Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ο Φθόνος

Μίλησα στο τελευταίο μου κείμενο για την Αγάπη και τώρα θα ήθελα να πω για τον αντίποδά της που είναι ο Φθόνος.

Σε ζηλεύω που δεν είσαι παντρεμένη, μου έλεγαν παλιότερα οι παντρεμένες γνωστές μου, σε ζηλεύω που δεν έχεις παιδιά και υποχρεώσεις. Όταν παντρεύτηκα αργότερα, μου έλεγαν οι χωρισμένες, σε ζηλεύω που έχεις κάποιον συντροφιά κι όταν έμεινα έγκυος μου έλεγαν ορισμένες, σε ζηλεύω που περιμένεις παιδί. Όταν απέβαλα, μου είπαν κάποιες που έκαναν εξωσωματικές και δεν είχαν φτάσει ακόμα στο πολυπόθητο «σε ζηλεύω που έμεινες έγκυος τουλάχιστον» κι όταν απέκτησα παιδί μου είπαν κάποιες άλλες «σε ζηλεύω που έχεις παιδί».

Σε ζηλεύω που έχεις δουλειά, σε ζηλεύω που πας ταξίδι, σε ζηλεύω που αγόρασες καινούριο αυτοκίνητο, σε ζηλεύω που έχεις δικό σου σπίτι και δεν πληρώνεις ενοίκιο, σε ζηλεύω που είσαι μόνη σου, σε ζηλεύω που έχεις παρέα, σε ζηλεύω που γράφεις με τόση ευκολία, σε ζηλεύω που είσαι καλή μαγείρισσα, σε ζηλεύω που πας πεζοπορίες με τον άντρα και το παιδί σου.

Πάρα πολλοί στην διάρκεια της ζωής μου με έχουν ζηλέψει. Για κάτι από τα παραπάνω ή για όλα. Ανάλογα με την φάση που περνούσα, με ζήλευαν για κάτι διαφορετικό. Για την ελευθερία μου, την ανεξαρτησία μου, την εργασία μου, τη δέσμευσή μου, τα οικογενειακά μου βάρη. Οι Έλληνες, θα μου επιτρέψετε να πω, έχουμε τον φθόνο στο κύτταρό μας. Πάντα, μα πάντα, ασχολούμαστε με το τι κάνει ο διπλανός. Είναι αλήθεια ότι μας ενισχύει το κλίμα και οι καιρικές συνθήκες. Επειδή περνάμε πολύ καιρό εκτός σπιτιού, έχουμε και την ευκαιρία να παρατηρούμε τον γείτονα, τον φίλο, τον συγγενή. Να τον σχολιάζουμε, να τον κατακρίνουμε, να τον ζηλεύουμε. Να συγκρινόμαστε μαζί του, να θεωρούμε τους εαυτούς μας καλύτερους ή χειρότερους. Πάντα ο διπλανός είναι αντικείμενο ενδιαφέροντος και συζήτησης. Στην καλύτερη περίπτωση. Στην χειρότερη γίνεται στόχος θαψίματος και κουτσομπολιού. Και φθόνου.

Ο φθόνος ποτέ, μα ποτέ δεν είναι κίνητρο ανάπτυξης και προόδου, αντίθετα με το τι λένε πολλοί για να δικαιολογήσουν τα ποταπά τους ένστικτα και την επιθυμία τους ν’ανέβουν πατώντας επί πτωμάτων. Ο φθόνος είναι μια πέτρα δεμένη στον λαιμό μας που μας τραβάει προς τα κάτω. Είναι πάντα ένα αφόρητο βάρος, ένα άγχος, ένα τοξικό συναίσθημα. Αυτός που φθονεί, αγωνιά να ξεπεράσει τον άλλο. Ή να του κάνει κακό. Ενδόμυχα ελπίζει πως θα έρθει μια μέρα που ο άλλος θα βρεθεί σε χειρότερη μοίρα.

Ο λαός πιστεύει στο «κακό μάτι», σε μαγνητικά κύματα που θα υποσκάψουν προσωρινά ή πιο μόνιμα την ευτυχία του. Γι’αυτό πολλοί προτιμούν να μην εκτίθενται. Να μην διαλαλούν τα πλούτη ή την ευδαιμονία τους, να μην επιδεικνύουν ό,τι ενδεχομένως απέκτησαν με κόπο.

Ο φθόνος θεωρείται ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μην πέσετε ποτέ στην παγίδα του. Σκεφτείτε ότι κανένας άνθρωπος ούτε πριν την οικονομική κρίση ούτε τώρα, θα μπορέσει ποτέ για ολόκληρη τη ζωή του να είναι απολύτως ευτυχισμένος. Όλοι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας, αυτή είναι η ανθρώπινη, θνητή μας φύση. Όλοι θα περάσουμε από αρρώστιες, απώλειες, στενοχώριες, καυγάδες. Ας είμαστε ευτυχισμένοι μ’αυτά που έχουμε εμείς, ας καλλιεργούμε την εσωτερική μας ηρεμία και πληρότητα με όσα μας δίνει ο Θεός τώρα. Ας μην εποφθαλμιούμε τα καλά του διπλανού μας προσπαθώντας να τον ξεπεράσουμε. Λένε οι αγγλοσάξωνες ότι το γρασίδι πάντα είναι πιο πράσινο στον κήπο του διπλανού. Είναι αλήθεια. Έχουμε την τάση να κρίνουμε πολύ επιπόλαια και να μετράμε από στιγμιαίες εντυπώσεις μόνο πόσο είναι το μερίδιο της ευτυχίας του διπλανού.

Ας καλλιεργήσουμε καλύτερα τον δικό μας κήπο, την δική μας ψυχή, την δική μας ζωή, χωρίς συγκρίσεις, ανταγωνισμούς και υπολογισμούς.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μαριάννα Καραβασίλη

    Δεν ξέρω τί να πω; Ενώ επί της ουσίας συμφωνώ με το άρθρο περί φθόνου, θα διαφωνήσω.Σε όλους η ζωή έχει δείξει και τα δυό της πρόσωπα. Κατανοώ ότι για την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας του άρθρου αναφέρονται τα παραδείγματα της αρχής,αλλά τόση συσσωρευμένη ζήλεια από γνωστούς, ελπίζω όχι φίλους, με εντυπωσιάζει. Σε όλους η ζωή έχει δείξει και τα δυό της πρόσωπα. Οι χαρές μας γεμίζουν, οι λύπες μας εξοπλίζουν για να αντέχουμε και σε κάθε περίπτωση αμφότερες μας θωρακίζουν και καθιστούν αόρατη κάθε πιθανή κακεντρέχεια.

  • Ουσιαστικά νομίζω ότι συμφωνούμε και ότι καταλάβατε το πνεύμα με το οποίο γράφτηκε αυτό το κείμενο. Πιστεύω πως οι λέξεις «σε ζηλεύω» εφ’όσον δεν λέγονται με πραγματικό φθόνο αλλά «με την καλή έννοια» θα πρέπει να αντικατασταθούν από τις λέξεις «χαίρομαι για σένα» ή «σε θαυμάζω».

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.