Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Να μιλάμε στον ενικό;

Μια ερώτηση που στην Ελλάδα απευθύνουμε σπανίως ο ένας στον άλλον, αφού οι περισσότεροι αποφασίζουμε ότι πριν καλά-καλά γνωριστούμε με ένα καινούριο πρόσωπο, πρέπει να του συμπεριφερθούμε σαν να το ξέρουμε χρόνια.

Είναι θέμα αγωγής, φυσικά, και καταγωγής. Στα χωριά όπου οι άνθρωποι ξέρουν ο ένας τον άλλον από γεννησιμιού τους και συναντιούνται κάθε μέρα, είναι φυσικό να μην έχει λόγο ύπαρξης ο πληθυντικός. Όλοι είναι μια οικογένεια, ακόμα κι αν δεν συμπαθιούνται μεταξύ τους.

Στα ταξί επίσης σου μιλάνε στον ενικό χωρίς να σε ρωτήσουν. Πολλές φορές και στις δημόσιες υπηρεσίες. Και ορισμένοι γιατροί που πιστεύουν ότι εφ’όσον είσαι ασθενής βρίσκεσαι σε μειονεκτική θέση, άρα σε αντιμετωπίζουν σαν μικρό παιδί.

Αν απαντήσεις «όχι, προτιμώ τον πληθυντικό» θα σε κοιτάξουν παράξενα, σαν να ήρθες από άλλο πλανήτη, σαν να είσαι κανένας ψωροφαντασμένος που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Στο σχολείο θυμάμαι –ναι, μάλιστα, στο ελληνικό σχολείο!- είχαμε έναν καθηγητή που στην Γ’ λυκείου μας μιλούσε στον πληθυντικό, σαν να ήμασταν ήδη στο Πανεπιστήμιο. Στο Πανεπιστήμιο, στο πρώτο έτος, δεν έπαυε να μας εντυπωσιάζει το γεγονός ότι οι περισσότεροι καθηγητές μας μιλούσαν στον πληθυντικό. Ναι, εξακολουθώ να μιλάω για την Ελλάδα και για το ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Είχαν μια φίλη οι γονείς μου που μου έλεγε να της μιλάω στον ενικό. Επέμενε, επέμενε πολλά χρόνια και ήταν μια γυναίκα που αγαπούσε πολύ τα παιδιά και συχνά πυκνά της εμπιστευόμουν τα μυστικά μου. Είχα μάθει, όμως, ότι ήταν μεγαλύτερη και την έλεγα «κυρία Τάδε». Και τα μυστικά μου της τα έλεγα χρησιμοποιώντας τον πληθυντικό. Χρειάστηκε να φτάσω πια στα τριάντα για να σπάσω το φράγμα και να της κάνω τη χάρη. Το έβρισκα πολύ δύσκολο, η διαφορά ηλικίας με απέτρεπε.

Για να πω την αλήθεια, ακόμα και σήμερα, που οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν γίνει γρήγορες, βιαστικές, πρόχειρες, επιφανειακές, ακόμα και σήμερα που γνωρίζουμε πολύ κόσμο καθημερινά μέσα από το ίντερνετ, σ’εμένα ο ενικός, με ανθρώπους που δεν ξέρω καλά, μου έρχεται δύσκολος.

Δεν λέω να είμαστε σαν κάποια ζευγάρια, παλιότερα, στη Γαλλία που μιλούσαν σύζυγος προς σύζυγο στον πληθυντικό. Ή κάποια παιδιά στην εποχή μου που μιλούσαν στους γονείς τους στον πληθυντικό. Το έβρισκα πολύ υπερβολικό. Είπαμε, αλλά όχι κι έτσι. Μέσα στην οικογένεια ο ενικός είναι αυτονόητος. Αλλά στην δουλειά δεν βλέπω τον λόγο να δώσω θάρρος από την πρώτη μέρα σε όλους τους συναδέλφους, ή στον προϊστάμενο ή στους υφισταμένους. Και στα μαγαζιά δεν πρόκειται να μειώσω κανέναν εργαζόμενο μιλώντας του λες και είναι υπηρέτης μου. Από την άλλη πλευρά, όμως, περιμένω και από εκείνον να με αντιμετωπίσει με σεβασμό αφού είμαι πελάτης.

