Έχετε δημιουργική σκέψη; Σας αρέσει να μοιράζεστε τις γνώσεις σας και να διευρύνετε τους ορίζοντές σας; Αν ναι, τότε το People & Ideas είναι για σας. Μπορείτε απλώς να γίνετε αναγνώστης του ή να κάνετε ένα παραπάνω βήμα: να γίνετε επιμελητής περιεχομένου ή δημιουργός περιεχομένου. Έτσι παρακολουθείτε, δημιουργείτε, βιώνετε και μεταδίδετε την μάθηση αεί διδασκόμενοι προς όφελος όλων.

Δεν λες κουβέντα για τον βασιλιά των γερανιών!

 

Ούτε για τα σεμινάρια φονικής γραφής σε μια αστική οικία στο Χαλάνδρι!

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος και ο υπότιτλος ενός φιλόδοξου αστυνομικού μυθιστορήματος. Στην περίπτωσή μας όμως είναι απλά η συρραφή τεσσάρων τίτλων ελληνικών μυθιστορημάτων της νεώτερης εσοδείας. Επίσης, είναι το απόσταγμα των πρόσφατων μου αναγνώσεων σε αυτό το λογοτεχνικό είδος, την αστυνομική λογοτεχνία, και ως απόσταγμα δεν ενέχει θέση κριτικής παρουσίασης αλλά περισσότερο αισθήματος ικανοποίησης από την ανάγνωσή τους.

Η αλληλουχία της ανάγνωσης προέκυψε τυχαία, εννοείται, πρώτος διαβάστηκε ο αγαπημένος μου Πέτρος Μάρκαρης και τα «Σεμινάρια φονικής γραφής» (εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ). Έχω την αίσθηση ότι και τον τηλεφωνικό κατάλογο να μας παρουσιάσει ο Μάρκαρης θα το κάνει, με τον τρόπο του, best seller.  Αυτή τη φορά ο οικείος μας αστυνόμος Χαρίτος πρώτον, παίρνει προαγωγή και δεύτερον, ετοιμάζεται να γίνει παππούς!  Εδώ οφείλω να πω ότι για μένα ο Χαρίτος  ό,τι και να κάνει, όπου και να μπλέξει, σε αληθοφανείς ή όχι υποθέσεις, μου αρκεί που έχει την Αδριανή και τα γεμιστά της καθώς και το- τα πήρα στο κρανίο- θυμικό του! Στα «Σεμινάρια φονικής γραφής» είναι σαφές ότι αυτό το θυμικό το ελέγχει κάπως καλύτερα καθώς ωριμάζει με τα χρόνια- τί ωριμάζει, γερνάει λέμε ο Χαρίτος και σε λίγο θα πάρει σύνταξη. Και εμείς οι θαυμαστές του; Τί θα κάνουμε μετά;

Μετά : απλά και ενδεχομένως κυνικά, βρίσκουμε νεώτερους αστυνόμους!

  Μιράντα Βατικιώτη και «Το μυστικό του Βασιλιά των Γερανιών», (εκδόσεις ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ), «Ένα ημερολόγιο εξιχνίασης φόνου» όπως αναφέρει και στο εξώφυλλο. Ο Χαρίτος εδώ λέγεται Γιώργος Παπαδόπουλος, ένας μοναχικός, σοφιστικέ 40ρης αστυνόμος του τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής-της γνωστής μας ΓΑΔΑ-, με μια  ελληνίδα μάνα να του τα πρήζει και ένα «σαίνι» βοηθό που είναι ένας κάγκουρας με χρυσή καρδιά. Οι μορφές τους σκιαγραφούνται όμορφα, αποσπώνται από το χαρτί και αποκτούν οντότητα, χιούμορ και απολαυστική ελληνικότητα. Πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη,  σύγχρονη, στην Αθήνα της λιτότητας και των κάθε είδους περικοπών, λίγο χαοτική, κάποιες σελίδες λιγότερες δεν θα με χάλαγαν. Σε κάθε περίπτωση ένα ανάγνωσμα 451 σελίδων που δεν το αφήνεις από τα χέρια σου!

Μου αρέσουν τα μυθιστορήματα της Ισμήνης Καπάνταη γιατί είναι αυτό που χαρακτηρίζω (σε κακά ελληνικά) σαν «διαβαστερά».  Στην «Αστική οικία στο Χαλάνδρι» (εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ) η συγγραφέας αναμετριέται, αν δεν απατώμαι για πρώτη φορά, με την αστυνομική λογοτεχνία. Η πλοκή διαδραματίζεται στην Αθήνα-προ κρίσης, όπου το χρήμα ρέει ακόμη άφθονο για πολλούς. Η Καπάνταη απλώνει με μαεστρία την τράπουλα των χαρακτήρων στο μισό, ακριβώς, βιβλίο. Μου γεννήθηκε η απορία μια στιγμή, καλά για πόσο ακόμη θα μας παρουσιάζει νέους χαρακτήρες; Ώσπου έφτασα στη μέση και ξαφνικά, στοπ. Δεύτερο μέρος, το έγκλημα. Η ταχύτητα της αφήγησης ανεβαίνει, γίνεται ασθματική, αποσπασματική, σπαράγματα απολογιών, γρήγορο ξεσκαρτάρισμα υπόπτων και ένα τέλος ψιλοαναμενόμενο και βιαστικά, μου φάνηκε, ολοκληρωμένο αφήνοντας, για τους ρέκτες των αστυνομικών, μερικά κενά.

Μάκης Μαλαφέκας και «Δεν λες κουβέντα» (εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ).  Μου συνέστησαν να  το διαβάσω, μιας και ήταν παλιός μαθητής  στο σχολείο που εργάζομαι.  Ξεκίνησα να το διαβάζω διστακτικά και το τελείωσα σε χρόνο dt. Απνευστί που λένε! Σύγχρονο, σε τόπο και χρόνο καθορισμένο – Αθήνα, καλοκαίρι 2017, το καλοκαίρι της DOCUMENTA- με ήρωα ένα συγγραφέα ( τον τυχαίο μ@λ@κα όπως αυτοπροσδιορίζεται στο βιβλίο) που εμπλέκεται σε μια υπόθεση εξαφάνισης ενός πίνακα. Με αυτή την αφορμή ο Μαλαφέκας ξεδιπλώνει μια ιστορία σπιντάτη, γεμάτη χιούμορ και μπηχτές περί σύγχρονης τέχνης που τσακίζει κόκκαλα. Τραβηγμένη μεν από τα μαλλιά, αλλά και με πολλές αναφορές στο εμπλεκόμενο, διαπλεκόμενο, καλλιτεχνικό και οργανωτικό περιβάλλον της Documenta.

Άλλωστε και η ίδια η ιστορία της Documenta τραβηγμένη από τα μαλλιά δεν ήταν; – θα θυμόσαστε ασφαλώς τι είδαν τα ματάκια μας στις περυσινές εκδηλώσεις τέχνης, happenings, installations κλπ ανά την Αθήνα και αλλού, όπου οι επεξηγηματικές λεζάντες των περισσοτέρων εκθεμάτων, γραμμένες σε κάτι υβριδικά ελληνικά, ήταν σε πολλές περιπτώσεις μεγαλύτερες από τα ίδια τα έργα!

 Μάρκαρης-Βατικιώτη, Καπάνταη, Μαλαφέκας.

Ελληνική αστυνομική λογοτεχνία

Σχολιάστε το άρθρο

Αφήστε ένα σχόλιο

Σας άρεσε το άρθρο; Πείτε μας τη γνώμη σας.