Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Το καλοκαίρι του κυρίου Ζόμερ | Patrick Süskind

by_sempe

του Το διαβάσαμε στο μπλογκ του Dreamers & Co.

Έμαθα τον Patrick Süskind (Πάτρικ Ζίσκιντ) από το καταπληκτικό «Άρωμα» (1986, Εκδόσεις Ψυχογιός) που ήταν από τα πρώτα βιβλία που διάβασα και από τα πλέον αγαπημένα μου… Ένα βιβλίο που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στο μυαλό μου τόσο για την απίστευτη πλοκή του αλλά και τη τόση καλή γραφή του.

Όμως, «To Άρωμα» δεν είναι το μοναδικό του βιβλίο, έχει γράψει και άλλα πολλά και οι περισσότεροι αναγνώστες δεν το γνωρίζουν. Πριν λίγες ημέρες διάβασα το μικρό βιβλιαράκι του «Το καλοκαίρι του κυρίου Ζόμερ» («Το Καλοκαίρι του κυρίου Καλοκαίρι» στα γερμανικά), το οποίο έπιασα στα χέρια μου με πολύ θετική αύρα, επηρεασμένος από το «Άρωμα»

Φαινομενικά είναι ένα βιβλίο για παιδιά: το θέμα του, το μικρό του μέγεθος, γεμάτο σχέδια εικονογραφημένα από τον γνωστό Sempé (εικονογράφος του Μικρού Νικόλα) και μια γενικότερη αισθητική που παραπέμπει σε μικρότερες ηλικίες.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα βιβλίο για ενήλικες που μπορεί να διαβαστεί και από παιδιά, γεμάτο αλληγορίες και παρομοιώσεις που προσπαθούν να δώσουν λύση στα προβλήματα των ενηλίκων καθώς μεγαλώνουν και αφήνουν πίσω τους τα παιδικά/ανέμελα χρόνια που συνοψίζονται τέλεια στην ιδέα του «καλοκαιριού».

Μέσα στις πολλές ιστορίες του βιβλίου θα βρούμε και την πιο σημαντική, αυτή του κυρίου Ζόμερ, ενός αινιγματικού πεζοπόρου που βρίσκεται όλη μέρα στους δρόμους. Λένε ότι μένει με τη γυναίκα του δύο χιλιόμετρα μακριά και κάθε μέρα πηγαινοέρχεται με τα πόδια. Κανείς δεν ξέρει αν δουλεύει και με τι ακριβώς ασχολείται αλλά και για ποιο λόγο πηγαινοέρχεται έτσι όλη μέρα, όλοι όμως νομίζουν πως ξέρουν τα πάντα γι’ αυτόν, καθώς η διαρκή παρουσία στη ζωή τους τον κάνει άνθρωπο δικό τους. Ο κύριος Ζόμερ είναι ο τύπος του ανθρώπου που όλοι μας έχει τύχει να γνωρίσουμε κάποια στιγμή αλλά δεν γνωρίζουμε πραγματικά.

by_Sempé

Η μικρή αυτή ιστορία αναλύει την ιδέα του «καλοκαιριού», που αφήνει το σημάδι της στη ζωή μας. Σαν παιδιά είναι ένα από τα λίγα πράγματα που περιμένουμε κάθε χρόνο ως ανταμοιβή των κόπων της χρονιάς και οι αναμνήσεις από κάθε καλοκαίρι μένουν ανεξίτηλες στις μνήμες μας. Έτσι και ο αφηγητής μας, έμεινε χαραγμένος από το κάθε καλοκαίρι που ερχόταν κάθε χρόνο στη ζωή του και προοδευτικά, μεγαλύτερος κάθε χρόνο, με περισσότερες ανησυχίες και λιγότερη παιδικότητα μας μιλάει για ό,τι τον σημάδεψε.

Είναι άραγε ο κύριος Ζόμερ αληθινό πρόσωπο ή μήπως είναι ο προσωποποιημένος φόβος και τα παιδικά χρόνια που φεύγουν; Για μένα είναι τα χρόνια που μας σημαδεύουν από κάθε καλοκαίρι που περνάει και θυμόμαστε ακόμη, και πως κάποια μέρα μπορούμε να τα μοιραστούμε με τον κόσμο που μας περιβάλλει χωρίς κανένα φόβο.

«Το καλοκαίρι του κυρίου Ζόμερ» είναι μια ιστορία που θα λατρέψουν μικροί και μεγάλοι καθώς η παιδικότητα και τα προβλήματα των ενηλίκων συνυπάρχουν με στοιχεία ίντριγκας και μυστηρίου.

Έχω την αίσθηση ότι ο Süskind δεν είναι από τους συγγραφείς που θέλουν να είναι μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας κάτι που ενισχύει την «αληθινή» φιγούρα που έχουμε για τους συγγραφείς. Το απήλαυσα πραγματικά.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Πολύ ωραία η παρουσίαση του VG, ακριβώς τις ίδιες σκέψεις έκανα κι εγώ όταν διάβασα αυτό το βιβλίο.
    Αν και είχα πάρει από κακό μάτι τον Ζύσκιντ λόγω του νοσηρού Αρώματος, με τον κύριο Ζόμμερ άλλαξα γνώμη και στη συνέχεια διάβασα και το Περιστέρι και το Κοντραμπάσσο. Πάντως, ο κύριος Ζόμμερ παραμένει για μένα το καλύτερό του.

  • Όντως Λητώ, το «Καλοκαίρι» ήταν πολύ όμορφα δοσμένο για να είναι μελοδραματικό, αν και έπαιζε με επιρροές Τσάπλιν. Πάντως να μην παραμελήσουμε και το Κοντραμπάσο, πρόκειται για μονόλογο (το είδα και σε θεατρικό), όπου ο μουσικός (υποτιμητικά «βουμβουνίστας», λόγω του γνωστού ήχου του οργάνου) αυτοσαρκάζεται με μια πικρία, αφιερωμένη σε όλους τους ανθρώπους, που μένουν πάντα στο Hintergrund, πάντα κρυμμένοι από τα φώτα, πάντα στην υπόκρουση, πάντα να συνοδεύουν και να υποστηρίζουν, ποτέ στο σόλο. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι έτσι θα’ταν κι ο Ζυσκίντ……
    Καλή Άνοιξη πάντως να έχουμε αρχικά (εδώ στα Βόρεια έφτασε και τους 19 βαθμούς, θαύμα!!!) για το Καλοκαίρι, …..βλέπουμε!!!!

  • Mak.καταλαβαίνω ότι το Κοντραμπάσο, το Περιστέρι και το Άρωμα αναλύουν τις εμμονές και τη σκοτεινή πλευρά ορισμένων ανθρώπων και αποτελούν χαρακτηριστικά έργα του Ζύσκιντ, περισσότερο ίσως από τον κύριο…Καλοκαίρη, αλλά ακριβώς γι’αυτό, επειδή είναι μάλλον κάτι διαφορετικό ανάμεσα στα άλλα, μου άρεσε τόσο πολύ αυτό το βιβλίο, το παιδικό, το τρυφερό, το αυτοβιογραφικό. Καλή άνοιξη και σε σένα!

  • Το διάβασα σε παλιότερη έκδοση και μου άρεσε πολύ, συμφωνώ, πολύ όμορφη παρουσίαση.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.