Έχει όντως λόγο ύπαρξης ο πληθυντικός όπως έχει τελικά λόγο ύπαρξης και η ευγένεια στη ζωή μας. Μας επιτρέπει να κρατάμε την αξιοπρέπειά μας καθώς και ζωτικό ιδιωτικό χώρο για το άτομό μας. Η αντίθεση στην ισοπέδωση κάθε αξίας δεν δηλώνει στείρο συντηρητισμό ή καθωσπρεπισμό. Η ευγένεια είναι μια ανθρώπινη ανάγκη.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μαρία Λύγκρη

    Πόσο, μα πόσο πολύ θα συμφωνήσω…Πόσες φορές στο τυράδικο στο σούπερ μάρκετ λέω «καλημέρα, μου δίνετε 1/4 γραβιέρα παρακαλώ» και η απάντηση που παίρνω «έλα κορίτσι μου, θες τίποτ’άλλο;» Και μου αναβαίνει η πίεση, γιατί ο τυράς είναι ούτε 30 ετών κι εγώ πολύ πάρα πάνω. Και οι φίλες μου που θέλουν ντε και καλά να τους μιλάνε οι κόρες μου στον ενικό…

  • Yiorgos Mitsou

    Περίμενα εναγωνίως τη λέξη, υπάρχει στη τελευταία παράγραφο. Ο πληθυντικός πρωτίστως υποδηλώνει ευγένεια. Ευγένεια και σεβασμό στον άνθρωπο απέναντί σου. Πριν (αν και εφόσον) κατακτηθεί η οικειότητα, πριν σου τη παραχωρήσει αν θες…

    Ακριβώς επειδή είναι στοιχείο (δείκτης θα έλεγα) ευγένειας και ακριβώς επειδή σχετίζεται με την αγωγή που παίρνεις από το σπίτι σου (απόλυτα σωστή και εδώ), καθόλου τυχαίο που υποφέρει στην νεοελληνική βαρβαρότητα των τελευταίων δεκαετιών. To τελευταίο πράγμα που χαρακτηρίζει τον Έλληνα των ημερών μας είναι λεπτότητα. Είπαμε, έχουμε βάλει πολύ νερό στο κρασί μας…

    Συγχαρητήρια κα Σεϊζάνη, συχχαρητήρια P&I!

    • Μαρία

      Δε θα μπορούσατε να το θέσετε πιο σωστά και πιο ολοκληρωμένα κύριε Μήτσου. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας και με την αρθρογράφο.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    @Μ.Λύγκρη, Γ.Μήτσου. Κι εγώ ευχαριστώ για τα σχόλια. Βαρβαρότητα, χυδαιότητα, σε μεγάλες δόσεις μας περιτριγυρίζουν πράγματι αλλά εμείς πρέπει ν’αντιδράσουμε με κάποιο τρόπο.

  • Γεια σου Λητώ, μερικά σχόλια…

    Η ταύτιση πληθυντικού με την ευγένεια, νομίζω πως έχει να κάνει αποκλειστικώς με την γαλλική αριστοκρατία, επομένως δεν είναι τόσο ελληνική, ούτε ίσως και προϋπόθεση.

    Άλλωστε οι Σουηδοί μιλάνε γενικώς στον ενικό (βλ. και ανακοινώσεις στο ΙΚΕΑ), θέλοντας να υποδηλώσουν άνεση και φυσικά αυτό δεν τους κάνει λιγότερο ευγενικούς.

    Επί πλέον, η χυδαιότητα αρκετών, δυστυχώς, ελλήνων δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο που επιλέγουν, αλλά με την γενικότερη διαχείριση της ελληνικής γλώσσας.

