Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Levon Helm | The band

Το 1978 ο Martin Scorsese γύρισε μια ταινία – καταγραφή της αποχαιρετιστήριας συναυλίας (25/11/1976), του σπουδαίου αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Band (τελευταία τους με αυτή τη σύνθεση, αποδείχτηκε τελικά). Συναυλία στην οποία συμμετείχαν πολλοί «μεγάλοι» ρόκερς, όπως ο Neil Young, o Bob Dylan, o Van Morrison, o Dr. John, o Ron Wood, η Joni Mitchell, η Emmylou Harris, o Muddy Waters, o Eric Clapton κ.α. Ο Scorsese είχε γυρίσει αυτό το έργο με την ίδια μαεστρία που είχε επιδείξει και στις κανονικές του ταινίες, αλλά και με την αγάπη του γι’αυτήν τη μουσική. Eμβόλιμα στα τραγούδια της συναυλίας ήταν και στιγμιότυπα από τα παρασκήνια καθώς και συνεντεύξεις με τους καλλιτέχνες. Τότε λοιπόν που είχε προβληθεί το Last Waltz και στην Ελλάδα, το είχα παρακολουθήσει κι εγώ, εκστασιασμένη από το μουσικό υπερθέαμα. Μην ξεχνάτε, εκείνη την εποχή, ούτε συναυλίες γίνονταν εδώ, ούτε βίντεο κλιπς υπήρχαν. Είχα πάει για να δω πρωτίστως τον Neil Young, που από τότε ήταν από τις μεγάλες μου αδυναμίες. Τους The Band δεν τους καλοήξερα. Και έτσι τους έμαθα, απ’αυτήν την υπέροχη ταινία-συναυλία. Τα πέντε μέλη του γκρουπ (που όμως και οι πέντε είχαν και προσωπικές καριέρες) ήταν οι Rick Danko (μπάσσο, πνευστά, φωνητικά), ο Garth Hudson (keyboard και σαξόφωνο), ο Richard Manuel (πιάνο και φωνητικά), ο Robbie Robertson (κιθάρα και φωνητικά) και ο Levon Helm (ντραμς, μαντολίνο, κιθάρα και φωνητικά).

Ο Levon Helm πέθανε πριν λίγες μέρες σε ηλικία 72 ετών και αισθάνθηκα ότι κάτι έπρεπε να πούμε γι’αυτόν. Στις Η.Π.Α. ήταν ιδιαίτερα αγαπητός, αλλά εδώ δεν μας ήταν και τόσο οικείο το όνομά του. Βασανιζόταν από το 1998 από καρκίνο και τελικά δεν τα κατάφερε. Τον έθαψαν στην αγαπημένη του φάρμα, δίπλα στον φίλο του από τον καιρό των Band, Rick Danko. Κι η αλήθεια είναι ότι ο Helm ήταν κυρίως γνωστός από την συνεργασία του στους The Band, παρόλο που η καριέρα του ήταν πολύ μεγαλύτερη από την ζωή των Band και οι ικανότητες του ατελείωτες . Έπαιζε πολλά μουσικά όργανα, ήταν τραγουδιστής, συνθέτης, ιμπρεσάριος, παραγωγός, είχε δικό του στούντιο ηχογράφησης. Μεγάλωσε σε μια φάρμα στο Αρκάνσας, όπου και δούλευε, μαθαίνοντας παράλληλα πρώτα κιθάρα και μετά ντραμς. Όταν είδε τον Elvis Presley στο σινεμά, αποφάσισε πως το rock’n’roll ήταν το μέλλον του. Δεκαεπτά ετών γνωρίστηκε με τον Ronnie Hawkins, που είχε ήδη ένα γκρουπάκι τους Hawks, πήγαν μαζί στο Τορόντο, όπου είχε πιο πολλή ζήτηση η μουσική ροκαμπίλλι που έπαιζαν. Και πράγματι τα τραγούδια τους “Mary Lou” και “Forty days” είχαν αρκετή επιτυχία.

