Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ανθολογία αγαπημένων ποιημάτων (11) | Σέρτζο Κορατσίνι

Η εγκατάλειψη του φτωχού συναισθηματικού ποιητή

Ι

Γιατί εσύ με λες ποιητή;
Εγώ δεν είμαι ποιητής.
Είμαι απλώς ένα μικρό παιδί που κλαίει.
Βλέπεις, μονάχα δάκρυα έχω να προσφέρω στη Σιωπή.
Γιατί εσύ με λες ποιητή;

ΙΙ

Οι λύπες μου είναι φτωχές, συνηθισμένες λύπες.
Οι χαρές μου υπήρξαν απλές,
τόσο απλές που θα κοκκίνιζα αν έπρεπε να τις εξομολογηθώ.
Σήμερα λέω να πεθάνω.

ΙΙΙ

Θέλω να φύγω μόνο γιατί είμαι κουρασμένος,
μόνο γιατί οι μεγάλοι άγγελοι
στα τζάμια των καθεδρικών
με κάνουνε να τρέμω από αγωνία και αγάπη.
Μονάχα γιατί είμαι τώρα πια
σαν τον καθρέφτη εγκαταλελειμμένος
σαν τον φτωχό και μελαγχολικό καθρέφτη.
Βλέπεις ότι δεν είμαι ποιητής:
είμαι θλιμένο -ένα παιδί που θέλει να πεθάνει

IV

Αχ, με τη θλίψη μου μην απορείς!
Και μη ρωτάς-
δεν ξέρω να σου πω άλλο από μάταια λόγια
Θεέ μου τόσο μάταια
που θά’θελα σαν τον ετοιμοθάνατο να κλάψω.
Τα δάκρυά μου θα κυλούσαν
σαν να ξεκόκκιζαν ένα ροζάριο από λύπη
μπρος στην ψυχή μου που πονάει εφτά φορές.
Αλλά και πάλι δεν θα ήμουν ποιητής.
Θα ήμουν απλώς ένα παιδάκι, γλυκό και σκεφτικό
που του ήρθε να προσευχηθεί, έτσι όπως τραγουδά κι όπως κοιμάται

V

Κάθε ημέρα της σιωπής και του Χριστού γίνομαι κοινωνός.
Και της σιωπής οι ιερείς είναι οι θόρυβοι,
αφού χωρίς αυτούς δεν θα είχα αναζητήσει τον Θεό, δεν θα τον είχα βρει

VI

Κοιμήθηκα απόψε με τα χέρια σταυρωμένα
Μου φάνηκε πως ήμουνα ένα μικρό, γλυκό παιδί
που όλοι οι θνητοί το είχανε ξεχάσει,
λεία φτωχή και τρυφερή για τον πρώτο τυχόντα.
Και επιθύμησα να με πουλήσουν
να με χτυπήσουν
να μ’αναγκάσουν να νηστέψω
για να μπορώ να κλάψω ολομόναχος
απογοητευμένος και θλιμένος
σε μία σκοτεινή γωνιά

VII

Εγώ αγαπάω των πραγμάτων την απλή ζωή
Πόσα πάθη είδα να ξεδιπλώνονται αργά
με κάθε πράγμα που χανόταν!
Αλλά εσύ δεν με καταλαβαίνεις και χαμογελάς.
Σκέφτεσαι άρρωστος πως είμαι.

VIII

Ω, είμαι άρρωστος πραγματικά!
Πεθαίνω λίγο λίγο κάθε μέρα.
Βλέπεις, όπως πεθαίνουνε τα πράγματα.
Λοιπόν δεν είμαι ποιητής.
Ξέρω ότι για να σε πούνε ποιητή
χρειάζεται να ζεις άλλη ζωή!
Θεέ μου το μόνο που γνωρίζω εγώ είναι πώς να πεθάνω.
Αμήν

Σέρτζο Κορατσίνι (1886-1907)
(μετάφραση Λητώ Σεϊζάνη)

(Από την ποιητική συλλογή Piccolo libro inutile του 1906)

To πρωτότυπο ποίημα:Διαβάστε τη συνέχειαΚλείσιμο

I

Perché tu mi dici: poeta?
Io non sono un poeta.
Io non sono che un piccolo fanciullo che piange.
Vedi: non ha che le lagrime da offrire al Silenzio.
Perché tu mi dici: poeta?

II

Le mie tristezze sono povere tristezze comuni.
Le mie gioie furono semplici,
sempilci così, che se io dovessi confessarle a te arrossirei.
Oggi io penso a morire.

III

Io voglio morire, solamente perché sono stanco;
solamente perché i grandi angioli
su le vetrate delle cattedrali
mi fanno tremare d’amore e di angoscia;
solamente perché, io sono, oramai,
assegnato come uno specchio,
come un povero specchio melanconico.
Vedi che io non sono un poeta:
sono un fanciullo triste che ha voglia di morire.

IV

Oh, non meravigliarti della mia tristezza!
E non domandarmi;
io non saprei dirti che parole così vane,
Dio mio così vane,
che mi verrebbe da piangere come se fossi per morire.
Le mie lagrime avrebbero l’aria
di sgranare un rosario di tristezza
davanti alla mia anima sette volte dolente
ma io non sarei un poeta;
sarei semplicemente, un dolce e pensoso fanciullo
cui avvenisse di pregare, così, come canta e come dorme.

V

Io mi comunico del silenzio, cotidianamente, come di Gesù.
E i sacerdoti del silenzio sono i romori,
poichè senza di essi io non avrei cercato e trovato il Dio.

VI

Questa notte ho dormito con le mani in croce.
Mi sembrò di essere un piccolo e dolce fanciullo
dimenticato da tutti gli umani,
povera tenera preda del primo venuto;
e desiderai di essere venduto,
di essere battuto
di essere costretto a digiunare
per potermi mettere a piangere tutto tutto solo,
disperatamente triste,
in un angolo oscuro.

VII

Io amo la vita semolice delle cose.
Quante passioni vidi sfogliarsi, a poco a poco,
per ogni cosa che se ne andava!
Ma tu non mi comprendi e sorridi.
E pensi che io sia malato.

VIII

Oh, io sono veramente malato!
E muoio, un poco, ogni giorno.
Vedi: come le cose.
Non sono, dunque, un poeta:
io so che per esser detto: poeta, conviene
viver ben altra vita!
Io non so, Dio mio, che morire.
Amen.

Σημ.:  Εκπρόσωπος του ρεύματος του «κρεπουσκολαρίσμο», o Σέρτζο Κορατσίνι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1886 και πέθανε στην ίδια πόλη το 1907 από φυματίωση. Παρά το γεγονός ότι η ζωή του υπήρξε σύντομη, ο Κορατσίνι πρόλαβε να αφήσει μερικά σημαντικά ποιήματα.

Για να διαβάσετε άλλα ποιήματα αυτής της ανθολογίας, παρακαλώ κάνετε αναζήτηση με τη λέξη «ανθολογία».

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.