Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

426 + 5 | Παραληρήματα ενός Έφεδρου Ανθυπολοχαγού της 318

militaire_2

του Παναγιώτη Σκουτέλη

Τόσο μου πήρε. 426 δικές τους, 5 δικές μου. Ο.Κ μπορούμε να μειώσουμε κι άλλο τις υποχρεωτικές. 5 μήνες έξτρα ήταν από επιλογή μου. Και πέρασε και ένας μήνας γεμάτος έκτοτε, κι απολυθήκαμε. Όλοι. Νομίζω. (Ιωαννίδης;) Πάντα το σκεφτόμουν ότι θα υπάρχει κάποιος από τη σειρά μου σε κάποιο φυλάκιο κάπου στην Ελλάδα, που έκανε κάποια ανεπανόρθωτη μαλακία σε κάποιο ακριβό (αλλά όχι απαραίτητα καινούριο) κομμάτι εξοπλισμού, και τώρα εκτίει κάποια ποινή γελοίων διαστάσεων. (Ιωαννίδης;) Στο θέμα μας όμως. Γιατί τρώω το χρόνο σας σήμερα; Γιατί στην τελική τρώω και το δικό μου; Όπως είπα πέρασε καιρός που τελειώσαμε και φοράω ακόμα το νεκροτάμπελο. Για μένα αυτό σημαίνει πως μένουν ακόμα δαιμόνια να ξορκίσω. Τι καλύτερο λοιπόν από ένα κείμενο υπό τη μορφή επιλόγου…

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πριν καταταγώ είχα κάποια σχέδια στο νου μου. Είχα μόλις τελειώσει πανεπιστήμιο, είχα όνειρα, φίλους, φλερτ, μούσια… Ήμουν παιδί σαν να λέμε. Ένα παιδί πεπεισμένο πως όταν μεγαλώσει – λίγο ακόμα – θα γίνει θεατρικός συγγραφέας. Ή / και συγγραφέας γενικότερα. Ο φιλόδοξος αυτός νεαρός λοιπόν είχε τη διορατικότητα να καταταγεί πριν πάει για μεταπτυχιακό. Αφού δεν έβαλα κώλο κάτω να κάνω αίτηση – σκέφτηκα – σημάδι είναι. Ήρθε η ώρα μου. Ώρα να ξηγηθώ τους λογαριασμούς μου με την πατρίδα, και μετά ελεύθερος ν’ανοίξω τα φτερά μου προς κάθε πιθανή κατεύθυνση. Όλα καλά ως εδώ.

Όμως. Αυτοαποκαλούμαι συγγραφέας. Αυτοπροσδιορίζομαι ως άτομο δραστήριο, γεμάτο ενέργεια και θέληση για ζωή. Θέληση για εξέλιξη, για νέες εμπειρίες. Τι φαεινή ιδέα λοιπόν συλλαμβάνει ένα τέτοιο άτομο τη μέρα που κόβει την αναβολή του; «Θα πάω αλεξίπτωτα». «ΕΣΥ;;;» «Ναι, εγώ» Τι σκατά, αφού μας υποχρεώνουν να πάμε στρατό, γιατί να μην αποκομίσουμε και κάτι; Στην προκειμένη περίπτωση περπάτησα την ωραία πρωία της 30 Ιανουαρίου την πύλη του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Ειδικών Δυνάμεων (ΚΕΕΔ), γνωστού και ως Μεγάλο Πεύκο. Δέχτηκα με χαρά το δωρεάν σετ ξυριστικών έξω απ’την πύλη, χαμογελώντας στις κοπέλες που τα μοιράζανε (εξαίρετη κίνηση marketing…), χαμογελώντας στις φάτσες των ανθρώπων από διάφορα μέρη της ελληνικής διασποράς, στα βλαστάρια τους που γαντζώνονταν στο φουστάνι της εκάστοτε κοπέλας ή μάνας για μια τελευταία φορά πριν τον ενανδρισμό. Δεν χαμογέλασα στο γορίλα με πράσινο μπερέ και τα μεγάλα αυτιά στην πύλη. Δεν ήξερα τι θα μας κάνει με το που μπούμε μέσα (πολύ αργότερα κατάλαβα πως ήταν απλά ο κακομοίρης ΑΜίτης που έκανε υπηρεσία εκείνη τη μέρα, αλλά τέλος πάντων). Περπάτησα την πύλη γεμάτος όνειρα για δωρεάν skydiving και ζωντανό Call of Duty (και sixpack).

