Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Δεν έχω εικόνα

neige_tele

Όταν επισκέφτηκα ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως στην Γερμανία, άρχισα να κλαίω πριν ακόμα περάσω την πύλη με τα συρματοπλέγματα. Μου ήρθαν στο μυαλό όλες οι εικόνες από τις ταινίες με το δράμα των Εβραίων: «Η εκλογή της Σόφι», «Η λίστα του Σίντλερ», «Η ζωή είναι ωραία» και τόσες άλλες. Τα βιβλία που είχα διαβάσει, οι δραματικές αφηγήσεις των επιζώντων, όλ’αυτά με έκαναν να κλάψω με μαύρο δάκρυ πριν ακόμα αντικρύσω τους θαλάμους και τα κρεματόρια. Έκλαιγα χωρίς να έχω δει τίποτα, μόνο με τη δύναμη της εικόνας.

Τώρα τελευταία διάβασα κάπου ότι στις εκκαθαρίσεις του ο Στάλιν εξόντωσε, μεταξύ των άλλων ανθρώπων, και 38.000 Έλληνες στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας της Σιβηρίας. Ο αριθμός μου φάνηκε τεράστιος αλλά για κάποιο παράξενο λόγο δεν μπόρεσα να κλάψω γι’αυτούς. Είχα πάρει μια γεύση απ’τα κάτεργα, τα γκουλάγκ, χάρη σε κάποια βιβλία του Σολζενίτσυν που είχα διαβάσει και ιδιαίτερα από το ημερολογιακό «Μια μέρα στη ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς». Αλλά δεν είχα εικόνα. Δεν υπήρχαν ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, άρθρα σε εφημερίδες, το υλικό ήταν λίγο. Στ’αλήθεια θά’θελα να κλάψω για αυτούς τους Έλληνες, και όλους τους άλλους φυσικά, που έχασαν τη ζωή τους το 1937 στα στρατόπεδα της Κολιμά, θα ήθελα να τους τιμήσω μ’ένα δάκρυ, αλλά δεν είχα εικόνα. Αν είχαν γραφτεί χίλια βιβλία, αν είχαν γυριστεί χίλιες ταινίες, θα είχα εικόνα.

Δεν έχω εικόνα ούτε για τα «αμελέ ταμπουρού», τα απάνθρωπα τάγματα εργασίας των Τούρκων στα οποία οδηγήθηκε ο παππούς μου και ο αδελφός του το ’22. Δεν άνοιξαν ποτέ το στόμα τους να μιλήσουν γι’αυτά όταν κατάφεραν να γλυτώσουν και να γυρίσουν στην Ελλάδα. Μόνο στον ύπνο τους, στους εφιάλτες τους έβλεπαν τους Τούρκους να τους καταδιώκουν και να τους βασανίζουν και φώναζαν με απόγνωση. Γι’αυτά τα γεγονότα κάτι διάβασα στον Βενέζη και στα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, κάτι είδα στο «1922» του Κούνδουρου.

Δεν έχω εικόνα ούτε για τα δυό αδέλφια της προγιαγιάς μου που τα σούβλισαν οι Τούρκοι. Τα βλέπω σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, δυο νέα κι όμορφα παλληκάρια, με τα καλά τους κοστούμια, να κοιτάζουν βλοσυρά τον φακό σε κάποιο φωτογραφείο της Κωνσταντινούπολης σαν να ξέρουν τι τους περιμένει. Αλλά είναι η μοναδική τους εικόνα. Κι έχει αρχίσει να ξεθωριάζει με τον χρόνο, να κιτρινίζει κάτω απ’το τζάμι, μέσα στην παλιά κορνίζα.

Λητώ Σεϊζάνη

Η Λητώ Σεϊζάνη είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Έχει σπουδάσει Ιταλική φιλολογία και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές μετάφρασης. Έχει εργαστεί σαν μεταφράστρια σε διάφορα περιοδικά και σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Έχει δημοσιεύσει τέσσερις ποιητικές συλλογές και έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, έργα των Τόμας Χάρντυ και Τζοβάννι Βέργκα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και το πρώτο της παιδικό βιβλίο με τίτλο "Η έξυπνη πριγκίπισσα". Συνεργάζεται από την αρχή με το P&I ως επιμελήτρια και αρθρογράφος. Μπορείτε να διαβάσετε κείμενά της στο site της.

Σχολιάστε το άρθρο

  • Ντάτη Λουλοπούλου

    Το άρθρο της κ.Σειζάνη είναι εξαιρετικό. Πριν 40 χρόνια επισκέφθηκα το Νταχάου και βίωσα παρόμοια συναισθήματα…Είναι κρίμα οι νεώτερες γενιές να αγνοούν τμήματα της ιστορίας τους: ελπίζω οτι στην ψηφιακή εποχή, παρόμοια άρθρα να γίνουν το έναυσμα για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για αναζήτηση της αλήθειας.

  • Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας. Είναι αλήθεια ότι η ψηφιακή τεχνολογία μας παρέχει πολλά μέσα για να γνωρίσουμε όλες τις διαστάσεις της Ιστορίας, της ελληνικής και της παγκόσμιας.

  • ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΕΠΠΟΥ

    Κι εγώ κλαίω και ντρέπομαι συνάμα, κ. Λητώ Σεϊζάνη για όλους τους παλαιούς, νεώτερους και σύγχρονους χαμένους, σφαγιασμένους όπου γης, ημεδαπούς και αλλοδαπούς συνανθρώπους μας! Από τις αφηγήσεις και τις σιωπές των δικών μας φτιάχνουμε εικόνες, παραστάσεις και χτίζουμε τη δική μας ανθρώπινη (;) ή απάνθρωπη ζωή και ιστορία την προσωπική και την παγκόσμια… Για να αποκτήσετε μια κάποια εικόνα για αυτές τις ιστορίες, θα σάς συνιστούσα να μελετήσετε επίσης το: «ΓΚΙΑΚ» διηγήματα του Δημοσθένη Παπαμάρκου, εκδόσεις αντίποδες (αυτό θα το βρείτε σίγουρα σε όλα τα βιβλιοπωλεία) και το: «ΚΡΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ» της Μπέρρυς Ναχμία, εκδόσεις Κάκτος (εξαντλημένο βιβλίο). Ευχαριστούμε. Αναστασία Ζέππου

    • Αγαπητή κα Ζέππου, πάντα με συγκινείτε με τα σχόλιά σας. Τα δύο βιβλία που αναφέρετε τα έχω ακουστά, ελπίζω πως θα έρθει η στιγμή που θα μπορέσω να τα διαβάσω. Σας ευχαριστώ πολύ.

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.