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Αγαπητέ Φίλιππε, έχεις απόλυτο δίκιο για την χυδαιότητα των νεοελλήνων, εκδηλώνεται όντως και με άλλους τρόπους, πέραν της κατάργησης του πληθυντικού.

  • Είμαι κι εγώ περισσότερο του πληθυντικού και νομίζω ότι οφείλεται στην αγωγή που έχω πάρει μεγαλώνοντας, παρά σε ευγένεια. Ακόμα κι αν κάποιος άγνωστος με κάνει έξω φρενών (πχ όταν βλέπω ανθρώπους να πετάνε τα σκουπίδια τους στο δρόμο, ή να περνάνε το φανάρι με κόκκινο) και μου΄ρχεται να κάνω παρατήρηση, χρησιμοποιώ τον πληθυντικό ακόμα κι αν ο άλλος μου απαντήσει » και τι σε νοιάζει εσένα μωρή …», ή «άντε να πλύνεις κανένα πιάτο» (αυτά παθαίνω για να παραμένω ιδεολόγος στη σημερινή Αθήνα!). Θα διαφωνήσω όμως για τις σχέσεις που δημιουργεί κανείς μεγαλώνοντας, ακόμα και με μεγαλύτερους ανθρώπους. Δεν μίλαγα στον ενικό στις καλύτερες φίλες της μαμάς μου όταν ήμουνα μικρή, αλλά από μια ηλικία και πέρα η διαφορά ηλικίας εξαφανίζεται, ειδικά με ανθρώπους που αισθάνεσαι δικούς σου. Και μιλώντας στον ενικό φέρνεις τον άλλο πιο κοντά, οπότε όταν αυτό γίνεται από συνειδητή επιλογή, θα λεγα ότι αποπνέει όχι αγένεια, αλλά ζεστασιά. Και δεν με πειράζει καθόλου παιδιά της ηλικίας των δικών μου παιδιών, που έχω γνωρίσει από πολύ μικρά, να μου μιλάνε στον ενικό.

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Μα αγωγή και ευγένεια ταυτίζονται. Γι’αυτό τους αγενείς τους λέμε ανάγωγους. Ούτε εμένα με ενοχλεί να μου μιλάνε τα μικρά παιδιά των φίλων μου στον ενικό αλλά δεν τα αγαπάω λιγότερο όταν μου απευθύνονται στον πληθυντικό. Απλώς εγώ η ίδια δυσκολεύομαι να μιλήσω σε μεγαλύτερους ανθρώπους στον ενικό.

  • Ερρικα

    Καλησπέρα Λητώ.
    Σας ανακάλυψα μόλις τώρα και διάβασα αυτό το ενδιαφέρον άρθρο.
    Πρωτίστως θα σημειώσω,οτι συντακτικά,πουθενά στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει κανόνας που να υποδεικνύει αναφορά σε ένα πρόσωπο,χρησιμοποιώντας πληθυντικο αριθμό.Ειναι οντως ξενοφερτο.Κατα δευτερον,θα συμφωνήσω με τον Φιλίπ,οτι η χυδαιότητα δεν καλύπτεται ούτε απο τον ενικό,ούτε απο τον πληθυντικο.
    Εχω όμως κι εγω αυτη την γαλούχηση του πληθυντικού.Και κυριως την χρησιμοποιω με ανθρωπους μεγαλύτερους σε ηλικία,με ανθρωπους που γνωριζω πρωτη φορά και με ανθρώπους που θελω να κρατω αποστάσεις. Ή που με κάνουν να αισθάνομαι οτι ζητούν οι ίδιοι τις αποστάσεις.
    Εχει σημασία όμως πως χρησιμοποιείς ακόμα και τον πληθυντικό.Πολύ συχνά δεν συμβαίνει να χρησιμοποιηθεί ο πληθυντικός για να δείξουμε αποστροφή και προσπάθεια ρήξης της οικειότητας προς κάποιον; Με την αλλαγή της χροιάς της φωνής ή των εκφράσεων του προσώπου,αφήνουμε μια ψυχρότητα αλλά και με τις φράσεις που δημιουργούν απόσταση.
    Η αγαπημένη μου περίπτωση χρήσης πληθυντικου είναι,όταν χωρίς να προσέξω τον σερβιτόρο της ταβέρνας,τον αποκάλεσα κύριο.Και οταν σηκωσα το κεφάλι μου,είδα εναν νεαρούλη (κοντα στα 13) κατακκόκινο απο ευχαρίστηση,εγινε θυσία να εξυπηρετήσει την παρέα!…εκτοτε,ομολογώ,το κάνω επίτηδες!
    Καλό βραδυ!

