Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Το κορδόνι | Billy Collins

lacets

Η ποιήτρια Μάρω Παπαδημητρίου  μετέφρασε ποιήματα του Αμερικανού Billy Collins, από τον οποίο πήρε και μία συνέντευξη για το ηλεκτρονικό περιοδικό poeticanet.gr

Επιλέξαμε ν’αναδημοσιεύσουμε το υπέροχο Κορδόνι με αναφορές στον Προυστ και θέμα τη σχέση μητέρας-παιδιού.

Το κορδόνι

Τις προάλλες όπως ξέφευγα αργά
απ’ τους γαλάζιους τοίχους αυτού του δωματίου,
σαν σε υποβρύχια κίνηση από τη γραφομηχανή στο πιάνο,
από το ράφι της βιβλιοθήκης σ’ ένα φάκελο κάτω στο πάτωμα,
βρέθηκα στο γράμμα Κ του λεξικού
με το βλέμμα μου πάνω στη λέξη κορδόνι.
Κανένα μπισκότο στο στόμα Γάλλου συγγραφέα
δεν θα μπορούσε να γυρίσει κάποιον στο παρελθόν τόσο ξαφνικά –
σε ένα παρελθόν μ’ εμένα καθισμένο σε πάγκο εργασίας κατασκήνωσης
δίπλα σε μια βαθειά λίμνη των Adirondack
μαθαίνοντας να πλέκω μακριές λεπτές πλαστικές λουρίδες
σε κορδόνι, δώρο για τη μητέρα μου.
Δεν είχα δει κανένα να χρησιμοποιεί ένα τέτοιο κορδόνι
ή να το φοράει, αν αυτή ήταν η χρήση του,
όμως αυτό δεν μ’ εμπόδιζε να σταυρώνω
λουρίδα πάνω σε λουρίδα ξανά και ξανά
μέχρι που έφτιαξα ένα χοντρό
κοκκινόασπρο κορδόνι για τη μητέρα μου.
Μου έδωσε τη ζωή και το γάλα απ’ το στήθος της,
κι εγώ της έδωσα ένα κορδόνι.
Με ντάντεψε τόσες φορές στο άρρωστο δωμάτιο,
υψώνοντας κουταλιές φάρμακο στα χείλη μου,
δροσίζοντας το μέτωπο μου με κομπρέσες,
με οδήγησε έξω στο αέρινο φως,
με έμαθε να περπατώ και να κολυμπώ,
κι εγώ, σ¢ αντάλλαγμα, της χάρισα ένα κορδόνι.
Να, χιλιάδες φαγητά, είπε,
να, ρούχα και μια καλή μόρφωση.
Και να, το κορδόνι σου, της απάντησα
που έφτιαξα με λίγη βοήθεια του υπεύθυνου εκεί.
Να, ένα κορμί που ανασαίνει και μια καρδιά που χτυπάει,
γερά πόδια, κόκαλα και δόντια
και δυο καθάρια μάτια να διαβάζουν τον κόσμο, ψιθύρισε,
και να, είπα το κορδόνι που έφτιαξα στη κατασκήνωση.
Και να, θα ήθελα να της πω τώρα,
ένα μικρότερο δώρο – όχι τη φθαρμένη αλήθεια
ότι ποτέ δεν μπορείς να ξεπληρώσεις τη μητέρα σου,
αλλά την αξιοθρήνητη παραδοχή ότι τότε που πήρε
το άγαρμπο κορδόνι από το χέρι μου,
ήμουν τόσο βέβαιος όσο μπορεί να είναι ένα αγόρι
ότι αυτό το άχρηστο, τιποτένιο πράγμα που έπλεξα
με βαρεμάρα θα ήταν αρκετό για να είμαστε πάτσι.

(The Trouble with Poetry: And Other Poems)

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.