Ορίζω το ξύπνημα της δεύτερης ή τρίτης μέρας της θητείας, ως την ουσιαστική αρχή. Ξύπνησα με την εξής ατάκα: «Pε! Μαλάκες, αν δεν είμαστε έξω σε 20′ θα μας γαμήσει». Κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι ακριβώς έδινα στην Ελλάδα. Δεν ήταν οι γυναίκες, δεν ήταν οι τρίχες της κεφαλής, δεν ήταν το κορμάκι μου που πλέον διατίθεντο για σφαγή εν όψει της συνεχούς απειλής μιας στρατιωτικής υπερδύναμης εξ’ ανατολών.. Ούτε καν ο ύπνος δεν ήταν. Αυτό που πραγματικά έτσουξε όταν χάθηκε ήταν το χουζούρεμα. Γαιιμώ το μ’νιί της Περσεφόνιης όπως έλεγε κι ένας Λοχίας που γνώρισα (Και του οποίου την προφορά ίσως πέτυχα)…

Κάποιος σοφός άνθρωπος κάποτε μου είπε πως όταν δυσφορώ με την πραγματικότητα, το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να την αντιμετωπίζω «ως ένα ρόλο που πρέπει να παίξω«. Από το θέατρο ξεκίνησα, πόσο δύσκολο θα’τανε; Σχεδόν τον διαολόστειλα τότε, αλλά στον Ελληνικό Στρατό (Ε.Σ.) συμφώνησα μαζί του. Θα υποδυθώ ένα ρόλο αποφάσισα, τον Καλό και Φιλότιμο Στρατιώτη. Θα φοράω το νεκροτάμπελο στο λαιμό μου μέχρι τη μέρα απόλυσης, και θα προσπαθώ να είμαι σωστός στη δουλειά μου. Εναλλακτικά, τον «Καλό Στρατιώτη'» έμαθα ότι τον λέμε και «Καλό Μαλάκα». Ακολουθώντας το πνεύμα του φιλόδοξου συγγραφέως που δημιούργησα λοιπόν, είπα να γίνω ΔΕΑ (Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός) ή και «Ακόμα Καλύτερος Μαλάκας». Μετά απ’την ορκωμοσία στο ΚΕΕΔ το πλοίο μας έφτασε στην πανέμορφη Κρήτη, για να περάσουμε 4 (ή και τους 5, αναλόγως ειδικότητος) απ’τους έξτρα μήνες εκπαίδευσής μας.

Η άφιξή μου στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού (ΣΕΑΠ) συνοδεύτηκε από τσουχτερό αέρα και σύννεφα. Πιστός στο δόγμα μου, κάθε πρωί παραλάμβανα την ποσότητα κοπριάς που μου αναλογούσε, την κατέβαζα με ευχαρίστηση και ζητούσα περίσσευμα (Η μεταφορά αυτή ουδεμία σχέση έχει με το φαΐ της μονάδας, το καλύτερο που είχα την τύχη να καταβροχθίσω τους 14 αυτούς μήνες σε στρατόπεδο). Η ΣΕΑΠ ήταν Σχολή Αξιωματικών, και ως τέτοια δεν άφηνε τα παιδιά της ν’αποφοιτήσουν δίχως πρησμένα αρχίδια. Δεν πειράζει όμως, έτσι δεν είναι Παναγιωτάκη; Δική σου ιδέα δεν ήταν να γίνεις Δόκεμον;

Σε μια αυθόρμητη και διασκεδαστικότατη – για τους άλλους – έμπνευσή μου, αποφάσισα να ανεβώ στην ιεραρχία. Βλέπετε στα πρότυπα της Σχολής Ευελπίδων, μεταξύ της σειράς μας είχαμε ανώτερους και κατώτερους, με βάση κάποια κριτήρια, κυρίως τα διαγωνίσματα. Με σύνθημα ‘Κάποιοι το τρώνε και δροσίζονται’ έγραψα καλά και κατέληξα μέχρι και 2ος στους 120 της σειράς μου, παίρνοντας το βαθμό του Επιλοχία (‘Επιμαλάκας’).

