Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

H κρίση του πολιτισμού

Οι σκέψεις που εξέφρασε η Λητώ Σεϊζάνη χτες στο άρθρο της “Το δέντρο της ζωής” βρίσκουν τυχαία συνήγορο στο ντοκιμαντέρ “H κρίση του πολιτισμού” (The Crisis of Civilization) του Dean Puckett που πραγματεύεται την σταδιακή κατάρρευση του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε. Η οικονομική, πολιτική και περιβαλλοντική κρίση που ζούμε παγκοσμίως εκφράζεται μέσα από την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος που ξέραμε, την οικονομική αστάθεια, τα αποθέματα πετρελαίου που λιγοστεύουν, τη διεθνή στρατιωτικοποίηση, την τρομοκρατία και την έλλειψη τροφής ως συμπτώματα μιας κατάστασης που διαγράφει ένα θολό εγγύς μέλλον και πιέζει για άμεσες λύσεις.

Η πτώχευση του μοντέλου της “συνεχούς ανάπτυξης” και της «αλόγιστης κατάχρησης των πόρων της φύσης» δεν είναι άγνωστη. Τι καινούργιο παρουσιάζει λοιπόν το ντοκιμαντέρ αυτό που στηρίζεται σε βιβλίο του Αναλυτή Διεθνούς Ασφάλειας (international security analyst), και μέλους ενός Τhink Τank στο Λονδίνο Dr Nafeez Mosaddeq Ahmed, ο οποίος είναι και ο κύριος αφηγητής στο έργο;

Ακολουθεί μια προσέγγιση που αντιτίθεται στις κλασσικές θεωρήσεις. Ο Ναfeez εξηγεί τις θεωρήσεις του Samuel Huntington που δίνει βάρος στις πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των λαών ως αίτιο κρίσης (“Τhe clash of civilisation”) και του Francis Fukuyama (“The end of history”), που με την κατάρρευση του κομμουνισμού βλέπει τον θρίαμβο του καπιταλιστικού μοντέλου κατανάλωσης σαν μοναδικό μοντέλο ανάπτυξης. Αυτές αδυνατούν -όπως ισχυρίζεται- να εξηγήσουν τον συστημικό χαρακτήρα των κρίσεων, την ενδογενή ασθένεια του νεοφιλελευθερισμού και δημιουργούν μια τάση να ασχολούμαστε μόνο με τα συμπτώματα αγνοώντας τα βαθύτερα αίτια, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η εύρεση λύσεων και η διαμόρφωση των απαραίτητων αλλαγών.

Ο Νafeez εκφράζει μια κατανοητή, καλά δομημένη και συλλογική θεωρητική προσέγγιση των προβλημάτων, την υπερασπίζεται με πολλά παραδείγματα και καταφέρνει να μην καλλιεργεί μια ατελέσφορη τρομολαγνεία αλλά να παροτρύνει σε περαιτέρω σκέψη, επαγρύπνηση και ενημέρωση. Γι’αυτόν είναι απαραίτητο να αλλάξει η κοινωνία και να γίνουν θεσμικές αλλαγές με περισσότερες συμμετοχικές μορφές διαχείρισης σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Είναι αισιόδοξος ότι μπορούν να γίνουν.

Ευχαριστούμε τον Μ.Τ. που μας παρέπεμψε στο έργο.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.