Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Τουρίστας στην παιδική ηλικία

Τις τελευταίες μέρες είτε λόγω υποχρεώσεων είτε λόγω νοσταλγίας για την παιδική ηλικία είτε λόγω αντίδρασης προς τους βανδάλους που με οποιοδήποτε κίνητρο καταστρέφουν το κέντρο της Αθήνας, τα βήματά μου με οδηγούν συστηματικά, πεισματικά εκεί, στα παλιά μου λημέρια. Στο κέντρο της Αθήνας, στο κέντρο της παιδικής μου ηλικίας, στο κέντρο της εφηβικής μου ηλικίας, στο κέντρο της νεότητάς μου, στο κέντρο της ωριμότητάς μου, στο κέντρο της ζωής μου.

Από καιρό ήθελα να επισκεφτώ το Πεδίον του Άρεως μετά την λεγόμενη «ανάπλασή» του. Έτσι περπάτησα μια κρύα μέρα του φετινού χειμώνα στον δρόμο των Ηρώων, έχοντας τις προτομές τους εκ δεξιών και εξ ευωνύμων μου. Σαν θυμωμένοι μου φάνηκαν, σαν απελπισμένοι, σαν χαμένοι. Ιδιαίτερα θυμωμένος μου φάνηκε ο Κολοκοτρώνης, αυτός που οι συμπατριώτες του τον έστειλαν φυλακή, ενώ ο Καραϊσκάκης μου φάνηκε πολύ στενοχωρημένος.

Παρά το κρύο, πολύς κόσμος έκανε βόλτα στο Πεδίον του Άρεως. Ήταν εκεί μπουλούκια από μετανάστες, αντροπαρέες από την Ασία ή την Βόρειο Αφρική που αν είχες διαβάσει τις τελευταίες ειδήσεις με τις ληστείες και τις δολοφονίες, σίγουρα θα τους φοβόσουν. Όμως ο τουρίστας μέσα μου ήθελε οπωσδήποτε να επισκεφτεί τα μέρη της παιδικής του ηλικίας. Να καταθέσει στέφανο τρόπον τινά, στέφανο νοερό στους ήρωες αλλά και στα χρόνια του Δημοτικού και του Γυμνασίου που πέρασαν ανεπιστρεπτί. Τότε που ερχόμασταν εδώ για την παρέλαση με το σχολείο, καλοντυμένα παιδιά με την σημαία μας κι ένα δάφνινο στεφάνι την 25η Μαρτίου. Τότε που δεν είχε γίνει ακόμα ανάπλαση του πάρκου ούτε «ανάπλαση» της ζωής μας γενικότερα. Παρακολούθησα τις ομάδες των μεταναστών που περιδιάβαιναν ανάμεσα σε ήρωες, οι οποίοι πιθανότατα είχαν πολεμήσει εναντίον των προγόνων τους.

Χάρηκα που κάποιοι απολάμβαναν το πάρκο, τα λουλούδια, τα παγκάκια, τα δέντρα. Ήταν φυσικά οι απαραίτητοι αδέσποτοι σκύλοι σε αγέλες καθώς και ορισμένοι εγχώριοι συνταξιούχοι που έπαιζαν τάβλι . Σκύλοι και ηλικιωμένοι αποτελούσαν τις ξένοιαστες αγέλες. Οι νεότεροι –Έλληνες ή ξένοι- είχαν όλοι κατεβασμένα μούτρα και φορούσαν σκούρα ρούχα. Όλοι ανεξαιρέτως. Δεν είδα πουθενά ένα κίτρινο παλτό ή ένα κόκκινο σκουφάκι. Πουθενά λίγο χρώμα. Αυτοί οι νέοι δεν είχαν τίποτα. Οι μεν αλλοδαποί είχαν έρθει σε μια χώρα, εντελώς ξέφραγο αμπέλι, και αναγκάζονταν να κλέψουν ή να πουλήσουν το κορμί τους για να ζήσουν. Οι Έλληνες νέοι είχαν προ πολλού μέσω των γονιών τους, πουλήσει τη γλώσσα τους και την ιστορία τους, τους ήρωες προγόνους τους, για ν’αγοράσουν μια ξένη γλώσσα, την αγγλική.

Αλλά ήμουν τουρίστας και σαν τουρίστας πρέπει να μιλήσω. Είδα στην οδό Γκυιλφόρδου μια καθολική εκκλησία όπου φυλάσσονται οστά του Αγίου Βαλεντίνου, του αγίου των ερωτευμένων. Είναι ένα παλιό σπίτι με κλειστή εξώπορτα. Δεν μοιάζει με εκκλησία. Χτύπησα να μου ανοίξουν αλλά δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Απέναντι ένα υπέροχο νεοκλασσικό είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο, από εκείνα που ξέρετε. Παραπέρα στην οδό Δεριγνύ είδα δυο άλλα τεράστια νεοκλασσικά, το ένα πιο ωραίο από το άλλο. Το ένα φιλοξενεί μια ιδιωτική σχολή, το άλλο καταρρέει. Αναρωτήθηκα αν έχουν καταγραφεί όλ’αυτά τα κτήρια από την ομάδα Monumenta. Εγώ πάντως τα καταγράφω και τα φωτογραφίζω με το μυαλό μου.

Πηγαίνοντας να πάρω τον ηλεκτρικό από την Πλ.Βικτωρίας, παρατήρησα το ωραίο άγαλμα στο κέντρο της πλατείας, «Ο Θησέας σώζων την Ιπποδάμειαν» και είπα να ξανακοιτάξω τον μύθο καθώς και τον γλύπτη που το δημιούργησε. Στη μαρμάρινη βάση του κάποιος είχε γράψει με μπογιά την αμπελοφιλοσοφία: «Τα μνημεία είναι για τους νεκρούς». Προφανώς το θεώρησε πολύ έξυπνο. Καλά, ό,τι πείτε. Όταν χάνεις τη γλώσσα σου, χάνεις και την πρωτοτυπία.

Θα συνεχίσω τον τουρισμό στο κέντρο της Αθήνας όσο κι αν προσπαθούν οι βάνδαλοι να μου στερήσουν αυτή τη χαρά και αυτό το δικαίωμα. Σας προτρέπω να κάνετε το ίδιο.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.