Έχετε δει ποτέ δουλειά γραφείου; Ε, καμία σχέση. Ως Επιλοχίας υπήρξα υπεύθυνος υπηρεσιών (με άλλα λόγια αυτός που αποφάσιζε για το ποιος θα βγει και ποιος όχι). Προσπάθησα να είμαι δίκαιος με όλους. Να βγούνε όλοι. Προσπάθησα λέμε. Μπορώ να πω ότι τα παρέλαβα πουτάνα και ψιλο-αρκετά-πουτάνα τα άφησα (λιγότερο ίσως, αλλά ποιος νοιάζεται πια…). Λένε ότι ό Αρχιλοχίας (‘Αρχιμ..’), ο νούμερο 1 δηλαδή στη Σχολή είναι ο μπαμπάς του Λόχου κι ο Επιλοχίας η μαμά. Ε, μα το Δία, υπήρξα ‘μαμά’ για 170κάτι σκασμένα (μαζί με την επόμενη σειρά), και μαντέψτε τι: ο Έλλην στρατιώτης είναι ακριβώς αυτό. Πεντάχρονο. ‘Κύριε Εκπαιδευτά πρόγευμα πότε θα φάμε; Κύριε Λοχία να κάνουμε τσιγάρο; Κύριε Επιλοχία τι ώρα θα βγούμε; Κύριε Δόκιμε γιατί πάλι εμένα;’ Μα καλό μου, μα χρυσό μου. Καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα. Όπως και τα πεντάχρονα, παρ’τους τον αέρα με τη μία αλλιώς όσο μεγαλώνουν θα θες να τα πνίξεις…

Μετά το επεισοδιακό πέρας της ΣΕΑΠ σκορπίσαμε στις μονάδες (πόσοι από σας θυμούνται τον Υπολοχαγό Κιόστερ να αναφωνεί ‘Δεν παίζεστε! Για καψόνι μέχρι και την τελευταία μέρα είστε!’ όσο μας έτρεχε γύρω γύρω με τις επίσημες στολές;). Για μένα προς μεγάλη μου χαρά έγινε αυτό που ονειρευόμουν, 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών (2α ΜΑΛ). Μαύρη Μοίρα σα να λέμε… Ως Δόκιμος δουλεύεις, ουσιαστικά, στον Ε.Σ. Πληρώνεσαι, μένεις σπίτι σου. Για να μου μείνουν φράγκα (χα, χα) έμεινα στο Μαρούσι, στη γιαγιά μου. Η ΜΑΛ βρίσκεται στον Ασπρόπυργο. Το δεύτερο, και μεγαλύτερο κομμάτι της θητείας μου λοιπόν αναλώθηκε στο πέρα-δώθε μ’αεροπλάνα και βαπόρια Μαρούσι-Ασπρόπυργος και πίσω. Υπήρξαν και ‘ευχάριστα διαλείμματα’, όπως τα Σχολεία που περάσαμε: Για να γίνουμε ΔΕΑ Ειδικών Δυνάμεων στη Ρεντίνα, και για να γίνουμε Αλεξιπτωτιστές στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών (ΣΧΑΛ), και πάλι Ασπρόπυργο.