  • Λητώ Σεϊζάνη

    Έρρικα, ευχαριστούμε πολύ για το μήνυμά σου.
    «Πολύ συχνά δεν συμβαίνει να χρησιμοποιηθεί ο πληθυντικός για να δείξουμε αποστροφή και προσπάθεια ρήξης της οικειότητας προς κάποιον;»
    Αυτό που λες είναι πολύ σωστό, δεν το είχα σκεφτεί όταν έγραψα το κείμενο.

  • Πολύ ωραίο το κείμενο σας αλλά στερείται επιχειρημάτων.Μπορούμε να μιλήσουμε στον ενικό σε άγνωστα άτομα για να νοιώσουμε οικεία,αλλά και στον πληθυντικό για αποστροφή καθώς η ευγένεια δε συμβαδίζει με τους αριθμούς(ενικός-πληθυντικός)αλλά με το λεξιλόγιο και τη διάθεση των ομιλούντων.

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Ηλία, θα μου επιτρέψετε να σας απευθυνθώ στον πληθυντικό, επειδή δεν σας ξέρω προσωπικά. Κατ’αρχήν σας ευχαριστώ για το σχόλιο. Αυτό για την αποστροφή και την απόσταση που δημιουργεί ο πληθυντικός μερικές φορές και εφ’όσον συνοδεύεται με τον σχετικό ψυχρό ή ειρωνικό τόνο το επεσήμανε και η Έρρικα πιο πάνω.
      Θα επιμείνω ότι η χρήση του πληθυντικού επιβάλλεται όταν έχουμε να κάνουμε με αγνώστους ή μεγαλύτερούς μας. Αυτό απαιτεί η ευγένεια, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Ακόμα κι αν έχει κάποιος πτυχία ή χρήματα ή εξουσία, οφείλει να απευθυνθεί σε άτομο μεγαλύτερό του ή συνομήλικό του τουλάχιστον αλλά και κατά τη γνώμη μου σε οποιονδήποτε άγνωστό του πάντα στον πληθυντικό. Τα δε «κορίτσι μου», «κοπελιά», «ρε φίλε» και λοιπά που θέλουν να δείξουν αμέσως οικειότητα (πλαστή φυσικά) τα βρίσκω απαράδεκτα.

  • Στέλιος Φρ.

