Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ελλάδα και Ιταλία στην Αμερική, στη Γερμανία

immigration

Για λόγους που τους έχουμε αναφέρει συχνά και δεν αφορούν τόσο πολύ την παρούσα ανάρτηση, οι Έλληνες αλλά και οι Ιταλοί, πήραν πολλές φορές τον δρόμο της ξενητειάς. Σε παλιότερες εποχές, όταν τα αεροπορικά ταξίδια δεν ήταν φτηνά και τα δρομολόγια δεν ήταν πυκνά, η νοσταλγία του ξενητεμένου που είχε συχνά χρόνια ολόκληρα να δει την πατρίδα του και την οικογένειά του, γινόταν πόνος αβάσταχτος και εκφραζόταν με στίχους και μουσική. Τα τραγούδια της ξενητειάς, -ακόμα και σήμερα που η ξενητειά δεν είναι τόσο αφόρητη χάρη στο σκάϊπ, με το οποίο μπορείς όχι μόνο ν’ακούσεις τη φωνή των αγαπημένων σου αλλά και να δεις το πρόσωπό τους,- αποτυπώνουν μια εποχή που η ζωή ήταν πάρα πολύ σκληρή γι’αυτούς που έφευγαν και εξ ίσου σκληρή για όσους έμεναν πίσω.

Η λογοτεχνία μας διαθέτει άπειρες σελίδες σχετικές με την ξενητειά, θυμηθείτε λ.χ. τον Αμερικάνο του Παπαδιαμάντη, ο κινηματογράφος έχει τις Νύφες του Βούλγαρη ενώ στη μουσική υπάρχει ο δίσκος του Μαρκόπουλου «Μετανάστες» με την Μοσχολιού και τον Λάκη Χαλκιά. Η περίφημη «Φάμπρικα» της Γερμανίας που δεν σταματά αλλά δουλεύει νύχτα μέρα, και ο καϋμός της μάνας που λέει «Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω, έχω ένα χρόνο να τα δω και λειώνω».

Η ξενητειά σ’εκείνα τα χρόνια μπορεί να ήταν οι προκαταλήψεις των ντόπιων απέναντι στους ξένους, σήμερα που η παγκοσμιοποίηση μας έχει φέρει όλους πιο κοντά και γνωρίζουμε τα πάντα οι μεν για τους δε, η ξενητειά είναι ίσως μόνο αυτά που μας λείπουν από την χώρα μας. Τα ωραία, δηλαδή, γιατί τα άσχημα προτιμάμε να μην τα φέρνουμε στο μυαλό μας.

Παρόμοια πορεία με τους Έλληνες ακολούθησαν και οι Ιταλοί, ιδιαίτερα αυτοί του σκληρού, άγονου Νότου που ταλαιπωρούνταν από τη φτώχεια και την αιώνια τάση των συμπατριωτών τους να δημιουργούν μαφίες. Και από αυτούς κάποιοι ήταν επίσης Έλληνες, ανήκαν δηλαδή στη μειονότητα εκείνη της Κάτω Ιταλίας που μιλάει τα «γκρίκο», μια παλιά διάλεκτο με πολλές ελληνικές λέξεις.

Κι εκείνων τα βήματα οδηγήθηκαν στα εργοστάσια της Αμερικής και της Γερμανίας, στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου.

«Εδώ χιονίτζει», τραγουδάει ένας πατέρας που βρίσκεται «στη Τζερμάνια» και αναπολεί το ηλιόλουστο χωριό του και το παιδί του, τον Βίτο που το άφησε πίσω με τη γιαγιά. Ο πόνος κάνει «βαρέο» τον σταυρό του.

Απόσπασμα 1:12: 46 μέχρι 1:18: 05

Τέλος, ένα παλιότερο τραγούδι, εκατό τοις εκατό ιταλικό αυτό, στο οποίο ένας άντρας από την Καλαβρία φεύγει μετανάστης στην Αμερική και αποχαιρετά το δρομάκι που μένει ενώ η γυναίκα του παρακαλεί τον Άγιο Αντώνιο να φέρει πίσω τον αγαπημένο της.

O Sant’Antuone mio fallo venire

Σχολιάστε το άρθρο

  • Κάθε μέρα στη δουλειά συναντάω και συζητάω με μια καθαρίστρια/μετανάστρια, από την Aragona, κοντά στο Agrigento, Σικελία.( Έχω μια τρελή αδυναμία για τις καθαρίστριες, καθότι η γιαγιά μου καθάριζε χρόνια σκάλες στο ΙΚΑ Κατερίνης και η αγαπημένη μου μυρωδιά ήταν αυτή της χλωρίνης, γιατί έτσι μύριζαν μονίμως τα χέρια της). Αυτή άφησε οικογένεια πίσω, εγώ το ίδιο, ίδια Μentalität, ίδιο χρώμα ομιλίας. Όποτε με βλέπει λοιπόν η Σικελή, λέει συνωμοτικά το γνωστό una fazza κτλ κτλ και όταν εγώ την κοιτάω με εκείνο το βλέμμα, που ξέρουν μόνο οι μετανάστες, vielsagend angesehen, που λένε, της λέω πάντα φεύγοντας:
    «fra noi più niente da dire»* και γελάμε. Τι να πούμε τι, δηλαδή, τι να τραγουδήσουμε…..
    Η μικρή μου ελληνοιταλικοσυμμαχική μεταναστευτική ιστορία
    Υ.Σ.* Ίσως μόνο η Λητώ να θυμηθεί από ποιο τραγούδι είναι

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.