Τελικά όμως η ΜΑΛ ήταν αυτή που με πάλιωσε, αυτή που με ‘ωρίμασε’ ως μέλος του Ε.Σ. Πηγαίνοντας εκεί άκουσα ότι ο 1ος Λόχος ήταν ο πιο δύσκολος με τα περισσότερα χωσίματα. Πρόσεχε τι εύχεσαι Παναγιωτάκη, γιατί σου βγήκε αληθινό. 1ος Λόχος Αλεξιπτωτιστών λοιπόν, και ρωτήστε τους στρατιώτες αν δεν το πιστεύετε, αλλά για κάποιο λόγο η προσφώνηση ‘Σκουτέλης!’ ήταν τόσο μα τόοοοσο συνηθισμένη. Ο Υπολοχαγός που διοικούσε λάτρευε να με βλέπει να ιδρώνω, γιατί ειλικρινά έχω ακούσει πάνω από 30 ‘Σκουτέλης!’ σε μια μέρα. Το χειρότερο ήταν όμως τα ‘Ρε Σκουτέλη!’ Ε, αυτό σήμαινε πως μαλακία παίχτηκε και ανεξαρτήτως υπαιτίου θα’τρωγα σκατό. Όσοι από σας έχετε δουλέψει, και κατ’ επέκτασιν όσοι έχετε δουλέψει με παπάρα αφεντικό καταλαβαίνετε. Επαγγελματικές σχέσεις θέλει, τίποτε άλλο. Κι αν όλα πάνε καλά θα γυρίσεις σπίτι στην ώρα σου…

militaire

Τι κρατάμε απ’ όλα αυτά; Τα πάντα; Τίποτε; Εμπειρίες ήθελα όταν μπήκα. Ξέρετε τι παθαίνει όποιος πάει γυρεύοντας εμπειρίες; Τις βρίσκει. Από τις 30 Ιανουαρίου μέχρι και τις 4 Απριλίου (30 Μαρτίου κανονικά, αλλά έκανα και 5 μέρες φυλακή) έχω να παραθέσω ενδεικτικά τα εξής:

Έχω μπει σε φορτηγό Stayer, σε τζιπάκι (καναδέζα), σε ελαστική λέμβο Zodiac, σε αεροσκάφος C-130, και σε ελικόπτερο NH 90.

Έχω μαζέψει αναρίθμητες γόπες και σκουπίδια από κάτω, σε μωσαϊκά, χαλίκια, χορτάρια, πλακάκια, λάσπες.

Έχω νοσηλευτεί με πρησμένο πόδι στο 401 δίπλα σε ΜΑΤατζή που (ναι θα το πω, γιατί ήταν αλήθεια) ΗΤΑΝΕ ΟΚ ΠΑΙΔΙ.

Έχω κάνει σκι στον Παρνασσό με παραλλαγή και έχω συρθεί σε χώμα, λάσπη, γρασίδι, χιόνι, άμμο (στην άμμο δε, ήμουν βρεγμένος).

Έχω κοιμηθεί με σκηνή στους πάγους αλλά και στο έδαφος μοναχός μου στα βουνά της Μακεδονίας.

Έχω πλατσουρίσει σε βρωμόνερα για νιοστή φορά σε μια μέρα και κοιτάζοντας τα βατραχάκια να κολυμπάνε δίπλα μου, μ’ έχει πιάσει νευρικό γέλιο. Έχω ουρλιάξει πατριωτικά συνθήματα, όχι απαραίτητα για το περιεχόμενό τους, αλλά πάνω στην αδρεναλίνη της στιγμής.

Έχω δει περισσότερη εκκλησία σ’ένα χρόνο από το ’95 και έχω μείνει ακίνητος κοιτώντας το ταβάνι για ώρα περιμένοντας να τελειώσει η επιθεώρηση.

Έχω πάρει μέρος σε άγημα αλλαγής Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού στην Ευελπίδων, στην πομπή του Επιταφίου στο Ηράκλειο Κρήτης, σε μια αποτυχημένη παρέλαση 25ης στο Ηράκλειο και μια πετυχημένη στην Αθήνα.

Έχω κουβαλήσει το φέρετρο Δοκίμου πίσω στον τόπο καταγωγής του, ως αντιπροσωπεία για την κηδεία του. Έχω παρελάσει με χαλάζι. Έχω γαυγίσει ‘Προσό-Χή’ σε 170 άτομα και τα’χω δει να υπακούνε (με την 7η μερικές φορές προσπάθεια, το κέρατό σας το τράγιο).