    Σπούδασα και έζησα αρκετά χρόνια στη Γερμανία. Εκεί είναι ο ενικός αδιανόητος, ακόμα και με συνεργάτες, εκτός αν ο μεγαλύτερος ή ιεραρχικά ανώτερος τον προτείνει στον νεότερο ή ιεραρχικά κατώτερο.
    Όταν έκανα διδακτορικό, συνεργαζόμουν με ένα καθηγητή, 10 χρόνια μεγαλύτερο μου, με τον οποίο είχαμε γίνει όμως φίλοι. Πηγαίναμε εκδρομές οικογενειακά με τις συζύγους, κάναμε αμοιβαία επισκέψεις στα σπίτια μας, πηγαίναμε μαζί στις μπυραρίες κανένα βράδυ, παίζαμε πινγκ πονγκ κ.λπ., αλλά ο πληθυντικός αμετάβλητος. Μια δυο προσπάθειες που έκανα εγώ για ενικό, απέτυχαν, πιο πολύ από αμηχανία του άλλου.
    Μείναμε φίλοι μέχρι πρόσφατα, εγώ ήδη 70 ετών, αυτός κάπου 80. Του έγραψα τον Σεπτέμβριο 2014 με τους παλιούς τύπους για να του ευχηθώ καλό φθινόπωρο και τα συναφή και μου απαντάει: «Αρκετά μιλάμε τόσα χρόνια στον πληθυντικό, καιρός να περάσουμε στον ενικό, σαν φίλοι που είμαστε». Δεν πρόλαβα να χαρώ και διαβάζω παρακάτω: «Έχω καρκίνο στο τελικό στάδιο και θα ζήσω το πολύ 1-2 μήνες ακόμα…» Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του και ήθελε να με αποχαιρετήσει στον ενικό, σαν καλός φίλος…
    Το ότι πέθανε το ξεπέρασα, δεν ήταν και μικρό παιδί πια. Αλλά ότι θεώρησε σκόπιμο να μιλήσουμε/γράψουμε στον ενικό μου έκανε εντύπωση… Σίγουρα επηρεαζόμαστε και ψυχολογικά από τον τρόπο επικοινωνίας…

    • Eυχαριστω για το σχολιο και την αφήγηση της προσωπικής συγκινητικης ιστορίας. Σίγουρα ήταν ένας τρόπος να σας δείξει την φιλία που ένιωθε για σας. Πάντως και στην Γερμανία οι νεότερες γενιές χρησιμοποιούν όλο και πιο εύκολα τον ενικο σήμερα.

  • Βανέσα

    Επιτέλους δεν νιώθω σαν εξωγήινος πια. Πάντα μιλάω στον πληθυντικό σε άγνωστα άτομα γιατί αν μιλήσω στον ενικό θα αισθανθώ ντροπή. Πίστευα μέχρι τώρα όμως ότι αυτό που κάνω είναι λίγο ξεπερασμένο και μη αποδεχτό. Λάμβανα σχόλια τύπου «είναι λες και είσαι από άλλη εποχή». Εξοργίζομαι κάθε φορά που συναντάω πωλήτριες ή γενικά άγνωστες να σου απευθύνονται ως γλυκιά μου κοπέλα μου κλπ κλπ. Πολύ σπάνια θα μου μιλήσει κάποιος στον πληθυντικό, τόσο σπάνια που θα μου φανεί περίεργο. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι πρέπει κι εγώ να αρχίσω τους ενικούς παρόλο που δεν μου καθόταν καλά.
    Θα διαφωνήσω παρόλα αυτά με το ότι ο ενικός μπορεί να προέρχεται από ανατροφή σε χωριό. Μένω σε ένα χωριό 300 κατοίκων της Κρήτης και αυτό δεν υφίσταται.

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Αγαπητή Βανέσα, ευχαριστω για το σχόλιο. Τελικά είμαστε πολλοί, όπως φαίνεται αυτοί που ενοχλούμαστε από την αυθαίρετη χρήση του ενικού. Και σίγουρα δεν είμαστε εξωγήινοι…

