Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ο εχθρός

Αυτές τις μέρες ή μάλλον εδώ και αρκετό καιρό, αισθάνομαι ότι επικρατεί γύρω μου πολεμική ατμόσφαιρα. Εκτός από τα δακρυγόνα που πέφτουν βροχή, εκτός από τα πατριωτικά άρθρα που αισθάνομαι την ανάγκη να γράφω για να τονώνω πρώτα το δικό μου φρόνημα και ύστερα εκείνο των γύρω μου που δείχνει πολύ πεσμένο, νοιώθω και την διαρκή απειλή ενός εχθρού. Όλο περιμένω να καεί και πάλι το κέντρο της Αθήνας, όλο περιμένω να εισβάλουν ληστές και σε άλλο αρχαιολογικό μουσείο, όλο νομίζω ότι βλέπω γύρω μου την απειλή ενός εχθρού που θα κάνει ακόμα χειρότερα πράγματα.

Αλλά ποιός είναι αυτός ο εχθρός; Είναι ο Γερμανός που θέλει να μου απομυζήσει τα τελευταία μου χρήματα υπό μορφή φόρων υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αυτός που στη χώρα του και στις τράπεζές του έβγαλα όλες μου τις οικονομίες, εκεί όπου οι γνωστοί μου κατέφυγαν για να βρουν δουλειά;

Είναι ο Αμερικάνος ή ο Άγγλος που έστειλε τον σύγχρονο Κόμμοδο σαν Δούρειο Ίππο στην Ευρώπη για να την διαλύσει; Αυτοί οι δυο που το παιδί μου μιλάει τη γλώσσα τους καλύτερα απ’την ελληνική και ονειρεύεται να κάνει στις χώρες τους τις σπουδές του;

Είναι μήπως ο Τούρκος που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστεί στη Θράκη ή σε κάποιο νησί μας, απρόσκλητος όπως τότε με την Κύπρο; Αυτός που τον επισκέπτομαι κάθε λίγο και λιγάκι και του αφήνω συνάλλαγμα για να δω τον ωραίο Βόσπορο και την Αγιά Σοφιά;

Λες νά’ναι ο Σκοπιανός που φαντασιώθηκε ότι είναι απόγονος του Μ.Αλέξανδρου, λες νά’ναι ο Αλβανός που θά’θελε να κατάγεται από τους αρχαίους Ιλλυριούς;

Ποιός είναι τέλος πάντων ο εχθρός μου και δεν τον ξέρω; Μήπως τον ξέρετε εσείς;

Τώρα τελευταία έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Σπάστε τα τρανζίστορ, σκοτώστε τις ξανθιές» κι όταν το τελείωσα, αναρωτήθηκα μήπως ο εχθρός μου είμαι εγώ.

Εγώ που δεν διαδήλωσα ποτέ κατά των δημοσίων υπαλλήλων που με βασανίζουν ανήθικα και στυγνά αντί να με εξυπηρετούν; Κατά των συνδικαλιστών που με τις διαρκείς, αιώνιες, συχνά αναίτιες απεργίες τους με βασάνιζαν κι αυτοί χωρίς να σέβονται τον πόνο μου; Κατά των εργολάβων οικοδομών που συναίνεσαν στο να γίνουν πόλεις, χωριά και νησιά ένα χάλι, ένας εφιάλτης για ντόπιους και τουρίστες; Κατά των καναλαρχών, δημοσιογράφων, παρουσιαστών, λαϊκών τραγουδιστών, μπράβων, γαρυφαλλοπεταχτών και άλλων που δολοφονούν τον πολιτισμό και το πνεύμα; Κατά των «φιλάθλων» δηλαδή των αποβλακωμένων οπαδών που μαγεύονται από βρώμικα και στημένα παιχνίδια; Κατά των σοσιαλΗστών πολιτικών που επί τριάντα χρόνια γέμιζαν με τον κόπο μας τις σοσιαλιστικές κοιλάρες τους, διορίζοντας τους δικούς τους και μόνο αυτούς όχι χάρη των προσόντων τους αλλά επειδή ήξεραν να κουνάνε καλύτερα τα πλαστικά σημαιάκια και να ονειρεύονται πράσινους σοσιαλιστικούς ήλιους χορεύοντας σοσιαλιστικά ζεϊμπέκικα;

Σήμερα, για ν’ανακτήσω τη χαμένη μου αξιοπρέπεια, πρέπει οπωσδήποτε να προσδιορίσω τον εχθρό μου. Κι ελπίζω να βρω ότι είναι ίδιος μ’εκείνον του διπλανού μου.


Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.