 Έχω κάνει καταρρίχηση, fast rope, ραπέλ, αναρρίχηση, και έχω περάσει στίβο μάχης και εμπόδια αυτοπεποίθησης (όπως ο γνωστός και μη εξαιρετέος Αράπης, για όποιον θυμάται…).

Τελικά έχω ξαγρυπνήσει, αγανακτήσει, γελάσει, κουραστεί, φωνάξει, πυροβολήσει, διασκεδάσει, σημειώσει, συζητήσει, μαλακιστεί, ακόμα και κοιμηθεί μερικές φορές. Δε μοιάζει για κενό έτος προσωπικά, και η λίστα συνεχίζεται.

Θέλω να δώσω τα θερμά μου χαιρετίσματα στην 5η Διμοιρία του 3ου Λόχου Εκπαιδεύσεως στο ΚΕΕΔ, στην 3η Διμοιρία του 1ου και 2ου Λόχου Υποψήφιων Εφέδρων Αξιωματικών στη ΣΕΑΠ, στον 1ο Λόχο της ΜΑΛ, το 342 ΣΒΕΑ (Σχολείο Βασικής Εκπαίδευσης Αλεξιπτωτιστών) και στο ΣΒΕΚ (Σχολείο Βασικής Εκπαίδευσης Καταδρομέα) της σειράς μου στη Ρεντίνα. Γενικά εις οιονδήποτε γνώρισα τους 14 αυτούς μήνες, εύχομαι καλή συνέχεια με ο,τιδήποτε κάνουν στη ζωή τους. Εύχομαι να τους γεμίζει παραπάνω απ’ αυτό που μόλις τελειώσαμε. Θέλω επίσης να ζητήσω συγνώμη σ’οποιονδήποτε αδίκησα, έχωσα, φώναξα, θύμωσα, καψόνιασα (αν και δεν το’κανα συχνά), και τέλος, πραγματικά συγνώμη σε όσους βγήκαν στην αναφορά από μένα. Μα τον Άδη ρε Ραδιόγλου, έπρεπε να βγεις απ’ την παράταξη για να πας ΚΨΜ; Δε μου άφηνες άλλη επιλογή. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όσοι καψοναρίστηκαν εκ μέρους μου καλά πάθανε. Για να φέρατε εμένα (την τρυφερή αυτή ψυχούλα) στο σημείο να σας ρίξω για κάμψεις, μάλλον το αξίζατε…

Ένα πράγμα δεν ανέφερα. Τα αλεξίπτωτα. Ναι πήγα, αλλά; Αυτό δεν ήθελα; Το κατάφερα; Η απάντηση είναι ναι. Αγκιστρώθηκα, πήδηξα, προσγειώθηκα. Κι ανάμεσα στις άλλες αναμνήσεις και συναισθήματα, το να πηδάς με αλεξίπτωτο είναι πολύ ψηλά: κάπου μεταξύ του χειροκροτήματος που παίρνει ο ηθοποιός μετά την παράσταση, και του πρώτου φιλιού. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεσα στο στρατό όμως (και δεν νομίζω κι η τελευταία), οπότε τελικά άξιζε τον κόπο; Άξιζε την υπομονή; Άξιζε την ανάγνωση μέχρι εδώ; Ε, παρ’όλο που μπούχτισα εκεί μέσα, ένα πράγμα θα σας πω. Άκουσα από ένα τυχαίο πως τις προάλλες πέρναγε από Μέγαρα και τους είδε να πέφτουν. Ζήλεψα. Αχ πόσο ζήλεψα…