  • Λιλια

    Θα συμφωνήσω απόλυτα. Η καταγωγή της μητέρας μου είναι απο τη Τυνησία. Καθε καλοκαίρι περνουσαμε τις διακοπές μας εκεί. Στα αραβικα (ή στα τυνησιακα? ) δεν υπάρχει ο πληθυντικός ευγενείας, πραγμα που μου ηταν πολύ δυσκολο να το καταλάβω αφου είχα μάθει να μιλάω πάντα στον πληθυντικό στους μεγαλυτερους μου. Οποτε χρησιμοποιούσα πάντα τον πληθυντικό( στον ενικό ντρεπόνουν) παρόλο που ηταν συντακτικά εντελώς λάθος αφου ηταν σαν να απευθυνόμουν σε 2 ατομα και οχι σε 1..! τα αραβικά μου βεβαια δεν ήταν και τέλεια οπότε το παρεβλεπαν οι περισσότεροι ή γελούσαν! Οσον αφορά την αποστροφή θα συμφωνήσω και σε αυτο και θα παραθέσω και το παραδειγμα μου: με την πεθερά μου μιλουσα σε ενικο-πληθυντικό δηλ.»κυρια Τάδε μου δινεις το κουτάλι? » Απο την ημέρα που τα «τσουγκρίσαμε» και χάλασαν καπως οι σχέσεις μας προτιμησα να την κρατήσω σε αποσταση , οποτε τωρα θα της πω «κυρια Ταδε θα μου δωσετε σας παρακαλώ το κουτάλι? ευχαριστώ» . Η δευτερη προταση ειναι βεβαιως η πιο σωστη, η πιο ευγενική αλλά στη συγκεκριμένη περιπτωση δεν χρησιμοποιείται γι’αυτόν το σκοπό, αλλα για να απομακρύνουμε τον άλλο και να οριοθετήσουμε την σχεση που εχουμε μαζι του.

    • @Λιλια, ευχαριστώ για το σχόλιο, δεν ήξερα ότι στα αραβικά δεν υπάρχει πληθ.ευγενείας.
      Το θέμα με τα πεθερικά είναι κάπως ακανθώδες. Θεωρητικά η πεθερά είναι συγγενής εξ αγχιστείας οπότε, στα ελληνικά τουλάχιστον, της μιλάς στον πληθυντικό λόγω ηλικίας αλλά δεν την αποκαλείς κυρία Τάδε αφού μόνο σε ξένους ανθρώπους λέμε «κυρία, κύριε» και όχι στην οικογένειά μας. Το σωστό είναι μάλλον να της πεις «Μαρία, μου δίνετε το κουτάλι;»

  • Nικολής

    Γεια σας. Εγώ εφαρμόζω και τον ενικό και τον πληθυντικό ανάλογα την περίσταση. Αν μπω σε κάποιο χώρο και έχει άγνωστους, θα πω «καλημέρα σας» η «γεία σας» ενώ αν μπω και είναι γνωστοί απλά «καλημέρα» η «γεία» άσχετα με το πλήθος των ατόμων η την ηλικία τους. Στους οικογενειακούς φίλους αναφέρομαι με τα ονόματα τους ενώ στους γείτονες και τους απλούς φίλους ως «Κύριε η Κυρία τάδε». Εγώ είμαι 32 ετών και το επάγγελμα μου είναι επιθεωρητής. Πηγαίνοντας σε διάφορες επιχειρήσεις για τους ελέγχους με υποδέχονται ως «Κύριο τάδε» (επώνυμο η όνομα) κάτι που αμέσως τους διορθώνω και τους ζητώ να με αναφέρουν με το μικρό μου. Όταν αυτοί είναι μεγαλύτεροι τους μιλώ ως «Κύριε η Κυρία τάδε» αλλά εάν είναι γύρω στην ηλικία μου η μικρότεροι ασχέτως θέσης μέσα στην επιχείρηση τους ζητάω να τους λέω με τα μικρά τους. Εκτός αν οι μεν μου ζητήσουν να αποφύγω τον όρο «Κύριε» και οι δε να τον αναφέρω. Πιστεύω πως ο πληθυντικός ευγενείας μπορεί και πρέπει να είναι ελαστικός και ευέλικτος.

    • Καλημέρα σας κι ευχαριστώ για το σχόλιο. Είναι βέβαια και θέμα υποκειμενικό, όπως το περιγράφετε, δηλαδή τι σας κάνει εσάς τον ίδιο να νοιώθετε άνετα, αν θα σας προσφωνούν με το μικρό σας όνομα και θα σας απευθύνονται στον ενικό στην δουλειά σας.Αλλά πιστεύω πως έχει να κάνει και με την ηλικία σας, είστε δηλαδή μιας γενιάς που έχει εξοικειωθεί περισσότερο με τον ενικό.

