Is your thinking creative? Do you enjoy sharing your knowledge and widening your horizons? If yes, People & Ideas is for you. Simply be a reader or make one step further: participate and become a content curator or a content creator. With P&I, you follow, edit, create, experience and broadcast lifelong learning for everyone’s benefit.

Post a comment

  • Φαίδρα Σίμιτσεκ

    Έπιασες μεγάλο, δύσκολο αλλά πολύ ενδιαφέρον θέμα. Θα τολμήσω να πω, και με διορθώνεις αν είναι, τα εξής:
    Η σχιζοφρενική διάσταση του νέο Έλληνα παγιδευμένος μεταξύ δυο διαμετρικά αντίθετων παραδόσεων, που αδυνατεί να λύσει την κατάσταση, είναι ένα οντολογικό πρόβλημα που τελικά καθορίζει την κοινωνία, τον δυναμισμό της και προς τα που βαδίζει. Πώς έβλεπε ο Καστοριάδης (που ήταν και ψυχαναλυτής) την εξέλιξή και λύτρωσή μας; Μιλάμε πραγματικά για δίλημμα ή πρότεινε δρόμο σύνθεσης;
    Απ΄την άλλη μήπως και ο Δυτικός είναι σ’ ένα υπαρξιακό σταυροδρόμι, ίσως λιγότερο βαθύ: απ΄τη μια να είναι η απώλεια νοήματος, ο κονφορμισμός, η απάθεια, η τυφλή πίστη στον ορθολογισμό και στην κατανάλωση για την κατανάλωση και από την άλλη η επανασύνδεση με το αρχαιοελληνικό δημιουργικό πνεύμα που αφορούσε τον κάθε πολίτη προσωπικά; Ποιό είναι τελικά το ζητούμενο;
    Επειδή ακριβώς το Βυζάντιο δεν ξεφύτρωσε από το πουθενά αλλά ήταν μια ιστορική και πνευματική συνέχεια, ποιά στοιχεία του νομίζεις ότι εμπεριέχουν δυναμικό και θα μπορούσαν να εμπνεύσουν το νέο-Έλληνα ή και το Δυτικό;

  • Νομίζω ο Καστοριάδης έβλεπε τις δυο παραδόσεις ως απόλυτα ασυμβίβαστες και το χάσμα μεταξύ τους αγεφύρωτο. Οπότε η οποιαδήπτοε ‘σύνθεση’ θα ήταν αδιανόητη. Βυζαντινολόγος δεν είμαι για να μπορώ με ακρίβεια να ξεδιαλέξω στοιχεία του βυζαντινού πολιτισμού που θα μπορούσαν να μας εμπνεύσουν, αλλά υπάρχουν κάποια όπως το αξεχώριστο κράτους-εκκλησίας που μας έχει κληροδοτήσει το Βυζάντιο τα οποία θα έλεγα προβληματίζουν…

Share your thoughts

You like this article? Tell us your opinion.