Ορίστε λοιπόν ένα μικρό (κι ευανάγνωστο ελπίζω) δείγμα του πώς περνάει ένας συγγραφέας στο στρατό. Ο Βίττγκενσταϊν έγραφε φιλοσοφία στα χαρακώματα εν μέσω βομβαρδισμών. Ο Χέμινγκγουέι έφαγε όλμο στη μάπα αλλά έγινε καλά και τσίμπησε και μια νοσοκόμα. Εμένα τι μου μένει; Σημειώσεις. Ένας σκασμός σημειώσεις. Ατάκες, περιστατικά, αστεία, όχι-και-τόσο αστεία. Θα παρακαλούσα οποιονδήποτε με συνάντησε σε κάποιο στάδιο της θητείας μας, να μου στείλει ό,τι έζησε στον Ε.Σ. και πιστεύει πως του κίνησε το ενδιαφέρον. Ό,τι πιστεύει πως δεν πρέπει να ξεχαστεί, πως θα θυμάται μετά από χρόνια. Από ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» μεταξύ στρατιωτών, μέχρι επεισόδια που τον έφεραν στα όρια (τα όρια της κούρασης, της βαρεμάρας, των δακρύων). Οποιαδήποτε ανάμνηση θέλετε να διατηρήσετε, σας παρακαλώ να μου τη στείλετε. Ως συγγραφέας συστήνομαι, ποιος ξέρει λοιπόν, όλο και κάτι θα βγει απ’ αυτό.

Καταλαβαίνω πλέον πως είτε καλός, είτε κακός, είτε μάχιμος, είτε σάπιος, ο χρόνος που περνάει κανείς στη θητεία του, είναι αυτό ακριβώς που τον κάνει ο καθένας. Είναι αυτό που περιμένουμε, αυτό που προσπαθούμε και αυτό που τυχαίνει τελικά στον καθένα μας, αλλά πάνω απ’όλα αυτό που μετράει είναι η αντιμετώπιση που έχουμε απέναντι στην κατάσταση. Γιατί ως γνωστόν οι καταστάσεις δεν καλύπτουν τον άνθρωπο, τον αποκαλύπτουν. Εκτός από μερικές φορές, που τον καλύπτουν με λάσπη…

Έφεδρος Ανθυπολοχαγός (ΠΖ)

Σκουτέλης Παναγιώτης

ΥΓ: Πιο έντονη «στρατιωτική» ανάμνηση; 25 Μαρτίου 2013. Ξεκινάμε να παρελαύνουμε απ’ το πεδίο του Άρεως, περνάμε τον κ. Παπούλια στο αστυνομοκρατούμενο Σύνταγμα και συνεχίζουμε προς Ομόνοια όπου ήρθε κόσμος και μας είδε (και μας χειροκρότησε). Μες στο πλήθος είδα μια πανέμορφη Ασιάτισσα (υποθέτω Ιαπωνία). Της έκλεισα το μάτι, μου χαμογέλασε. Και τόσο απλά, οι αμέτρητες ώρες παρέλασης, έπιασαν τόπο.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Αλέξανδρος

    Γράφεις ωραία ρε μπαγάσα και με γύρισες πίσω όταν ήμουν και εγώ δόκιμος.. εγώ βέβαια ήμουν ΔΕΑ (Ο) οπότε δεν έκανα όσα εσύ αλλά αντ αυτού έχασα 6 μήνες από τους 17 κάνοντας χαρτοπόλεμο… Αλλά μπορώ να σε καταλάβω. Τα συνεσθήματα η αδελφοσύνη και γενικά η όλη εμπειρία με κάνανε «στρατόκαυλο»… Άνετα ξαναγυρνούσα ΣΕΑΠ και Λήμνο… για το ΓΕΣ δεν θα έλεγα το ίδιο. Εκεί την τρέλα δεν μπορείς να την φέρεις βόλτα γιατί έρχεται από ψηλά… Τέλος θα έλεγα ότι η θητεία μου είχε τρία σκέλη. Στην ΣΕΑΠ τρέχεις σε μαραθώνιο είναι ένας αγώνας αντοχής (όπου όλοι σπάνε στο τέλος και από εκεί μαθαίνεις). Η Λήμνος είναι σαν να παίζεις ντάμα (χαλαρό παιχνίδι αλλά τα λάθη κοστίζουν). Το ΓΕΣ…. αυτό το γες εκεί απλά παίζεις τένις.. Με το που βλέπεις που πάνε τα λεφτά και πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό το φιάσκο σου έρχεται να γυρίσεις στην Λήμνο κολυμπόντας και να κλειστείς σε ένα φυλάκιο μέχρι να τελειώσει η θητεία σου… 🙂