  • Φωτεινή

    Καλημέρα. Η άποψή μου είναι ότι μπορείς να είσαι ευγενής ή όχι σε όποιον αριθμό και αν απευθύνεσαι στον άλλο. Η χρήση των αριθμών έχει προσδιοριστεί από τους προγόνους μας από την ονοματοδοσία τους, δηλαδή, στον ενικό απευθυνόμαστε σε ένα άνθρωπο, στον πληθυντικό απευθυνόμαστε σε πολλούς(πλήθος). Υπήρχε και ο δυικός αριθμός που αφορούσε δύο ανθρώπους αλλά δεν χρησιμοποιείται πια. Οτιδήποτε πέραν τούτων είναι απλώς εγγραφές που έχουμε υποστεί και μας κάνουν να υποστηρίζουμε κάτι διαφορετικό από το προφανές.

    • Καλημέρα Φωτεινή και ευχαριστώ για το σχόλιο. Φυσικά θα συμφωνήσω ότι κι άλλα πράγματα συμβάλλουν στο να είναι κανείς ευγενικός. Αλλά βρίσκω πως τουλάχιστον στην αρχή μιας γνωριμίας ο πληθυντικός επιβάλλεται. Και οπωσδήποτε προς άτομα μεγαλύτερά μας σε ηλικία δείχνει έναν σεβασμό. Τις προάλλες μια κυρία που δεν γνώριζα μου απευθύνθηκε στον ενικό. Πολύ ευγενικά και φιλικά είναι αλήθεια αλλά μου κακοφάνηκε. Δεν είπα βέβαια τίποτα καθώς ήταν μεγαλύτερή μου και σκέφτηκα ότι μπορεί να με πέρασε για πολύ μικρότερή της.

  • Αργυροπουλος Φωτης

    ξέρετε κάποιο λόγιο κείμενο πριν την δημιουργία του ελληνικού κράτους μετα το ΄21 , επι τουρκοκρατίας, επι βυζαντίου ή αρχαίο που οι άνθρωποι οταν ο ενα απευθύνεται στον αλλον να μιλάει σαν να εχει πρόβλημα στα μάτια και τον βλέπει διπλό ? απο ξενη γραμματική μας εχει προκύψη αυτη η ευγένια ! η γραμματική μας το λέει ξεκάθαρα »οταν αναφερομαστε σε ενα προσωπο χρησιμοποιούμε Ενικό και αυτο πρεπει να εφαρμόζουμε και κατα την ομιλια και κατα την γραφη και να μην πέσουμε στην φαιδρότητα του παλιου κινηματογραφου που η γρια κόρη ναυαρχου ελεγε »μιλάτε μου τουλαχιστον στον πληθυντικό !»

    • Κύριε Αργυρόπουλε γειά σας και ευχαριστώ για το σχόλιο. Μπορεί να έχετε δίκιο σ’αυτό που λέτε σχετικά με την προέλευση του πληθυντικού, όμως πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας. Μ’αυτή τη λογική θα πρέπει να σας αποκαλώ Φώτη, αν και δεν σας ξέρω προσωπικά και δεν έχουμε συστηθεί επειδή οι αρχαίοι δεν είχαν επίθετα αλλά έπαιρναν το όνομα του πατέρα τους σαν επώνυμο.

  • Καρελάς Δημήτριος

    Εγώ θέλω να μου μιλούν στον ενικό, αυτοί η άνθρωποι μου αρέσουν, τώρα για όσους χρησιμοποιούν πληθυντικό ευγένειας ! τι να πεις, μεγαλώνουν μια άχρηστη απόσταση. Αυτός ο τρόπος είναι εισαγόμενος και τον υιοθέτησαν οι δικές μας άρχουσες τάξεις. Γιατί όπως γνωρίζετε, στην Αρχαία Ελλάδα που γέννησε τον Πολιτισμό δεν υπήρχε πληθυντικός!

