Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Παράξενα επαγγέλματα

leech_gatherers

Μια αναδρομή, έστω και επιγραμματική, στα επαγγέλματα που υπήρξαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας είναι μια καλή ευκαιρία για να δει κανείς με χειροπιαστά παραδείγματα την πρόοδο της ανθρωπότητας. Αυτό επιχειρεί να κάνει το ιστορικό περιοδικό Lapham’s Quarterly παρουσιάζοντας έναν πίνακα επαγγελμάτων με τέσσερις άξονες που αφορούν στη δυσκολία, στο βαθμό αηδίας που προκαλεί η κάθε εργασία, στον ριψοκίνδυνο και στον κοπιαστικό χαρακτήρα της κάθε δουλειάς. Παρουσιάζει έτσι περίπου δεκαπέντε επαγγέλματα ανά τον κόσμο και την ιστορία. Οι περιγραφές προκαλούν συχνά χαμόγελο, αν όχι έκπληξη ότι υπήρξαν καν.

Για παράδειγμα, ένας βοηθός σε Ρωμαϊκό συμπόσιο του 5ου αιώνα μ.Χ. είχε το ρόλο να καθαρίζει από τους εμετούς τον χώρο αλλά και να κρατά το ουροδοχείο προς κάθε χρήση. Στη Σκωτία του 1ου αιώνα μ.Χ., άνδρες κρεμόντουσαν πάνω σε βραχώδη ύψη από ένα σκοινί φτιαγμένο με χορτάρια και αγκάθια με σκοπό να συλλέξουν τα αυγά των θαλασσοπουλιών που θα τρώγανε. Στην αυτοκρατορική Ινδία του 1880, μπορούσες να είσαι ένα είδος ανθρώπινου κλιματιστικού και όλη μέρα να τραβάς ένα σκοινί συνδεδεμένο με μια βεντάλια ώστε να νοιώθουν δροσιά τα μέλη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πιο πρόσφατα, το 2010, ο εργάτης στην κινεζική βιομηχανία δούλευε 300 ώρες το μήνα, για 76 λεπτά δολλαρίου την ώρα εκ του οποίου μισθού έδινε το 30% στο δωμάτιο και στη διατροφή του. Τέλος, τι θα λέγατε να ήσασταν στη Ιαπωνία του 2010, αυτός που σπρώχνει τους ταξιδιώτες μες στα βαγόνια του μετρό σε ώρα αιχμής;

WorstJobs

Σχολιάστε το άρθρο

  • Γαλλία, γύρω στα 1835: Κάποιος που μάζευε βδέλλες μέσα στο νερό, τις άφηνε να κολλάνε στα πόδια του, μετά τις αφαιρούσε προσεκτικά και τις τοποθετούσε σ’ένα καλάθι.

  • Μίνα Καραγιάννη

    Όταν για πρώτη φορά ήρθε  στο Ναύπλιο η λαιμητόμος από την Μασσαλία, όπου κατασκευάστηκε, την συνόδευε κι ένας δήμιος. Ίσως γιατί έπρεπε να μάθει τον τρόπο λειτουργίας της σε Έλληνες που θα ανελάμβαναν αυτή την αποστολή. Έφυγε όμως γρήγορα από την πόλη μη αντέχοντας το μίσος με το οποίο τον αντιμετώπιζαν οι Ναυπλιώτες. Το θλιβερό καθήκον του εκτελεστή ανέλαβαν ντόπιοι. Οι Δήμιοι, κατά κανόνα ήταν βαρυποινίτες καταδικασμένοι σε θάνατο που τα Δικαστήρια είχαν μετατρέψει την ποινή σε ισόβια κάθειρξη. Αυτοί, ως κατάδικοι αλλά και επειδή ο κόσμος του Ναυπλίου δεν τους ήθελε ανάμεσά του, είχαν ως κατοικία τους το Μπούρτζι. Εκεί έγκλειστοι, έβγαιναν με την συνοδεία χωροφυλάκων μόνον όταν επρόκειτο να καρατομηθεί κάποιος κατάδικος.

    Γνωστοί δήμιοι στο Μπούρτζι ήταν ο Ποριώτης Σοφράς, ο Κρητικός Αμοιραδάκης και ο Αργίτης Μπεκιάρης. Η αμοιβή τους ήταν 300 δραχμές το μήνα και 100 δραχμές για κάθε καρατόμηση. Τα λεφτά των δημίων θεωρούνταν ματωμένα, γι̉ αυτό και η μάννα του Μπεκιάρη, μολονότι πάμπτωχη ξενοδούλευε για να ζήσει και ποτέ δεν δέχτηκε βοήθεια από τον γιό της. Τα περισσότερα χρήματα διέθεταν οι δήμιοι για το φαγητό τους και τις μικροανάγκες τους, γιατί έπρεπε ότι χρειαζόντουσαν να τους το προμηθεύσει ο βαρκάρης της φρουράς, ο οποίος ήταν έμπιστος και μόνον αυτός είχε το δικαίωμα να μεταφέρει τα χρειώδη, χρεώνοντας τα κάθε φορά κατά την βούλησή του.
     
    Οι τελευταίοι δήμιοι στο Ναύπλιο, ήταν ο Ιωάννης Ζήσης από την Εύβοια και ο Κυριάκος Σωτηρόπουλος από την Μαντινεία.  Τέλος, ο Αθανάσιος Αλεβιζόπουλος από την Μεσσηνία ήταν ίσως ο μοναδικός δήμιος που ήταν λιγότερο μισητός από τους Ναυπλιώτες και μάλιστα τον ανάγκασαν να βγάλει την φουστανέλα του και να ντυθεί φράγκικα.
     
    Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, σε ένα αφήγημα του, το 1892 περιγράφει το Μπούρτζι σαν τη «χιλιόκαλλη σπηλιά», που έκρυβε τους τρεις δράκους,  τους τρεις δήμιους. Τον Σοφρά, τον Αμοιραδάκη και τον Μπεκιάρη. Ο Καρκαβίτσας υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός στο Ναύπλιο, και είχε την δυνατότητα να επικοινωνήσει με τους δήμιους, τους οποίους είχε επισκεφτεί
     
    Σταμάτης Σταματίου (Σταμ–Σταμ), « Δημίων Ιστορίες », Ελλέβορος, 1992.

  • Πολύ ενδιαφέρον, Μίνα, και μάλιστα για μένα αρκετά επίκαιρο γιατί διάβαζα τώρα τελευταία για τη Γαλλική επανάσταση όπου το επάγγελμα γνώρισε μεγάλες δόξες!

  • Pingback: Ο φύλακας του ηφαιστείου και η έκρηξη του Πλινίου — People & Ideas

Αφήστε ένα σχόλιο για το Μίνα Καραγιάννη Ακύρωση απάντησης

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.