  • Έντονες οι αναμνήσεις της στρατιωτικής θητείας. Ίσως για αυτό το λόγο αυτό όλοι οι λογοτέχνες ξεκινούν το έργο του με κείμενα για το στρατό… Καλή πάντως προσπάθεια
    Ένας παλιός Επχίας της ΣΕΑΠ

  • Δημήτρης Παπαπαύλου

    Α ρε Σκουτέλη! Η σταδιοδρομία μου ως ΔΕΑ (ΠΖ) στη ΜΑΛ ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ η ίδια με τη δικιά σου (με εξαίρεση τη χειμερινή στον Παρνασσό γιατί με έστειλαν εκπαιδευτή στο ΚΕΕΔ). Είναι σα να έγραψες το κείμενο που δεν είχα την υπομονή (και τα skills) να γράψω ο ίδιος. Παρεπιπτόντως ποιός είναι λοχαγός στον ΛΑΕ (πρώτο) ? Εγώ ήμουν στον δεύτερο με Γαζαριάν τότε. Επίσης ο Πενιάς ο ΕΠΟΠ είναι ακόμα εκεί? Μαζί είμασταν δόκιμοι και μετά έμεινε ΕΠΟΠ

  • Γιαννης Μ.

    Πολυ καλα τα λες και με πηγες 13 χρονια πισω!!!

    Αυτο που κραταω και τα λεει ολα ειναι αυτο :

    «….ο χρόνος που περνάει κανείς στη θητεία του, είναι αυτό ακριβώς που τον κάνει ο καθένας. Είναι αυτό που περιμένουμε, αυτό που προσπαθούμε και αυτό που τυχαίνει τελικά στον καθένα μας, αλλά πάνω απ’όλα αυτό που μετράει είναι η αντιμετώπιση που έχουμε απέναντι στην κατάσταση. Γιατί ως γνωστόν οι καταστάσεις δεν καλύπτουν τον άνθρωπο, τον αποκαλύπτουν.»

    μια παλιοτερη μαμα του 2ου λοχου ΣΕΑΠ (2000ΣΤ)
    και
    Έφεδρος Ανθυπολοχαγός (Ο)
    Γιαννης Μ.

  • Πάνος Φ

    …συνΑΔΕΛΦΕ ….τα είπες ολα και τα είπες ωραία…

    ΠΑΝΟΣ Φ
    ΕΦ. ΑΘΛΓΟΣ (ΠΖ)
    231 ΣΕΑΠ

  • παναγιωτης κοκολιος

    καλησπερα,καταδρομεας αλεξιπτωτιστης κοκολιος παναγιωτης 2011 Δ’εσσο ! μονο να παρουσιαστω θα μπορουσα σε ενα παλικαρι τοσο καλο και βεβαια σε μια πολυ καλη ψυχη …δεν ξερω αν με θυμασαι ημουν στην σχαλ αλλα ειχαμε μιλησει παρα πολλες φορες οταν ειρθες στον 1ο λοχο…. ευχομαι να εισαι καλα και παντα να γραφεις τετοιες ιστοριες !!!!

  • παναγιωτης κοκολιος

    και επισης εχω να προσθεσωωω πως μαζι περασαμε και ΣΒΕΑ οποτε μαζι εχουμε ριξει και αρκετο ιδρωτα !!!!

  • Παναγιώτης Σκουτέλης

    Πρώτον να ξεκινήσω λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα θερμά σας σχόλια. Χαίρομαι που η κατάθεσή μου αυτή σας άγγιξε, όσο πολύ ή λίγο κι ήταν αυτό. Γράφω έπειτα από μία υπόδειξη που μου έγινε σε σχόλιο αναγνώστη στο facebook. Συγκεκριμένα, λέω στο κείμενο πως η παρέλαση στην Αθήνα ξεκινάει από το Πεδίο του Άρεως, ενώ στην πραγματικότητα, είναι από το Ζάππειο. Μια ζωή τα μπέρδευα αυτά τα δύο, και δυστυχώς το άρθρο έχει πλέον ανεβεί οπότε δεν μπορώ να το διορθώσω. Τον ευχαριστώ πάντως που το έφερε στην αντίληψή μου.

