Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Ανθρωπιστική κρίση

L4CZ9VTR4O

Η αμετροέπεια είναι χαρακτηριστικό ημών των Ελλήνων και κατά καιρούς όλοι μας ρέπουμε προς την υπερβολή. Λίγο καιρό πριν ακούγαμε διάφορους πολιτικούς και δημοσιογράφους να ξελαρυγγίζονται για την ανθρωπιστική κρίση που υπήρχε στη χώρα μας. Πράγματι είχαν αρχίσει να εμφανίζονται συσσίτια απόρων, όπως συνέβαινε ήδη εδώ και χρόνια σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Αλλά όταν μιλάει κανείς για ανθρωπιστική κρίση πρέπει να εννοεί λιμούς στην Υεμένη, λοιμούς στην Ασία ή στην Αφρική και τέτοια γεγονότα.  Τώρα βέβαια που ήρθαν οι πρόσφυγες από την Συρία πήραμε μια ιδέα του τι σημαίνει στην πραγματικότητα ανθρωπιστική κρίση και καταλάβαμε σε πόσο καλύτερη θέση βρισκόμασταν εμείς.

Aλλά υπάρχουν και χειρότερα. Στην Μαυριτανία,  μια χώρα της Αφρικής που δεν πολυακούγεται αν και είναι τεράστια σε έκταση (το μεγαλύτερο μέρος της το καταλαμβάνει ένα τμήμα της Σαχάρας), υπάρχει ακόμα και σήμερα δουλεία. Θεωρητικά το 1981, η Μαυριτανία κατήργησε την δουλεία –ήταν η τελευταία χώρα στον κόσμο όπου υπήρχε ακόμα αυτό το έθιμο. Στην πράξη, όμως, η δουλεία δεν καταργήθηκε τελικά, οπότε κατόπιν πιέσεων της διεθνούς κοινότητας το 2007 η κυβέρνηση της χώρας πέρασε ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίον οι δουλέμποροι θα έπρεπε να διώκονται. Αλλά και πάλι δεν έγινε τίποτα παρά τους αγώνες που δίνουν διάφορες οργανώσεις όπως η sos-esclaves.com

Οι σύγχρονοι σκλάβοι της Μαυριτανίας ανήκουν στην φυλή των Haratins που ονομάζονται και μαύροι Μαυριτανοί, σε αντίθεση με τους Bidhans, τους λεγόμενους λευκούς Μαυριτανούς, τους οποίους υπηρετούν.

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η δουλεία εξακολουθεί να υφίσταται σ’αυτή τη χώρα, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι έχει εξαλειφθεί μια για πάντα.

Οι σκλάβοι δεν γνωρίζουν άλλου είδους ζωή, κατ’αρχήν διότι είναι αναλφάβητοι και ζουν σε απόλυτη φτώχεια σε δυσπρόσιτες περιοχές. Δεύτερον είναι δύσκολο να εφαρμοστούν οι νόμοι μέσα στην έρημο. Ακόμα και αν οι άνθρωποι αυτοί απελευθερωθούν, δεν θα έχουν τα μέσα να επιβιώσουν οπότε συνεχίζουν να εξαρτώνται από τους αφέντες τους που τους παρέχουν τροφή και ρούχα. Επίσης, αν το σκάσουν, θα πρέπει ν’αφήσουν πίσω τους την οικογένειά τους. Κάποιοι από αυτούς, και για λόγους θρησκευτικούς, πιστεύουν πως η δουλεία είναι κάτι φυσιολογικό. Μια θρησκευτική παρερμηνεία τους κάνει να θεωρούν ότι ο παράδεισός τους είναι συνδεδεμένος μ’εκείνον του αφέντη τους οπότε αν είναι υπάκουοι θα πάνε στον παράδεισο.

Τέλος, σύμφωνα με τους νόμους της Μαυριτανίας, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις δεν μπορούν να κάνουν μήνυση για λογαριασμό των σκλάβων, οι σκλάβοι οι ίδιοι θα πρέπει να καταθέσουν μήνυση, πράγμα αδύνατον εφ’όσον είναι αναλφάβητοι.

«Eσείς πόσους σκλάβους έχετε στην υπηρεσία σας;» Αυτός είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε η οικονομολόγος Evi Hartmann για να μας ευαισθητοποιήσει απέναντι στους κατοίκους του Τρίτου Κόσμου που εργάζονται για μεροκάματα πείνας, περίπου σαν σκλάβοι των Δυτικών. Από τον καφέ που πίνουμε, από τα φτηνά μας μπλουζάκια και τζην μέχρι τα σμάρτφον και τα τάμπλετ, όλα τα προϊόντα από τα οποία εξαρτάται η ευζωία μας, κατασκευάζονται σε μακρινές χώρες υπό τέτοιες συνθήκες. Η συγγραφέας μας προτρέπει να γίνουμε πιο ευσυνείδητοι καταναλωτές ώστε να εξαλειφθεί σιγά σιγά και αυτό το είδος σκλαβιάς.

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.