Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Η μόδα των jean

Θεωρούνται φετίχ της μόδας εδώ και πολλά χρόνια, για άντρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους.  Ποιός δεν επιθύμησε κάποτε ένα «τζινάκι» που κάνει για όλες τις ώρες, ταιριάζει με όλα τα πουκάμισα και όλα τα παπούτσια και είναι συνώνυμο της εκδρομής και του ταξιδιού;

Όμως τώρα τελευταία, η τάση διεθνώς έχει αρχίσει ν’αλλάζει και ο κόσμος διστάζει πια να τα αγοράσει. Ένα γερμανικό ντοκυμανταίρ  των Christian Jentzsch και Michael Höft έφερε στο φως τις απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες παράγονται στον τρίτο κόσμο και ιδιαίτερα στην Κίνα, αυτά τα ρούχα. Η πόλη Ξιντάνγκ στην επαρχία της Καντώνας (Γκουαντόνγκ) θεωρείται παγκόσμια πρωτεύουσα των τζιν. Με την κακή έννοια…

Τι σημαίνει αυτό; Δηλητηριώδεις, τοξικές ουσίες για το περιβάλλον, εξαθλίωση για τους ανθρώπους που ζουν εκεί. Οι δημιουργοί της ταινίας παρακολούθησαν την διαδικασία παραγωγής των ενδυμάτων αυτών που καταλήγουν στην Δύση πιο ακριβοπληρωμένα ή πιο φτηνά, υπογεγραμμένα από μεγάλους μαιτρ ή μέσα σε καλάθια της λαϊκής. Η ταινία αναφέρεται περισσότερο στις γερμανικές εταιρείες που φέρνουν τζιν από την Κίνα, και που σε σχέση με τις αντίστοιχες αμερικανικές είναι λιγοστές. Αυτό που τους έκανε εντύπωση είναι πόσο επιβαρύνει το περιβάλλον (και αν πιστεύουμε ότι η Κίνα είναι μακριά και η μόλυνσή της δεν μας επηρεάζει εδώ στην Ευρώπη, απατώμεθα γιατί ο κόσμος είναι ένας και πολύ μικρός) ιδιαίτερα η μόδα των τζιν που δείχνουν «χρησιμοποιημένα» αφού γι’αυτό τον σκοπό χρησιμοποιούνται ακόμα περισσότερα χημικά.

Το φιλμ δείχνει ένα ζευγάρι από κάποια επαρχία που δουλεύει στο εργοστάσιο, ο άντρας ράβει τη δεξιά τσέπη των τζιν, η γυναίκα την αριστερή, ο ένας βλέπει την πλάτη του άλλου όλη τη μέρα και το βράδυ κοιμούνται σ’ένα φρικτό καμαράκι για να μαζέψουν χρήματα, τα οποία θα στείλουν στους γονείς τους και στην κόρη τους στο χωριό. (Aς μη σκεφτούμε ότι αυτοί είναι Κινέζοι-στρατιωτάκια που το μόνο που ξέρουν είναι να δουλεύουν, είναι άνθρωποι όπως όλοι οι υπόλοιποι). Μερικοί εργάτες που έχουν αναλάβει να ψεκάζουν τα παντελόνια με χημικά για να παίρνουν συγκεκριμένο χρώμα, δεν χρησιμοποιούν κάν μάσκα για να καλύπτουν το στόμα τους! Το τοξικό χρώμα μένει στο δέρμα τους. Όμως πάμπολλα λίτρα νερού χρησιμοποιούνται για κάθε τζιν προκειμένου ν’απομακρυνθούν τα επικίνδυνα χημικά και να μην έρθουν σ’επαφή με το δέρμα των δυτικών πελατών…Από τους εργάτες πολλοί αρρωσταίνουν αλλά οι υπόλοιποι διστάζουν να μιλήσουν γι’αυτό το θέμα. Όσο για το βυσσινί του περμαγγανάτου δεν είναι τόσο ποιητικό στα εργοστάσια της Κίνας όσο στο έργο του Καββαδία.