  • Απόστολος Ζ

    Μόνο και μόνο αυτός ο τρόπος που γράφεις με ξύπνησε, με γέμισε, με ενθουσίασε, με συγκίνησε και με παρακίνησε να ακολουθήσω κι εγώ τη δική σου πορεία μπαίνω με τη Δ’ ΕΣΣΟ του 2014 σε μια εβδομάδα.

    Σ’ευχαριστώ φίλε!

  • Θεκλη βενερη

    Θα σου φανεί παράξενο που σου γράφει μια γυναικα αλλά σήμερα 21/06/2016 ο γιος μου παρουσιάσετε στην σχολή αξιωματικών στο Ηράκλειο και αυτός όπως εσύ μπήκε .με όνειρο να φορέσει τον πρασινο μπερέ και να παει αλεξίπτωτα δεν γνωρίζω αν φεύγοντας τρελαμενος γυρίσει τρελός θέλω να ελπίζω γέρος και ποιο δυνατός με αυτά που εχεις γράψει με εβαλες σε μια αγωνία ,επειδή όμως δεν μπορω να κάνω κάτι λέω » Ολα καλά θα πάνε»

  • Πανος

    2011 Β ΕΣΣΟ .ΣΕΙΡΑ 315.ΚΕΕΔ-ΣΕΑΠ-ΣΑΜΟΣ. ΕΦ.ΑΝΘΠΛΧΓΟΣ (ΠΖ). ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΩ.ΠΟΛΛΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

  • Για μια στιγμή νόμιζα ότι περιγράφεις την θητεία μου με την διαφορά ότι εγώ ήμουν στα τεθωρακισμένα. Σαν παλιά μαμά της ίλης υεα δηλώνω οτι πέρασα καλύτερα σαν αλφας απ οτι σαν βητας. Μέτα τις 3 το μεσημέρι γινόταν το έλα να δεις, ερωτήσεις παντός τύπου από καμιά 80 πεντάχρονα λες και είχα 20 χρόνια προϋπηρεσία στον Ε.Σ.( ακόμα και από τον υπηρεσιακό δκτη της ίλης). Για δυο μήνες ήμουν σίγουρα το πιο δημοφιλές όνομα στην ίλη και είχα γίνει και εσωτερικό αστείο μεταξύ των μονίμων αξιωματικών της ίλης σε φάση οτι έφταιγα ακόμα και για τον κακό καιρό (λάμβανα βέβαια ειδική μεταχείριση σε πολλά θέματα αλλά δεν το λέμε). Κορυφαίες μου κούκου ρουκου στιμγες να με παίρνουν τηλέφωνο στις 5 το πρωί και να ρωτάν γιατί άργησε η αλλαγή, αξιωματικός με θητεία στο Αφγανιστάν να με ρωτά ρε μλκ τώρα τι κάνουμε λόγω λειψανδρίας σε πυρκαγιά και όταν κατάφερα τον τωρινό δκτη της ΣΣΑΣ να αγχωθει και να λέει άσε τις τυπικότητες καίγεται ο κώλος μας τώρα και άλλα τέτοια.
    Έφεδρος Ανθυπίλαρχος Τερζής

  • 1994 ήταν όταν αποφοίτητισα από την ΣΕΑΠ και αμέσως μετά από την Ρεντίνα. Σαν να μην άλλαξε τίποτα από τότε! Τα ίδια ευρτάπελα…τα ίδια γεγονότα σφυρηλάτησαν κόσμο και κοσμάκη.

    Διάφορες ορολογίες άλλαξαν…όπως το Δόκεμον…που εμείς δεν το λέγαμε ποτέ….γιατί δεν υπήρχαν τα Πόκεμον το 1994 αλλά….ο Αράπης….παρέμεινε ο ίδιος….23 χρόνια μετά!

    Να είμαστε όλοι καλά να τα θυμόμαστε!!

    Έφεδρος Λοχαγός (ΠΝ)
    225 – 93Δ ΕΣΣΟ.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.