Το 1960, πάντα στο Τορόντο, Helm και Hawkins, φτιάχνουν τους  The Band. Με πολλές περιπέτειες, αλλαγές και παρεξηγήσεις μεταξύ τους, πότε μαζί και πότε χώρια, έκαναν και μια ηχογράφηση σαν μπάντα του B. Dylan (το μετέπειτα γνωστό ως “The Basement tapes”), οι The Band άντεξαν μέχρι το 1976. Κυκλοφόρησαν επτά στούντιο άλμπουμ, από τα οποία το πρώτο ήταν το “Music from the Big Pink” (1968). Συνθέσεις του Dylan ( “I shall be released”, “This wheel’s on fire”) και κυρίως δικές τους ( “The weight”, “Tears of rage”), φτιάχνουν ένα διακριτικό μείγμα ροκ, R’n’B, country, σόουλ και folk μουσικών, κατατάσσοντας το άλμπουμ στα καλύτερα της ροκ δισκογραφίας.

Το 1977, που οι The Band δεν υπάρχουν πια, ο Helm βγάζει ένα σόλο άλμπουμ το “Levon Helm & the RCO All Stars¨, το 1978, άλλο ένα, με τίτλο το όνομά του και το 1980 το “American Son”. Tην ίδια χρονιά ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο. Έπαιξε στο “Coal miner’s daughter” κερδίζοντας πολύ επαινετικές κριτικές. Άλλο ένα ομώνυμο L.P. και το 1983 πήρε έναν ρόλο στο (οσκαρικό) “the Right Stuff«, ακολουθώντας από τότε και καριέρα ηθοποιού. Στο μεταξύ οι The Band ξαναεμφανίζονται το 1983 χωρίς τον Robbie Robertson (που οι φήμες λένε ότι είχε λίγο «καβαλήσει το καλάμι» κι είχε γίνει έτσι κι αλλιώς η αιτία να διαλυθούν παλιά). Το 1983 αυτοκτόνησε ο Manuel και οι υπόλοιποι τρεις έφτιαξαν τρία άλμπουμ μέσα στη δεακαετία του ’90. Το 1993 έγραψε και εξέδωσε και την αυτοβιογραφία του “This Wheel’s On Fire”. Tέλη των 90’ς και ο Helm έχει ένα γκρουπ μπλουζ, τους Levon Helm & The Barn Burners όπου συμμετέχει και η κόρη του. Το 1998 διαπιστώνει πως έχει καρκίνο στις φωνητικές χορδές κι έτσι αναγκάζεται να περιοριστεί στα ντραμς του. Προσωρινά όμως, γιατί δεν το βάζει κάτω και ξανάρχισε να τραγουδά, αν και με αλλιωμένη φωνή. Στο στούντιο του στο Γουντστοκ της Ν.Υόρκης, έδινε μικρές συναυλίες μαζί με φίλους του μουσικούς, που τους ονόμασε Midnight Ramblers. Απ’αυτές τις συναυλίες βγήκαν δυο άλμπουμ, το 2006. Το 2007, κυκλοφόρησε, μετά από πολλά χρόνια ένα δικό του CD, το “Dirt Farmer”, μια πολύ καλή συλλογή τραγουδιών με διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών που είχε μάθει από τους γονείς του.

Το 2009, ήρθε το “Electric Dirt, όχι τόσο καλό, αλλά πολύ πετυχημένο. Την άνοιξη του 2011 κυκλοφόρησε άλλο ένα «λάιβ», ενώ ένα χρόνο μετά η οικογένειά του ανακοίνωσε ότι ο Levon ήταν στα τελευταία στάδια του καρκίνου. Στις 19 Απριλίου του 2012 πέθανε και όλη η μουσική Αμερική, θρήνησε τον θάνατό του.


Σχολιάστε το άρθρο

  • Ως fan των Band συγκινήθηκα πάρα πολύ όταν είδα τον Levon Helm στις «Τρεις ταφές του Μέλκιαδες Εστράδα». Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος αλλά (ίσως και λόγω ρόλου) δυνατός και κατασταλαγμένος. Η πιο έντονη και χαρακτηριστική εικόνα που μου έμεινε πάντως από αυτόν είναι να δίνει με τη φωνή του ζωή στην τσαχπινούλα Ophelia

    για κάποιο λόγο θεωρούσα ότι ήταν μια θηλυκή εκδοχή του Levon.
    Δεν μείνανε και πολλοί από την αρχική σύνθεση των Band. Κρίμα.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.