    • Λητώ Σεϊζάνη

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Ισχύει ό,τι έγραψα και στον κο Αργυρόπουλο παραπάνω.

  • Γεράσιμος Μηνάς

    Αν έχεις απέναντι σου έναν τεχνικό, ο οποίος έρχεται στο σπίτι, για να επισκευάσει, κάτι, και όλη του η φυσιογνωμία, φανερώνει έναν καλοπροαίρετο, χαμογελαστό και σωστό επαγγελματία, πιθανόν, λόγω ανθρωπιάς, κάποια στιγμή – ιδίως αν τύχει, να χρειάζεται επισκευή, το ίδιο πράγμα, πάνω από δύο φορές – τότε, ο πλυθηντικός να αλλάξει σε ενικό. Επειδή πρέπει να βοηθάμε τους σωστούς επαγγελματίες, στην γειτονιά μας.
    Το πιο δύσκολο, όταν προσλαμβάνεσαι σε μια νέα δουλειά, δεν είναι τόσο ο πλυθηντικός, όσο η απαίτηση από μέρους τους, να μάθουν κάποια πράγματα, λες και γνωριζόμασταν, χρόνια.

    Ο ενικός στα συνήθη κοινωνικά, δίκτυα – από τα οποία, συνειδητά, απέχω – όπως το facebook, το twitter και το instagram, για όσους συννενοούνται έτσι, ίσως, τους μειώνει για λίγο την μοναξιά, ή έχουνε μάθει να συμπεριφέρονται με ένα θάρρος, χωρίς όμως να τους έχει δοθεί, το δικαίωμα. Απλά το αρπάζουν, με το έτσι θέλω.

    Αρκετοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει, πως το ίντερνετ είναι ένας ακόμη χώρος, για να γίνει, κάποιος, ρεζίλι. Ιδίως αν, εν αγνοία του ή όχι, μοιράζεται πολύ προσωπικά, δεδομένα, με τον έξω, κόσμο. Ναι, παραδέχομαι πως το έχω πράξει, επίσης. Όμως, προσωπικά ανήκω σε εκείνο το είδος της φόρμας, του χαρακτήρα, ο οποίος χαρακτήρας είναι αληθινός μες τον πόνο, όπως αλλοιώνει τους πάντες, ο χρόνος.

  • ΛΙΑΝΟΣ Ιωάννης

    Το θέμα της ευγένειας ή της αγένειας δεν έχει να κάνει τόσο με την χρήση του ενικού ή του πληθυντικού ευγενείας. Σαφώς και με κάποιο άτομο άγνωστο ή μεγαλύτερο σε ηλικία είναι πιο κόσμιο και πρέπον να χρησιμοποιήσουμε τον πληθυντικό ευγενείας. Υποδηλώνει σεβασμό και μία ευγενική απόσταση ασφαλείας.
    Από την άλλη ο ενικός δεν υποδηλώνει πάντα οικειότητα ή ζεστασιά. Πέραν του ψυχρού πληθυντικού υπάρχει και ο ψυχρός ενικός. Όταν ο άγνωστος υπάλληλος απευθύνεται στον άγνωστο πελάτη με τι φράση: «τι θα πάρεις φίλε;, τι θα πάρεις κοπελιά;, σ ακούω, πες μου, πες το», τότε δεν υποδηλώνει οικειότητα, αλλά αγένεια, υπεροψία, έλλειψη σεβασμού, αντιεπαγγελματισμό και ψευτοαίσθημα υπεροχής. Σ αυτή την περίπτωση δεν επιδιώκει ο υπάλληλος φιλική και διαπροσωπική σχέση με τον πελάτη αλλά επίδειξη ψεύτικης μικρομαγκιάς.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.