Ποιός πληρώνει πραγματικά την ανάγκη μας για τζιν; Προς το παρόν οι εργαζόμενοι που καταλήγουν να υποφέρουν από πνευμοκονίαση, μια ασθένεια χαρακτηριστική και στους εργάτες των ορυχείων. Μέχρι ν’αλλάξουν οι συνήθειές μας και οι μόδες μας, πολλοί άνθρωποι θα νοσήσουν από αυτήν και ίσως χάσουν τη ζωή τους.

 Φαίνεται ότι τα αγαπημένα μας jean δεν είναι τόσο αθώα τελικά…

H.T.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Μινα Καραγιαννη

    Ποιο από τα ρούχα που φοράμε είναι αθώο; Ποιο φαγητό που τρώμε είναι αθώο; Ποιος αέρας που αναπνέουμε είναι αθώος;;
    Κάποιος θα πει να υφαίνουμε μόνοι μας τα ρούχα που φοράμε. Είναι τόσο απλή η διαδικασία απορώ πως δεν το κάνουμε ήδη.
    Πρώτα αγοράζουμε ένα χωράφι να βόσκουν τα πρόβατα που θα αγοράσουμε. Τα ταίζουμε τροφή που δεν είναι τοξική(που να τη βρούμε; μήπως να τους μαγειρεύουμε;), τα περιμένουμε να μεγαλώσουν φυσιολογικά, τα κουρεύουμε, επεξεργαζόμαστε μόνοι μας το έριο και μετά, στον αργαλειό που μας άφησε προίκα η γιαγιά μας, υφαίνουμε τα μάλλινα. Όσο για τα βαμβακερά, δεν αγοράζουμε βαμβάκι από το Θεσσαλικό κάμπο γιατί είναι κατεστραμμένος από την υπερπαραγωγή αλλά από μονάδες τύπου fair trade και επίσης υφαίνουμε ή ράβουμε μόνοι μας τα ρούχα μας. Στη συνέχεια τα πλένουμε στη σκάφη με αλυσίβα και όχι με χημικά του εμπορίου. Καλύτερα να μην τα σιδερώνουμε γιατί και το σίδερο με ρεύμα ζεσταίνεται. Και δεν είναι ο καιρός να γυρίσουμε στο κάρβουνο..

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Τα ρούχα από την Κίνα είναι σίγουρα προς αποφυγή αν δεν είναι επώνυμα γιατί ο τρόπος που σταθεροποιούνται τα χρώματα δεν ακολουθεί προδιαγραφές ασφαλείας. Έτσι τοξικές ουσίες απορροφούνται από το δέρμα ακόμα και μετά από πλυσίματα.
      Η ιστορία αυτή μου έκανε εντύπωση γιατί όχι και τόσο καιρό πριν έγινε μια μεγάλη καμπάνια γνωστής μάρκας τζιν υπέρ της φιλο-περιβαλλοντικής της πολιτικής παραγωγής σε απίθανες λεπτομέρειες και με συμβουλές προς τον καταναλωτή όπως για παραδείγμα εδώ http://assets.ecouterre.com/wp-content/uploads/2010/06/levis-care-tag.jpg. Θα ήθελα να ξέρω αν αναφέρονται συγκεκριμμές μάρκες στο φιλμ.
      Όπως σε όλα όσα αναφέρεις θέλει προσοχή και επιλογή. Βέβαια τώρα με τα οικτρά οικονομικά μας κάνουμε εκπτώσεις σε όλα…
      Καλό μεσημέρι!

  • Μινα Καραγιαννη

    Διαβάζοντας προσεκτικά την ηλεκτρονική καταχώρηση παρατηρούμε ότι θίγεται και το ζήτημα της τοξικότητας κατά την παραγωγή.
    Μια έκθεση που σέβεται τον εαυτό της και τους επισκέπτες της έπρεπε ορθώς να το συμπεριλάβει.

    • Φαίδρα Σίμιτσεκ

      Ναι, λέει όμως και για εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής «The highly polluting production process and current innovative sustainable alternatives, such as ‘zero water waste’ and ‘ozone’ treatments, are also part of the exhibition.»Ευτυχώς!

      • Λητώ Σεϊζάνη

        Σαν συνέχεια αυτής της ανάρτησης έρχεται σήμερα η είδηση ότι το Πεκίνο των 20 εκατομμυρίων κατοίκων έχει τυλιχτεί σ’ένα επικίνδυνο για την υγεία νέφος.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.