Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Passion Pit – Ο ρομαντικός Μιχάλης και οι τέσσερις απόφοιτοι του Berklee

Οι Passion Pit υπάρχουν σαν συγκρότημα από το 2007. Φέτος κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “Gossamer”. Αρχικά έγιναν γνωστοί από στόμα σε στόμα, ή μάλλον από μπλογκ σε μπλογκ, μέχρι που υπέγραψαν σε μικρή εταιρεία. Οι κριτικοί τους λάτρεψαν. Με πρώτο και καλύτερο το ευαγγέλιο της ανεξάρτητης ποπ- ροκ σκηνής Pitchfork που είχε εξ αρχής παθιαστεί μαζί τους… Και φαίνεται ότι η εμμονή του αυτή, τους έκανε γνωστούς και σε ευρύτερους κύκλους. Τους ακούμε στα ραδιόφωνα, διαβάζουμε συνεντεύξεις και ειδήσεις για τις κινήσεις τους κ.τ.λ.

Passion Pit –ακριβώς μεταφράζοντας- σημαίνει «Λάκκος του πάθους». Βέβαια οι ίδιοι λένε ότι το όνομά τους αναφέρεται στην αργκώ έκφραση passion pit = drive-in =υπαίθριο σινεμά (είδος δημοφιλέστατο στις Η.Π.Α.). Εκτός αυτού όμως –εντελώς συμπτωματικά- είχε κυκλοφορήσει στην δεκαετία του ’80 και μια πορνοταινία (με την σούπερσταρ της εποχής, και του είδους, Tracy Lords), αλλά το συγκρότημα ισχυρίζεται ότι αγνοεί και την ύπαρξη της. Εμένα πάντως μου αρέσει πολύ το «Λάκκος του Πάθους» καθότι και πολύ πάθος μου βγάζουν τα τραγούδια τους αλλά και πρέπει όντως να υπάρχει πολύ πάθος.

Όταν μιλάμε για Passion Pit, εννοούμε βασικά τον frontman κημπορντίστα και τραγουδιστή Michael Angelakos, από το Cambridge της Μασσαχουσέτης. Ο Αγγελάκος (προφανέστατα ελληνικής καταγωγής) υποφέρει από τα 17 του από διπολική διαταραχή. Πράγμα που όπως ο ίδιος πρόσφατα ομολόγησε του κάνει την ζωή του κόλαση. Μπαίνει-βγαίνει σε νοσοκομεία, φάρμακα, τάσεις αυτοκτονίας και – ευτυχώς σήμερα στα 25 του– μια κοπέλλα (αρραβωνιάστηκαν κιόλας) δίπλα του που τον στηρίζει.

Τα πρώτα τραγούδια που έγραψε ο Μιχάλης Αγγελάκος, ήταν το δώρο του στο -τότε- κορίτσι του για του Αγίου Βαλεντίνου. Tα ηχογράφησε μόνος του μπροστά απ’το lap top του κι ένα μικρόφωνο. Και τα «κυκλοφόρησε» μέσα στο Emerson College όπου φοιτούσε και μέσα από διάφορα μπλογκς. Λίγο μετά τον πλησίασε ο Ian Hultquist, φοιτητής στο σπουδαίο μουσικό κολλέγιο Berklee, και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Passion Pit.

Το 2008 και αφού είχαν πια γίνει πενταμελές γκρουπ, κυκλοφόρησε το πρώτο τους EP “Chunk Of Change”,που περιείχε τέσσερα τραγούδια από εκείνο το αγιοβαλεντίνικο δώρο και δυο καινούργια. Το «Sleepyhead”, το μοναδικό single χρησιμοποιήθηκε σε κάποια διαφημιστικά και βέβαια ψηφίστηκε από το Pitchfork σαν ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Και έτσι το 2009 παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ “Manners”. Τα μέλη του γκρουπ , εκτός από τον Αngelakos είναι οι Nathan Donmoyer, Ian Hultquist, Ayad Al Adhamy, και Jeff Apruzzese (όλοι από το Berklee College). Οι κριτικοί το αγκαλιάζουν, βγάζει τρία singles (“Reeling” , “To kingdom come”, “Little secrets”) που πήγαν πολύ καλά, χρησιμοποιήθηκαν σε διαφημιστικά σποτ και αμερικάνικες σειρές, ξανακυκλοφόρησε το άλμπουμ σε deluxe έκδοση με επιπλέον τραγούδια και νέο εξώφυλλο. Έπαιξαν στο Glastonburry festival το 2009, περιόδευσαν με τους Muse το 2010, διασκέυασαν Cranberries (“Dreams”) και Smashing Pumpkins (“Tonight, tonight”) για μια διαφήμιση των Levi’s Jeans. Καθόλου άσχημα για αρχή…

