκουμε σε ζωντανή εκτέλεση στο “Flashpoint”. Και βέβαια είναι από τα πιο γνωστά, αναγνωρίσιμα και αγαπημένα τραγούδια. Από τις πολλές διασκευές – επανεκτελέσεις που του έχουν κάνει (Rod Stewart, Nazareth, Corrs, κ.ά), ξεχωρίζει αυτή του Franco Battiato στα Ιταλικά.

1980 και ο Tom Waits βγάζει το υπέροχο “Heartattack and Vine”. Tελευταίο τραγούδι του δίσκου, το Ruby’s arms. Από τα καλύτερά του. Θλιβερό και σπαραξικάρδιο. Οι υπέροχοι στίχοι του και η χαρακτηριστική ερμηνεία του, σε κάνουν να συμπάσχεις και να υποφέρεις μαζί του που χάνει τη Ρούμπη («jesus christ this goddamn rain, will someone put me on a train, i’ll never kiss your lips again,or break your heart, as I say goodbye to ruby’s arms«).

Το 1982, ήρθε η ώρα να γνωρίσω άλλη μια Ρούμπη. Και λέω «ήρθε η ώρα», γιατί το τραγούδι ήταν πολύ παλιότερο, αλλά εγώ δεν είχε τύχει να το ακούσω. Πρόκειται για το Ruby Baby από τον Donald Fagen και το πολύ καλό του L.P. “The nightfly”. Ένα απλό τραγούδι αγάπης, όπου κάποιο αγόρι είναι τρελλά ερωτευμένο με την Ρούμπη και προσπαθεί να την κάνει δικιά του. Δεν τον νοιάζει που αυτή δεν τον θέλει, αυτός θα την κυνηγήσει, θα υπερνικήσει τους αντιζήλους και θα την κατακτήσει. To τραγούδι ήταν σύνθεση των Mike Stoller και Jerry Leiber και πρωτοτραγουδήθηκε από τους Drifters το 1956. Όμως το 1963 έγινε μεγάλη επιτυχία, τραγουδισμένο από την σπουδαία φωνή του Dion. To τραγούδησαν και οι Beach Boys και η Bjork σε μια τζαζ εκτέλεση. Ακόμα και οι Beatles έχουν συμμετάσχει (στα πολύ πρώτα τους βήματα) σε μια ηχογράφηση με τον Tim Sheridan. Eγώ πάντως όπως σας είπα το έμαθα τότε από τον D. Fagen (ένας από τους δυο Steely Dan) και αυτή την εκτέλεση που επίσης «τζαζίζει» αρκετά (και προηγήθηκε βεβαίως της Bjork) έχω πάντα πρώτη στο μυαλό μου.

To 1995 οι Smashing Pumpkins έβγαλαν το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς (και ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών), το “Mellon Collie and the Infinite Sadness”. Μέσα στο διπλό αυτό CD, φιγουράρει και το Thru the eyes of Ruby. Ένα επτάλεπτο τραγούδι τέλειο από στιχουργικής και μουσικής πλευράς, αποχαιρετισμός στη νεότητα και την αθωότητά τους. Στίχοι που επιδέχονται πολλών ερμηνειών (μιλάει για το πώς βιώνει μια βαθιά, αγνή αγάπη που τον στηρίζει | Για την πορεία ενός νεαρού ζευγαριού| Για το πώς η αγνή νεανική αγάπη πνίγεται καθώς περνούν τα χρόνια| για όλα αυτά μαζί, ίσως και για κάτι άλλο…) , αλλά που οπωσδήποτε σε συνεπαίρνουν μάλλον γιατί πολύ απλά δεν χρειάζονται ανάλυση. Συνοδεύουν τη μουσική και αναδεικνύουν τον ρομαντικό αλλά και πεσιμιστή συνθέτη, Billy Corgan. Κι η μουσική του, επική, με κιθάρες που διψάνε να δείξουν τη δυναμή τους, ειδικά στα τελευταία 50 δευτερόλεπτα, όπου οι δυο κιθάρες πέφτουν η μια πάνω στην άλλη και μας προσφέρουν ένα ακουστικό μεγαλείο.

Πάμε τώρα στο 2007, όταν πρωτοακούσαμε τους Kaiser Chiefs στο πρώτο τους single Ruby. Ροκ ρυθμός που σε ξεσηκώνει θες δεν θες, καθώς ο τραγουδιστής φωνάζει την Ρούμπη του («Ruby, Ruby, Ruby, do ya know what ya doing to me?»), της παραπονιέται («could it be, that you ‘re joking with me«) καθώς δεν βλέπει νόημα στο μέλλον του («due to lack of interest tomorrow is cancelled Let the clocks be reset and the pendulum held»). Aυτή εδώ η Ρούμπη δεν παύει να με κάνει να ξεσηκώνομαι και να χοροπηδάω κάθε φορά που την ακούω και μάλλον δεν είμαι η μόνη, αφού το κομμάτι ήταν το Νο.1 σε πωλήσεις στην Μ.Βρετανία, την χρονιά που κυκλοφόρησε.

Το 2008, οι κόρες μου θα χόρευαν παραδοσιακούς χορούς σε μια παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων. Παρακολουθώντας τις πρόβες τους λοιπόν, τι νομίζετε ότι ανακάλυψα; Ντρέπομαι που το λέω, αλλά τότε διαπίστωσα ότι η Ρούμπη της Πόπης Αστεριάδη, ήταν το Γιαρούμπη (ή «γιαρούμπι» ή « Ο γιαρούμπης») παραδοσιακό τραγούδι από την Κωνσταντινούπολη, που πάντως μιλάει για μια πονεμένη αγάπη («ποιός έχει αγάπη στην καρδιά και δεν την φανερώνει…κι εγώ για σένανε σκίζω τη γης και μπαίνω«).

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.