Τρία χρόνια μετά, το 2012, ανακοινώνουν ότι το καλοκαίρι θα κυκλοφορήσει το νέο τους άλμπουμ, το “Gossamer”. Βγάζουν λοιπόν τρία πρώτα singles, τα “Take a walk”, “Constant Conversations” και “I’ll be alright” που γίνονται γνωστά πριν καν κυκλοφορήσει το άλμπουμ και συνεχώς ακούγονταν στα ραδιόφωνα και κλείνουν και σειρά συναυλιών… Αλλά ξαφνικά, ανακοινώνουν ότι διακόπτουν για λίγο τις εμφανίσεις τους. Και ο Michael αποκαλύπτει σε συνέντευξή του το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρεί, δίνοντας τροφή στα media που κάπως «ρομαντικοποιούν» την κατάσταση.

Τέλη Ιουλίου κυκλοφορεί τελικά το εξαιρετικό Gossamer (=αραχνοϋφαντο, όνομα και πράγμα). Electro-Synth ποπ, τολμηρή και λαμπερή. Αέρινα συνθεσάιζερ, δυναμικό μπάσο και το παράξενο φαλσέτο του Angelakos που ταιριάζει τέλεια στα τραγούδια του, αφού εξ άλλου είναι δικά του. Χαρούμενο άκουσμα που εύκολα σου «κολλάει», αλλά συχνά πικροί ή και θλιβεροί στίχοι που καταπιάνονται με ένα σωρό θέματα (πολιτική και οικονομική κρίση στο Take A Walk, προσωπικές –σοκαριστικές-εξομολογήσεις στο “I’ll be alright” ). Το Gossamer είναι τόσο,μα τόσο αυτοβιογραφικό. Στο “On My Way” λέει στην αγαπημένη του : “Just believe in me, Kristina All these demons, I can beat them”, “Let’s get married, I’ll buy a ring and then we’ll consecrate this messy love”. To “Where we belong” γεμάτο θλίψη, εξιστορεί μια απόπειρα αυτοκτονίας, ευτυχώς με αίσιο τέλος. Στο πολύ RnB “Constant conversations” μιλάει και πάλι στο κορίτσι του και ομολογεί τον φόβο του πως ίσως μια μέρα τον αφήσει. Και στο γνωστό πια “Take a walk” το οξύμορον του χαρούμενου σινγκλ με τους πολιτικούς στίχους γαι τον μετανάστη που παλεύει να τα βγάλει πέρα στην οικονομική κρίση της Αμερικής.

Αν δεν τους έχετε ήδη προσέξει, κάντε το γρήγορα. Οι τέσσερις απόφοιτοι του Berklee (o Ayad Al Adhamy έχει πια αντικατασταθεί από τον Xander Singh) είναι καλοί μουσικοί και ο ρομαντικός Μιχάλης είναι μεγάλο ταλέντο, με σπάνια ευαισθησία!

Σχολιάστε το άρθρο

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Θέλω σ’ ένα χρόνο να τους ακούμε παντού στο ράδιο και έτσι να δικαιωθείς! Έτσι έγινε με την Αdele και την Λάνα. Αναμένουμε για την Χαρούλα 🙂
    Πολύ καλό συγκρότημα πράγματι.
    Drop bit, not bombs!

  • Βαγγέλης Αποστολίδης

    Μπράβο Μαρία γι’αυτή την επιλογή.Μπράβο και στο Pitchfork για την εμμονή του.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Marlykon, ωραία η παρουσίασή σου. Κατά σύμπτωση είδα πρόσφατα ένα ντοκυμανταίρ σε 2 μέρη για την διπολική διαταραχή από τον γνωστό κωμικό και συγγραφέα St.Fry που πάσχει από αυτήν.
    http://www.youtube.com/watch?v=P3EacQ4GfiU

  • @Βαγγέλη ευχαριστώ! Είναι πολύ καλός ο Αγγελάκος και το Pitchfork επίσης!
    @Λητώ Ευχαριστώ για το βίντεο και γενικότερα!
    @Φαίδρα Την Χαρούλα δεν την βλέπω για πολλά…Αλλά εμένα μ’αρέσει. Ε, με πιάνει και το πατριωτικό…Οι passion pit δεν θα χαθούν, όμως!

  • Pingback: Πάει ο παλιός ο χρόνος (2012) — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.